1
00:00:30,240 --> 00:00:33,240
من

2
00:00:35,920 --> 00:00:38,920
لژان

3
00:00:39,520 --> 00:00:42,520
را

4
00:00:54,239 --> 00:00:57,239
نه

5
00:01:14,000 --> 00:01:16,000
الله

6
00:01:16,000 --> 00:01:19,000
الله

7
00:01:21,040 --> 00:01:23,280
از

8
00:01:23,280 --> 00:01:25,680
برو

9
00:01:32,479 --> 00:01:35,479
دوست

10
00:01:54,320 --> 00:01:57,320
چی

11
00:02:05,360 --> 00:02:09,000
اول آقا

12
00:02:15,840 --> 00:02:18,840
سلام

13
00:02:29,280 --> 00:02:32,280
از

14
00:03:02,480 --> 00:03:06,200
برو الان

15
00:03:22,640 --> 00:03:26,200
ملاقات با شما

16
00:03:55,519 --> 00:03:58,760
آن را باز کن

17
00:04:28,960 --> 00:04:31,960
بیا

18
00:04:35,120 --> 00:04:37,840
دایی من

19
00:04:37,840 --> 00:04:40,080
رسیده اند

20
00:04:40,080 --> 00:04:45,160
RK Aa Chote

21
00:04:48,400 --> 00:04:51,400
بیا

22
00:04:54,160 --> 00:04:57,160
خلیج

23
00:05:00,160 --> 00:05:02,720
همان جا می ماند که شکسته بود. جوزف

24
00:05:02,720 --> 00:05:04,720
لبخند می زند اما چشم ها مرطوب می شوند

25
00:05:04,720 --> 00:05:07,280
است. منصور از بازگشت یوسف با خبر می شود.

26
00:05:07,280 --> 00:05:10,000
است. اما او حاضر به ملاقات نیست.

27
00:05:10,000 --> 00:05:13,600
آمدنش هم زنده بود. اینجا یوسف می داند

28
00:05:13,600 --> 00:05:15,680
اتفاق می افتد که بعد از این منصور

29
00:05:15,680 --> 00:05:18,800
سلامتی بدتر شده است و تجارت نیز در رنج است.

30
00:05:18,800 --> 00:05:21,520
در است. عالیه یک لحظه بین آن دو می شود

31
00:05:21,520 --> 00:05:23,840
تلاش می کند. با منصور ملاقات کرد و گفت

32
00:05:23,840 --> 00:05:26,639
حالا فهمیدی که اشتباه مجازات نیست

33
00:05:26,639 --> 00:05:29,600
درخواست می کند. منصور ساکت است. اما در داخل

34
00:05:29,600 --> 00:05:32,000
شروع به شکستن می کند پدرش یوسف

35
00:05:32,000 --> 00:05:34,960
کمک اطلاعاتی به نجات کسب و کار

36
00:05:34,960 --> 00:05:37,360
انجام می دهد. وام را از طریق شرکت خود بازپرداخت می کند

37
00:05:37,360 --> 00:05:41,520
انجام می دهد. اما اسم نمی آورد

38
00:05:41,520 --> 00:05:43,919
منصور با کمک به آزمون مشکوک است

39
00:05:43,919 --> 00:05:46,240
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

40
00:05:46,240 --> 00:05:49,039
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

41
00:05:49,039 --> 00:05:51,199
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

42
00:05:51,199 --> 00:05:54,560
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

43
00:05:54,560 --> 00:05:56,960
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

44
00:05:56,960 --> 00:05:59,680
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

45
00:05:59,680 --> 00:06:03,199
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

46
00:06:03,199 --> 00:06:06,240
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

47
00:06:06,240 --> 00:06:08,479
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

48
00:06:08,479 --> 00:06:10,639
لبخندی روی لب هاست. از درام

49
00:06:10,639 --> 00:06:13,360
پیامی ساده اما عمیق را در وحدت می رساند

50
00:06:13,360 --> 00:06:15,840
است. او از این به خانه بر نمی گردد.

51
00:06:15,840 --> 00:06:18,319
گاهی هم انسان به سمت خودش برمی گردد.

52
00:06:18,319 --> 00:06:20,720
به دلیل سلول درام به همین شکل باقی می ماند

53
00:06:20,720 --> 00:06:23,280
جایی که شکسته بود. یوسف لبخند می زند اما

54
00:06:23,280 --> 00:06:25,600
چشم ها مرطوب می شوند. یوسف به منصور

55
00:06:25,600 --> 00:06:28,479
بازگشت آشکار می شود. اما پس از ملاقات با او

56
00:06:28,479 --> 00:06:32,080
امتناع می کند. آمدنش هم زنده بود.

57
00:06:32,080 --> 00:06:34,400
در اینجا یوسف متوجه می شود که او

58
00:06:34,400 --> 00:06:37,120
وضعیت سلامتی منصور پس از آن بدتر شد

59
00:06:37,120 --> 00:06:39,680
تجارت نیز در زیان است. عالیا هر دو

60
00:06:39,680 --> 00:06:42,240
سعی می‌کند لحظه‌ی میانی باشد. که

61
00:06:42,240 --> 00:06:44,560
او با منصور ملاقات می کند و می گوید که او اشتباه می کند.

62
00:06:44,560 --> 00:06:47,280
اکنون به جای مجازات به دنبال تفاهم است. منصور

63
00:06:47,280 --> 00:06:50,240
ساکت می ماند. اما از درون شروع به شکستن می کند

64
00:06:50,240 --> 00:06:52,800
است. یوسف در تلاش است تا تجارت پدرش را نجات دهد.

65
00:06:52,800 --> 00:06:55,440
به هوش کمک می کند. او مال او

66
00:06:55,440 --> 00:06:58,720
وام را از طریق شرکت بازپرداخت می کند. اما

67
00:06:58,720 --> 00:07:01,120
اسم نمیسازه

68
00:07:01,120 --> 00:07:03,520
منصور با کمک به آزمون مشکوک است

69
00:07:03,520 --> 00:07:05,840
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

70
00:07:05,840 --> 00:07:08,639
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

71
00:07:08,639 --> 00:07:10,800
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

72
00:07:10,800 --> 00:07:14,160
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

73
00:07:14,160 --> 00:07:16,560
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

74
00:07:16,560 --> 00:07:19,280
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

75
00:07:19,280 --> 00:07:22,800
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

76
00:07:22,800 --> 00:07:25,840
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

77
00:07:25,840 --> 00:07:28,080
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

78
00:07:28,080 --> 00:07:30,240
لبخندی روی لب هاست. از درام

79
00:07:30,240 --> 00:07:32,960
پیامی ساده اما عمیق را در وحدت می رساند

80
00:07:32,960 --> 00:07:35,440
است. او از این به خانه بر نمی گردد.

81
00:07:35,440 --> 00:07:37,919
گاهی هم انسان به سمت خودش برمی گردد.

82
00:07:37,919 --> 00:07:40,319
به دلیل سلول درام به همین شکل باقی می ماند

83
00:07:40,319 --> 00:07:42,880
جایی که شکسته بود. یوسف لبخند می زند اما

84
00:07:42,880 --> 00:07:45,199
چشم ها مرطوب می شوند. یوسف به منصور

85
00:07:45,199 --> 00:07:48,080
بازگشت آشکار می شود. اما پس از ملاقات با او

86
00:07:48,080 --> 00:07:51,680
امتناع می کند. آمدنش هم زنده بود.

87
00:07:51,680 --> 00:07:54,000
در اینجا یوسف متوجه می شود که او

88
00:07:54,000 --> 00:07:56,720
وضعیت سلامتی منصور پس از آن بدتر شد

89
00:07:56,720 --> 00:07:59,280
تجارت نیز در زیان است. عالیا هر دو

90
00:07:59,280 --> 00:08:01,840
سعی می‌کند لحظه‌ی میانی باشد. که

91
00:08:01,840 --> 00:08:04,160
او با منصور ملاقات می کند و می گوید که او اشتباه می کند.

92
00:08:04,160 --> 00:08:06,879
اکنون به جای مجازات به دنبال تفاهم است. منصور

93
00:08:06,879 --> 00:08:09,840
ساکت می ماند. اما از درون شروع به شکستن می کند

94
00:08:09,840 --> 00:08:12,400
است. یوسف در تلاش است تا تجارت پدرش را نجات دهد.

95
00:08:12,400 --> 00:08:15,039
به هوش کمک می کند. او مال او

96
00:08:15,039 --> 00:08:18,319
وام را از طریق شرکت بازپرداخت می کند. اما

97
00:08:18,319 --> 00:08:20,720
اسم نمیسازه

98
00:08:20,720 --> 00:08:23,120
منصور با کمک به آزمون مشکوک است

99
00:08:23,120 --> 00:08:25,440
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

100
00:08:25,440 --> 00:08:28,240
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

101
00:08:28,240 --> 00:08:30,400
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

102
00:08:30,400 --> 00:08:33,760
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

103
00:08:33,760 --> 00:08:36,159
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

104
00:08:36,159 --> 00:08:38,880
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

105
00:08:38,880 --> 00:08:42,399
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

106
00:08:42,399 --> 00:08:45,440
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

107
00:08:45,440 --> 00:08:47,680
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

108
00:08:47,680 --> 00:08:49,839
لبخندی روی لب هاست. از درام

109
00:08:49,839 --> 00:08:52,560
پیامی ساده اما عمیق را در وحدت می رساند

110
00:08:52,560 --> 00:08:55,040
است. او از این به خانه بر نمی گردد.

111
00:08:55,040 --> 00:08:57,519
گاهی هم انسان به سمت خودش برمی گردد.

112
00:08:57,519 --> 00:08:59,920
به دلیل سلول درام به همین شکل باقی می ماند

113
00:08:59,920 --> 00:09:02,480
جایی که شکسته بود. یوسف لبخند می زند اما

114
00:09:02,480 --> 00:09:04,800
چشم ها مرطوب می شوند. یوسف به منصور

115
00:09:04,800 --> 00:09:07,680
بازگشت آشکار می شود. اما پس از ملاقات با او

116
00:09:07,680 --> 00:09:11,279
امتناع می کند. آمدنش هم زنده بود.

117
00:09:11,279 --> 00:09:13,600
در اینجا یوسف متوجه می شود که او

118
00:09:13,600 --> 00:09:16,320
وضعیت سلامتی منصور پس از آن بدتر شد

119
00:09:16,320 --> 00:09:18,880
تجارت نیز در زیان است. عالیا هر دو

120
00:09:18,880 --> 00:09:21,440
سعی می‌کند لحظه‌ی میانی باشد. که

121
00:09:21,440 --> 00:09:23,760
او با منصور ملاقات می کند و می گوید که او اشتباه می کند.

122
00:09:23,760 --> 00:09:26,480
اکنون به جای مجازات به دنبال تفاهم است. منصور

123
00:09:26,480 --> 00:09:29,440
ساکت می ماند. اما از درون شروع به شکستن می کند

124
00:09:29,440 --> 00:09:32,000
است. یوسف در تلاش است تا تجارت پدرش را نجات دهد.

125
00:09:32,000 --> 00:09:34,560
به هوش کمک می کند. او مال او

126
00:09:34,560 --> 00:09:37,920
وام را از طریق شرکت بازپرداخت می کند. اما

127
00:09:37,920 --> 00:09:40,320
اسم نمیسازه

128
00:09:40,320 --> 00:09:42,720
منصور با کمک به آزمون مشکوک است

129
00:09:42,720 --> 00:09:45,040
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

130
00:09:45,040 --> 00:09:47,839
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

131
00:09:47,839 --> 00:09:50,000
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

132
00:09:50,000 --> 00:09:53,279
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

133
00:09:53,279 --> 00:09:55,760
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

134
00:09:55,760 --> 00:09:58,480
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

135
00:09:58,480 --> 00:10:02,000
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

136
00:10:02,000 --> 00:10:05,040
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

137
00:10:05,040 --> 00:10:07,279
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

138
00:10:07,279 --> 00:10:09,440
لبخندی روی لب هاست. از درام

139
00:10:09,440 --> 00:10:12,160
پیامی ساده اما عمیق را در وحدت می رساند

140
00:10:12,160 --> 00:10:15,200
است. از این به خانه بازگشتی وجود ندارد. گاهی اوقات

141
00:10:15,200 --> 00:10:17,440
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

142
00:10:17,440 --> 00:10:20,320
همان جایی که به سلول تحویل داده شد باقی می ماند.

143
00:10:20,320 --> 00:10:22,720
بود. یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

144
00:10:22,720 --> 00:10:25,120
اتفاق می افتد. منصور خواهان بازگشت یوسف بود.

145
00:10:25,120 --> 00:10:27,839
معلوم می شود. اما او حاضر به ملاقات نیست

146
00:10:27,839 --> 00:10:31,680
می دهد. آمدنش هم زنده بود. یوسف اینجا

147
00:10:31,680 --> 00:10:33,440
متوجه می شود که پس از رفتن

148
00:10:33,440 --> 00:10:36,480
وضعیت سلامتی منصور و کسب و کار خراب شده است

149
00:10:36,480 --> 00:10:39,200
نیز در ضرر است. علی بین این دو

150
00:10:39,200 --> 00:10:41,600
سعی می کند لحظه ای شود. از منصور

151
00:10:41,600 --> 00:10:44,480
آنها با هم می گویند که اشتباه مجازات نیست.

152
00:10:44,480 --> 00:10:47,279
اکنون درک لازم است. منصور ساکت است.

153
00:10:47,279 --> 00:10:50,240
اما از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

154
00:10:50,240 --> 00:10:52,959
مخفیانه برای نجات کسب و کار

155
00:10:52,959 --> 00:10:55,440
کمک می کند. او از طریق شرکت خود وام می گیرد

156
00:10:55,440 --> 00:10:59,920
پرداخت می کند. اما اسم نمی آورد

157
00:10:59,920 --> 00:11:02,320
منصور با کمک به آزمون مشکوک است

158
00:11:02,320 --> 00:11:04,640
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

159
00:11:04,640 --> 00:11:07,440
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

160
00:11:07,440 --> 00:11:09,600
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

161
00:11:09,600 --> 00:11:12,880
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

162
00:11:12,880 --> 00:11:15,360
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

163
00:11:15,360 --> 00:11:18,079
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

164
00:11:18,079 --> 00:11:21,600
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

165
00:11:21,600 --> 00:11:24,640
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

166
00:11:24,640 --> 00:11:26,880
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

167
00:11:26,880 --> 00:11:29,040
لبخندی روی لب هاست. از درام

168
00:11:29,040 --> 00:11:31,760
پیامی ساده اما عمیق را در وحدت می رساند

169
00:11:31,760 --> 00:11:34,800
است. از این به خانه بازگشتی وجود ندارد. گاهی اوقات

170
00:11:34,800 --> 00:11:37,040
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

171
00:11:37,040 --> 00:11:39,920
همان جایی که به سلول تحویل داده شد باقی می ماند.

172
00:11:39,920 --> 00:11:42,320
بود. یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

173
00:11:42,320 --> 00:11:44,720
اتفاق می افتد. منصور خواهان بازگشت یوسف بود.

174
00:11:44,720 --> 00:11:47,440
معلوم می شود. اما او حاضر به ملاقات نیست

175
00:11:47,440 --> 00:11:51,279
می دهد. آمدنش هم زنده بود. یوسف اینجا

176
00:11:51,279 --> 00:11:53,040
متوجه می شود که پس از رفتن

177
00:11:53,040 --> 00:11:56,079
وضعیت سلامتی منصور و کسب و کار خراب شده است

178
00:11:56,079 --> 00:11:58,800
نیز در ضرر است. علی بین این دو

179
00:11:58,800 --> 00:12:01,200
سعی می کند لحظه ای شود. از منصور

180
00:12:01,200 --> 00:12:04,079
آنها با هم می گویند که اشتباه مجازات نیست.

181
00:12:04,079 --> 00:12:06,880
اکنون درک لازم است. منصور ساکت است.

182
00:12:06,880 --> 00:12:09,839
اما از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

183
00:12:09,839 --> 00:12:12,560
مخفیانه برای نجات کسب و کار

184
00:12:12,560 --> 00:12:15,040
کمک می کند. او از طریق شرکت خود وام می گیرد

185
00:12:15,040 --> 00:12:19,519
پرداخت می کند. اما اسم نمی آورد

186
00:12:19,519 --> 00:12:21,920
منصور با کمک به آزمون مشکوک است

187
00:12:21,920 --> 00:12:24,240
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

188
00:12:24,240 --> 00:12:27,040
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

189
00:12:27,040 --> 00:12:29,200
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

190
00:12:29,200 --> 00:12:32,480
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

191
00:12:32,480 --> 00:12:34,959
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

192
00:12:34,959 --> 00:12:37,680
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

193
00:12:37,680 --> 00:12:41,120
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

194
00:12:41,120 --> 00:12:44,160
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

195
00:12:44,160 --> 00:12:46,480
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

196
00:12:46,480 --> 00:12:48,639
لبخندی روی لب هاست. از درام

197
00:12:48,639 --> 00:12:51,279
پیامی ساده اما عمیق را منتقل می کند

198
00:12:51,279 --> 00:12:54,720
است. بازگشت به خانه وجود ندارد. گاهی انسان

199
00:12:54,720 --> 00:12:56,880
به سمت خودش هم برمی گردد. سلول نمایشی

200
00:12:56,880 --> 00:12:59,920
تحویل دقیقا همان جایی است که شکسته شده است.

201
00:12:59,920 --> 00:13:02,079
یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

202
00:13:02,079 --> 00:13:04,560
می رود. منصور از بازگشت یوسف خبر دارد.

203
00:13:04,560 --> 00:13:07,279
برویم اما او حاضر به ملاقات نیست

204
00:13:07,279 --> 00:13:10,959
است. آمدنش هم زنده بود. اینجا یوسف

205
00:13:10,959 --> 00:13:13,120
گویا بعد از این منصور

206
00:13:13,120 --> 00:13:15,920
سلامتی او و همچنین کسب و کارش بدتر شده است.

207
00:13:15,920 --> 00:13:18,720
در ضرر است. لحظه آلیا بین این دو

208
00:13:18,720 --> 00:13:21,120
تلاش می کند تبدیل شود. با منصور آشنا شد

209
00:13:21,120 --> 00:13:23,839
می گوید که اشتباهات فقط مجازات نیستند

210
00:13:23,839 --> 00:13:26,800
درک می طلبد. منصور ساکت می ماند اما

211
00:13:26,800 --> 00:13:29,600
از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

212
00:13:29,600 --> 00:13:32,480
کمک اطلاعاتی به نجات کسب و کار

213
00:13:32,480 --> 00:13:34,959
انجام می دهد. وام را از طریق شرکت خود بازپرداخت می کند

214
00:13:34,959 --> 00:13:39,120
انجام می دهد. اما اسم نمی آورد

215
00:13:39,120 --> 00:13:41,440
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

216
00:13:41,440 --> 00:13:43,839
قبلا بود. روزی منصور حقیقت را می دانست

217
00:13:43,839 --> 00:13:46,560
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

218
00:13:46,560 --> 00:13:48,800
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

219
00:13:48,800 --> 00:13:52,079
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

220
00:13:52,079 --> 00:13:54,560
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

221
00:13:54,560 --> 00:13:57,279
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

222
00:13:57,279 --> 00:14:00,720
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

223
00:14:00,720 --> 00:14:03,760
بگذار آن را بگذاریم. آریا از دور این صحنه را می دهد

224
00:14:03,760 --> 00:14:06,079
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

225
00:14:06,079 --> 00:14:08,240
لبخندی روی لب هاست. از درام

226
00:14:08,240 --> 00:14:10,880
پیامی ساده اما عمیق را منتقل می کند

227
00:14:10,880 --> 00:14:14,320
است. بازگشت به خانه وجود ندارد. گاهی انسان

228
00:14:14,320 --> 00:14:16,480
به سمت خودش هم برمی گردد. سلول نمایشی

229
00:14:16,480 --> 00:14:19,519
تحویل دقیقا همان جایی است که شکسته شده است.

230
00:14:19,519 --> 00:14:21,680
یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

231
00:14:21,680 --> 00:14:24,160
می رود. منصور از بازگشت یوسف خبر دارد.

232
00:14:24,160 --> 00:14:26,880
برویم اما او حاضر به ملاقات نیست

233
00:14:26,880 --> 00:14:30,560
است. آمدنش هم زنده بود. اینجا یوسف

234
00:14:30,560 --> 00:14:32,720
گویا بعد از این منصور

235
00:14:32,720 --> 00:14:35,519
سلامتی او و همچنین کسب و کارش بدتر شده است.

236
00:14:35,519 --> 00:14:38,320
در ضرر است. لحظه آلیا بین این دو

237
00:14:38,320 --> 00:14:40,720
تلاش می کند تبدیل شود. با منصور آشنا شد

238
00:14:40,720 --> 00:14:43,440
می گوید که اشتباهات فقط مجازات نیستند

239
00:14:43,440 --> 00:14:46,399
درک می طلبد. منصور ساکت می ماند اما

240
00:14:46,399 --> 00:14:49,199
از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

241
00:14:49,199 --> 00:14:52,079
کمک اطلاعاتی به نجات کسب و کار

242
00:14:52,079 --> 00:14:54,560
انجام می دهد. وام را از طریق شرکت خود بازپرداخت می کند

243
00:14:54,560 --> 00:14:58,720
انجام می دهد. اما اسم نمی آورد

244
00:14:58,720 --> 00:15:01,040
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

245
00:15:01,040 --> 00:15:03,440
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

246
00:15:03,440 --> 00:15:06,160
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

247
00:15:06,160 --> 00:15:08,399
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

248
00:15:08,399 --> 00:15:11,680
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

249
00:15:11,680 --> 00:15:14,160
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

250
00:15:14,160 --> 00:15:16,880
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

251
00:15:16,880 --> 00:15:20,320
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

252
00:15:20,320 --> 00:15:23,360
بگذار آن را بگذاریم. آریا از دور این صحنه را می دهد

253
00:15:23,360 --> 00:15:25,680
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

254
00:15:25,680 --> 00:15:27,839
لبخندی روی لب هاست. از درام

255
00:15:27,839 --> 00:15:30,480
پیامی ساده اما عمیق را منتقل می کند

256
00:15:30,480 --> 00:15:33,920
است. بازگشت به خانه وجود ندارد. گاهی انسان

257
00:15:33,920 --> 00:15:36,079
به سمت خودش هم برمی گردد. سلول نمایشی

258
00:15:36,079 --> 00:15:39,120
تحویل دقیقا همان جایی است که شکسته شده است.

259
00:15:39,120 --> 00:15:41,279
یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

260
00:15:41,279 --> 00:15:43,760
می رود. منصور از بازگشت یوسف خبر دارد.

261
00:15:43,760 --> 00:15:46,480
برویم اما او حاضر به ملاقات نیست

262
00:15:46,480 --> 00:15:50,160
است. آمدنش هم زنده بود. اینجا یوسف

263
00:15:50,160 --> 00:15:52,320
گویا بعد از این منصور

264
00:15:52,320 --> 00:15:55,120
سلامتی او و همچنین کسب و کارش بدتر شده است.

265
00:15:55,120 --> 00:15:57,920
در ضرر است. لحظه آلیا بین این دو

266
00:15:57,920 --> 00:16:00,320
تلاش می کند تبدیل شود. با منصور آشنا شد

267
00:16:00,320 --> 00:16:03,040
می گوید که اشتباهات فقط مجازات نیستند

268
00:16:03,040 --> 00:16:06,000
درک می طلبد. منصور ساکت می ماند اما

269
00:16:06,000 --> 00:16:08,800
از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

270
00:16:08,800 --> 00:16:11,680
کمک اطلاعاتی به نجات کسب و کار

271
00:16:11,680 --> 00:16:14,160
انجام می دهد. وام را از طریق شرکت خود بازپرداخت می کند

272
00:16:14,160 --> 00:16:18,320
انجام می دهد. اما اسم نمی آورد

273
00:16:18,320 --> 00:16:20,639
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

274
00:16:20,639 --> 00:16:23,040
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

275
00:16:23,040 --> 00:16:25,759
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

276
00:16:25,759 --> 00:16:28,000
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

277
00:16:28,000 --> 00:16:31,279
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

278
00:16:31,279 --> 00:16:33,680
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

279
00:16:33,680 --> 00:16:36,480
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

280
00:16:36,480 --> 00:16:39,920
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

281
00:16:39,920 --> 00:16:42,959
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

282
00:16:42,959 --> 00:16:45,279
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

283
00:16:45,279 --> 00:16:47,440
لبخندی روی لب هاست. از درام

284
00:16:47,440 --> 00:16:50,079
پیامی ساده اما عمیق را منتقل می کند

285
00:16:50,079 --> 00:16:53,519
است. بازگشت به خانه وجود ندارد. گاهی انسان

286
00:16:53,519 --> 00:16:55,680
به سمت خودش هم برمی گردد. سلول نمایشی

287
00:16:55,680 --> 00:16:58,720
تحویل دقیقا همان جایی است که شکسته شده است.

288
00:16:58,720 --> 00:17:00,880
یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

289
00:17:00,880 --> 00:17:03,360
می رود. منصور از بازگشت یوسف خبر دارد.

290
00:17:03,360 --> 00:17:06,079
برویم اما او حاضر به ملاقات نیست

291
00:17:06,079 --> 00:17:09,760
است. آمدنش هم زنده بود. اینجا یوسف

292
00:17:09,760 --> 00:17:11,919
گویا بعد از این منصور

293
00:17:11,919 --> 00:17:14,720
سلامتی او و همچنین کسب و کارش بدتر شده است.

294
00:17:14,720 --> 00:17:17,520
در ضرر است. لحظه آلیا بین این دو

295
00:17:17,520 --> 00:17:19,919
تلاش می کند تبدیل شود. با منصور آشنا شد

296
00:17:19,919 --> 00:17:22,640
می گوید که اشتباهات فقط مجازات نیستند

297
00:17:22,640 --> 00:17:25,600
درک می طلبد. منصور ساکت می ماند اما

298
00:17:25,600 --> 00:17:28,400
از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

299
00:17:28,400 --> 00:17:31,280
کمک اطلاعاتی به نجات کسب و کار

300
00:17:31,280 --> 00:17:33,760
انجام می دهد. وام را از طریق شرکت خود بازپرداخت می کند

301
00:17:33,760 --> 00:17:37,919
انجام می دهد. اما اسم نمی آورد

302
00:17:37,919 --> 00:17:40,240
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

303
00:17:40,240 --> 00:17:42,640
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

304
00:17:42,640 --> 00:17:45,360
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

305
00:17:45,360 --> 00:17:47,600
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

306
00:17:47,600 --> 00:17:50,880
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

307
00:17:50,880 --> 00:17:53,280
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

308
00:17:53,280 --> 00:17:56,080
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

309
00:17:56,080 --> 00:17:59,520
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

310
00:17:59,520 --> 00:18:02,559
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

311
00:18:02,559 --> 00:18:04,880
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

312
00:18:04,880 --> 00:18:07,039
لبخندی روی لب هاست. از درام

313
00:18:07,039 --> 00:18:09,679
پیامی ساده اما عمیق را منتقل می کند

314
00:18:09,679 --> 00:18:13,120
است. بازگشت به خانه وجود ندارد. گاهی انسان

315
00:18:13,120 --> 00:18:15,280
به سمت خودش هم برمی گردد. سلول نمایشی

316
00:18:15,280 --> 00:18:18,320
تحویل دقیقا همان جایی است که شکسته شده است.

317
00:18:18,320 --> 00:18:20,480
یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

318
00:18:20,480 --> 00:18:22,960
می رود. منصور از بازگشت یوسف خبر دارد.

319
00:18:22,960 --> 00:18:25,679
برویم اما او حاضر به ملاقات نیست

320
00:18:25,679 --> 00:18:29,360
است. آمدنش هم زنده بود. اینجا یوسف

321
00:18:29,360 --> 00:18:31,520
گویا بعد از این منصور

322
00:18:31,520 --> 00:18:34,320
سلامتی او و همچنین کسب و کارش بدتر شده است.

323
00:18:34,320 --> 00:18:37,120
در ضرر است. لحظه آلیا بین این دو

324
00:18:37,120 --> 00:18:39,520
تلاش می کند تبدیل شود. با منصور آشنا شد

325
00:18:39,520 --> 00:18:42,240
می گوید که اشتباهات فقط مجازات نیستند

326
00:18:42,240 --> 00:18:45,200
درک می طلبد. منصور ساکت می ماند اما

327
00:18:45,200 --> 00:18:48,000
از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

328
00:18:48,000 --> 00:18:50,880
کمک اطلاعاتی به نجات کسب و کار

329
00:18:50,880 --> 00:18:53,360
انجام می دهد. وام را از طریق شرکت خود بازپرداخت می کند

330
00:18:53,360 --> 00:18:57,520
انجام می دهد. اما اسم نمی آورد

331
00:18:57,520 --> 00:18:59,840
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

332
00:18:59,840 --> 00:19:02,240
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

333
00:19:02,240 --> 00:19:04,960
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

334
00:19:04,960 --> 00:19:07,200
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

335
00:19:07,200 --> 00:19:10,480
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

336
00:19:10,480 --> 00:19:12,880
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

337
00:19:12,880 --> 00:19:15,679
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

338
00:19:15,679 --> 00:19:19,120
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

339
00:19:19,120 --> 00:19:22,160
بگذار آن را بگذاریم. آریا از دور این صحنه را می دهد

340
00:19:22,160 --> 00:19:24,480
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

341
00:19:24,480 --> 00:19:26,640
لبخندی روی لب هاست. از درام

342
00:19:26,640 --> 00:19:29,280
پیامی ساده اما عمیق را منتقل می کند

343
00:19:29,280 --> 00:19:32,720
است. بازگشت به خانه وجود ندارد. گاهی انسان

344
00:19:32,720 --> 00:19:34,880
به سمت خودش هم برمی گردد. سلول نمایشی

345
00:19:34,880 --> 00:19:37,919
تحویل دقیقا همان جایی است که شکسته شده است.

346
00:19:37,919 --> 00:19:40,080
یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

347
00:19:40,080 --> 00:19:42,559
می رود. منصور از بازگشت یوسف خبر دارد.

348
00:19:42,559 --> 00:19:45,280
برویم اما او حاضر به ملاقات نیست

349
00:19:45,280 --> 00:19:48,960
است. آمدنش هم زنده بود. اینجا یوسف

350
00:19:48,960 --> 00:19:51,120
گویا بعد از این منصور

351
00:19:51,120 --> 00:19:53,919
سلامتی او و همچنین کسب و کارش بدتر شده است.

352
00:19:53,919 --> 00:19:56,720
در ضرر است. لحظه آلیا بین این دو

353
00:19:56,720 --> 00:19:59,120
تلاش می کند تبدیل شود. با منصور آشنا شد

354
00:19:59,120 --> 00:20:01,840
می گوید که اشتباهات فقط مجازات نیستند

355
00:20:01,840 --> 00:20:04,799
درک می طلبد. منصور ساکت می ماند اما

356
00:20:04,799 --> 00:20:07,600
از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

357
00:20:07,600 --> 00:20:10,480
کمک اطلاعاتی به نجات کسب و کار

358
00:20:10,480 --> 00:20:12,960
انجام می دهد. وام را از طریق شرکت خود بازپرداخت می کند

359
00:20:12,960 --> 00:20:17,120
انجام می دهد. اما اسم نمی آورد

360
00:20:17,120 --> 00:20:19,440
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

361
00:20:19,440 --> 00:20:21,840
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

362
00:20:21,840 --> 00:20:24,559
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

363
00:20:24,559 --> 00:20:26,799
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

364
00:20:26,799 --> 00:20:30,080
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

365
00:20:30,080 --> 00:20:32,480
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

366
00:20:32,480 --> 00:20:35,280
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

367
00:20:35,280 --> 00:20:38,720
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

368
00:20:38,720 --> 00:20:41,760
بگذار آن را بگذاریم. آریا از دور این صحنه را می دهد

369
00:20:41,760 --> 00:20:44,080
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

370
00:20:44,080 --> 00:20:46,240
لبخندی روی لب هاست. از درام

371
00:20:46,240 --> 00:20:48,880
پیامی ساده اما عمیق را منتقل می کند

372
00:20:48,880 --> 00:20:52,240
است. بازگشت به خانه وجود ندارد. گاهی انسان

373
00:20:52,240 --> 00:20:54,480
به سمت خودش هم برمی گردد. سلول نمایشی

374
00:20:54,480 --> 00:20:57,520
تحویل دقیقا همان جایی است که شکسته شده است.

375
00:20:57,520 --> 00:20:59,679
یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

376
00:20:59,679 --> 00:21:02,159
می رود. منصور از بازگشت یوسف خبر دارد.

377
00:21:02,159 --> 00:21:04,880
برویم اما او حاضر به ملاقات نیست

378
00:21:04,880 --> 00:21:08,559
است. آمدنش هم زنده بود. اینجا یوسف

379
00:21:08,559 --> 00:21:10,720
گویا بعد از این منصور

380
00:21:10,720 --> 00:21:13,520
سلامتی او و همچنین کسب و کارش بدتر شده است.

381
00:21:13,520 --> 00:21:16,320
در ضرر است. لحظه آلیا بین این دو

382
00:21:16,320 --> 00:21:18,720
تلاش می کند تبدیل شود. با منصور آشنا شد

383
00:21:18,720 --> 00:21:21,440
می گوید که اشتباهات فقط مجازات نیستند

384
00:21:21,440 --> 00:21:24,400
درک می طلبد. منصور ساکت می ماند اما

385
00:21:24,400 --> 00:21:27,200
از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

386
00:21:27,200 --> 00:21:30,080
کمک اطلاعاتی به نجات کسب و کار

387
00:21:30,080 --> 00:21:32,559
انجام می دهد. وام را از طریق شرکت خود بازپرداخت می کند

388
00:21:32,559 --> 00:21:36,640
انجام می دهد. اما اسم نمی آورد

389
00:21:36,640 --> 00:21:39,039
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

390
00:21:39,039 --> 00:21:41,360
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

391
00:21:41,360 --> 00:21:44,159
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

392
00:21:44,159 --> 00:21:46,400
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

393
00:21:46,400 --> 00:21:49,679
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

394
00:21:49,679 --> 00:21:52,080
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

395
00:21:52,080 --> 00:21:54,799
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

396
00:21:54,799 --> 00:21:58,320
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

397
00:21:58,320 --> 00:22:01,360
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

398
00:22:01,360 --> 00:22:03,679
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

399
00:22:03,679 --> 00:22:05,840
لبخندی روی لب هاست. از درام

400
00:22:05,840 --> 00:22:08,640
پیامی ساده اما عمیق می دهد.

401
00:22:08,640 --> 00:22:11,520
او فقط به خانه برنمی گردد. گاهی اوقات

402
00:22:11,520 --> 00:22:13,760
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

403
00:22:13,760 --> 00:22:16,640
همان جایی که به سلول تحویل داده شد باقی می ماند.

404
00:22:16,640 --> 00:22:19,039
بود. یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

405
00:22:19,039 --> 00:22:21,440
اتفاق می افتد. منصور خواهان بازگشت یوسف بود.

406
00:22:21,440 --> 00:22:24,240
معلوم می شود. اما او حاضر به ملاقات نیست

407
00:22:24,240 --> 00:22:28,000
می دهد. آمدنش هم زنده بود. یوسف اینجا

408
00:22:28,000 --> 00:22:29,760
متوجه می شود که پس از رفتن

409
00:22:29,760 --> 00:22:32,880
وضعیت سلامتی منصور و کسب و کار خراب شده است

410
00:22:32,880 --> 00:22:35,520
نیز در ضرر است. علیا بین این دو

411
00:22:35,520 --> 00:22:37,919
سعی می کند میوه شود. از منصور

412
00:22:37,919 --> 00:22:40,799
آنها با هم می گویند که اشتباه مجازات نیست.

413
00:22:40,799 --> 00:22:43,600
اکنون درک لازم است. منصور ساکت است

414
00:22:43,600 --> 00:22:46,640
اما از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

415
00:22:46,640 --> 00:22:49,280
مخفیانه برای نجات کسب و کار

416
00:22:49,280 --> 00:22:51,760
کمک می کند. او از طریق شرکت خود وام می گیرد

417
00:22:51,760 --> 00:22:56,240
پرداخت می کند. اما اسم نمی آورد

418
00:22:56,240 --> 00:22:58,640
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

419
00:22:58,640 --> 00:23:00,960
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

420
00:23:00,960 --> 00:23:03,760
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

421
00:23:03,760 --> 00:23:06,000
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

422
00:23:06,000 --> 00:23:09,280
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

423
00:23:09,280 --> 00:23:11,679
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

424
00:23:11,679 --> 00:23:14,400
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

425
00:23:14,400 --> 00:23:17,919
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

426
00:23:17,919 --> 00:23:20,960
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

427
00:23:20,960 --> 00:23:23,280
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

428
00:23:23,280 --> 00:23:25,440
لبخندی روی لب هاست. از درام

429
00:23:25,440 --> 00:23:28,240
پیامی ساده اما عمیق می دهد.

430
00:23:28,240 --> 00:23:31,120
او به خانه تعلق ندارد. گاهی اوقات

431
00:23:31,120 --> 00:23:33,360
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

432
00:23:33,360 --> 00:23:36,240
همان جایی که به سلول تحویل داده شد باقی می ماند.

433
00:23:36,240 --> 00:23:38,640
بود. یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

434
00:23:38,640 --> 00:23:41,039
اتفاق می افتد. منصور خواهان بازگشت یوسف بود.

435
00:23:41,039 --> 00:23:43,840
معلوم می شود. اما او حاضر به ملاقات نیست

436
00:23:43,840 --> 00:23:47,600
می دهد. آمدنش هم زنده بود. یوسف اینجا

437
00:23:47,600 --> 00:23:49,360
متوجه می شود که پس از رفتن

438
00:23:49,360 --> 00:23:52,480
وضعیت سلامتی منصور و کسب و کار خراب شده است

439
00:23:52,480 --> 00:23:55,120
نیز در ضرر است. علی بین این دو

440
00:23:55,120 --> 00:23:57,520
سعی می کند لحظه ای شود. از منصور

441
00:23:57,520 --> 00:24:00,400
آنها با هم می گویند که اشتباه مجازات نیست.

442
00:24:00,400 --> 00:24:03,200
اکنون درک لازم است. منصور ساکت است

443
00:24:03,200 --> 00:24:06,240
اما از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

444
00:24:06,240 --> 00:24:08,880
مخفیانه برای نجات کسب و کار

445
00:24:08,880 --> 00:24:11,360
کمک می کند. او از طریق شرکت خود وام می گیرد

446
00:24:11,360 --> 00:24:15,840
پرداخت می کند. اما اسم نمی آورد

447
00:24:15,840 --> 00:24:18,240
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

448
00:24:18,240 --> 00:24:20,559
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

449
00:24:20,559 --> 00:24:23,360
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

450
00:24:23,360 --> 00:24:25,600
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

451
00:24:25,600 --> 00:24:28,880
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

452
00:24:28,880 --> 00:24:31,279
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

453
00:24:31,279 --> 00:24:34,000
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

454
00:24:34,000 --> 00:24:37,520
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

455
00:24:37,520 --> 00:24:40,559
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

456
00:24:40,559 --> 00:24:42,880
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

457
00:24:42,880 --> 00:24:44,960
لبخندی روی لب هاست. از درام

458
00:24:44,960 --> 00:24:47,840
پیامی ساده اما عمیق می دهد.

459
00:24:47,840 --> 00:24:50,720
او به خانه تعلق ندارد. گاهی اوقات

460
00:24:50,720 --> 00:24:52,960
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

461
00:24:52,960 --> 00:24:55,840
همان جایی که به سلول تحویل داده شد باقی می ماند.

462
00:24:55,840 --> 00:24:58,240
بود. یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

463
00:24:58,240 --> 00:25:00,640
اتفاق می افتد. منصور خواهان بازگشت یوسف بود.

464
00:25:00,640 --> 00:25:03,360
معلوم می شود. اما او حاضر به ملاقات نیست

465
00:25:03,360 --> 00:25:07,200
می دهد. آمدنش هم زنده بود. یوسف اینجا

466
00:25:07,200 --> 00:25:08,960
متوجه می شود که پس از رفتن

467
00:25:08,960 --> 00:25:12,080
وضعیت سلامتی منصور و کسب و کار خراب شده است

468
00:25:12,080 --> 00:25:14,720
نیز در ضرر است. علی بین این دو

469
00:25:14,720 --> 00:25:17,120
سعی می کند لحظه ای شود. از منصور

470
00:25:17,120 --> 00:25:20,000
آنها با هم می گویند که اشتباه مجازات نیست.

471
00:25:20,000 --> 00:25:22,799
اکنون درک لازم است. منصور ساکت است

472
00:25:22,799 --> 00:25:25,760
اما از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

473
00:25:25,760 --> 00:25:28,480
مخفیانه برای نجات کسب و کار

474
00:25:28,480 --> 00:25:30,960
کمک می کند. او از طریق شرکت خود وام می گیرد

475
00:25:30,960 --> 00:25:35,440
پرداخت می کند. اما اسم نمی آورد

476
00:25:35,440 --> 00:25:37,840
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

477
00:25:37,840 --> 00:25:40,159
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

478
00:25:40,159 --> 00:25:42,960
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

479
00:25:42,960 --> 00:25:45,200
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

480
00:25:45,200 --> 00:25:48,480
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

481
00:25:48,480 --> 00:25:50,880
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

482
00:25:50,880 --> 00:25:53,600
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

483
00:25:53,600 --> 00:25:57,120
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

484
00:25:57,120 --> 00:26:00,159
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

485
00:26:00,159 --> 00:26:02,480
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

486
00:26:02,480 --> 00:26:04,559
لبخندی روی لب هاست. از درام

487
00:26:04,559 --> 00:26:07,279
پیامی ساده اما عمیق در اختا می دهد

488
00:26:07,279 --> 00:26:09,760
است. او از این به خانه بر نمی گردد.

489
00:26:09,760 --> 00:26:12,240
گاهی هم انسان به سمت خودش برمی گردد.

490
00:26:12,240 --> 00:26:14,640
به دلیل سلول درام به همین شکل باقی می ماند

491
00:26:14,640 --> 00:26:17,200
جایی که شکسته بود. یوسف لبخند می زند اما

492
00:26:17,200 --> 00:26:19,520
چشم ها مرطوب می شوند. یوسف به منصور

493
00:26:19,520 --> 00:26:22,400
بازگشت آشکار می شود. اما پس از ملاقات با او

494
00:26:22,400 --> 00:26:26,000
امتناع می کند. آمدنش هم زنده بود.

495
00:26:26,000 --> 00:26:28,320
در اینجا یوسف متوجه می شود که او

496
00:26:28,320 --> 00:26:31,120
وضعیت سلامتی منصور پس از آن بدتر شد

497
00:26:31,120 --> 00:26:33,600
تجارت نیز در زیان است. عالیا هر دو

498
00:26:33,600 --> 00:26:36,159
سعی می‌کند لحظه‌ی میانی باشد. که

499
00:26:36,159 --> 00:26:38,480
او با منصور ملاقات می کند و می گوید که او اشتباه می کند.

500
00:26:38,480 --> 00:26:41,200
اکنون به جای مجازات به دنبال تفاهم است. منصور

501
00:26:41,200 --> 00:26:44,159
ساکت می ماند. اما از درون شروع به شکستن می کند

502
00:26:44,159 --> 00:26:46,720
است. یوسف در تلاش است تا تجارت پدرش را نجات دهد.

503
00:26:46,720 --> 00:26:49,360
به هوش کمک می کند. او مال او

504
00:26:49,360 --> 00:26:52,640
وام را از طریق شرکت بازپرداخت می کند. اما

505
00:26:52,640 --> 00:26:55,039
اسم نمیسازه

506
00:26:55,039 --> 00:26:57,440
منصور با کمک به آزمون مشکوک است

507
00:26:57,440 --> 00:26:59,760
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

508
00:26:59,760 --> 00:27:02,559
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

509
00:27:02,559 --> 00:27:04,799
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

510
00:27:04,799 --> 00:27:08,080
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

511
00:27:08,080 --> 00:27:10,480
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

512
00:27:10,480 --> 00:27:13,200
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

513
00:27:13,200 --> 00:27:16,720
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

514
00:27:16,720 --> 00:27:19,760
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

515
00:27:19,760 --> 00:27:22,000
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

516
00:27:22,000 --> 00:27:24,159
لبخندی روی لب هاست. از درام

517
00:27:24,159 --> 00:27:26,880
پیامی ساده اما عمیق در اختا می دهد

518
00:27:26,880 --> 00:27:29,360
است. او از این به خانه بر نمی گردد.

519
00:27:29,360 --> 00:27:31,840
گاهی هم انسان به سمت خودش برمی گردد.

520
00:27:31,840 --> 00:27:34,240
به دلیل سلول درام به همین شکل باقی می ماند

521
00:27:34,240 --> 00:27:36,799
جایی که شکسته بود. یوسف لبخند می زند اما

522
00:27:36,799 --> 00:27:39,120
چشم ها مرطوب می شوند. یوسف به منصور

523
00:27:39,120 --> 00:27:42,000
بازگشت آشکار می شود. اما پس از ملاقات با او

524
00:27:42,000 --> 00:27:45,600
امتناع می کند. آمدنش هم زنده بود.

525
00:27:45,600 --> 00:27:47,919
در اینجا یوسف متوجه می شود که او

526
00:27:47,919 --> 00:27:50,640
وضعیت سلامتی منصور پس از آن بدتر شد

527
00:27:50,640 --> 00:27:53,200
تجارت نیز در زیان است. عالیا هر دو

528
00:27:53,200 --> 00:27:55,760
سعی می‌کند لحظه‌ی میانی باشد. آنها

529
00:27:55,760 --> 00:27:58,080
او با منصور ملاقات می کند و می گوید که او اشتباه می کند.

530
00:27:58,080 --> 00:28:00,799
اکنون به جای مجازات به دنبال تفاهم است. منصور

531
00:28:00,799 --> 00:28:03,760
ساکت می ماند. اما از درون شروع به شکستن می کند

532
00:28:03,760 --> 00:28:06,320
است. یوسف در تلاش است تا تجارت پدرش را نجات دهد.

533
00:28:06,320 --> 00:28:08,960
به هوش کمک می کند. او مال او

534
00:28:08,960 --> 00:28:12,240
وام را از طریق شرکت بازپرداخت می کند. اما

535
00:28:12,240 --> 00:28:14,640
اسم نمیسازه

536
00:28:14,640 --> 00:28:17,039
منصور با کمک به آزمون مشکوک است

537
00:28:17,039 --> 00:28:19,360
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

538
00:28:19,360 --> 00:28:22,159
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

539
00:28:22,159 --> 00:28:24,320
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

540
00:28:24,320 --> 00:28:27,679
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

541
00:28:27,679 --> 00:28:30,080
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

542
00:28:30,080 --> 00:28:32,799
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

543
00:28:32,799 --> 00:28:36,320
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

544
00:28:36,320 --> 00:28:39,360
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

545
00:28:39,360 --> 00:28:41,600
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

546
00:28:41,600 --> 00:28:43,760
لبخندی روی لب هاست. از درام

547
00:28:43,760 --> 00:28:46,480
پیامی ساده اما عمیق را در وحدت می رساند

548
00:28:46,480 --> 00:28:48,960
است. او از این به خانه بر نمی گردد.

549
00:28:48,960 --> 00:28:51,440
گاهی هم انسان به سمت خودش برمی گردد.

550
00:28:51,440 --> 00:28:53,840
به دلیل سلول درام به همین شکل باقی می ماند

551
00:28:53,840 --> 00:28:56,399
جایی که شکسته بود. یوسف لبخند می زند اما

552
00:28:56,399 --> 00:28:58,720
چشم ها مرطوب می شوند. یوسف به منصور

553
00:28:58,720 --> 00:29:01,600
بازگشت آشکار می شود. اما پس از ملاقات با او

554
00:29:01,600 --> 00:29:05,200
امتناع می کند. آمدنش هم زنده بود.

555
00:29:05,200 --> 00:29:07,520
در اینجا یوسف متوجه می شود که او

556
00:29:07,520 --> 00:29:10,240
وضعیت سلامتی منصور پس از آن بدتر شد

557
00:29:10,240 --> 00:29:12,799
تجارت نیز در زیان است. عالیا هر دو

558
00:29:12,799 --> 00:29:15,360
سعی می‌کند لحظه‌ی میانی باشد. که

559
00:29:15,360 --> 00:29:17,679
او با منصور ملاقات می کند و می گوید که او اشتباه می کند.

560
00:29:17,679 --> 00:29:20,399
اکنون به جای مجازات به دنبال تفاهم است. منصور

561
00:29:20,399 --> 00:29:23,360
ساکت می ماند. اما از درون شروع به شکستن می کند

562
00:29:23,360 --> 00:29:25,919
است. یوسف در تلاش است تا تجارت پدرش را نجات دهد.

563
00:29:25,919 --> 00:29:28,559
به هوش کمک می کند. او مال او

564
00:29:28,559 --> 00:29:31,840
وام را از طریق شرکت بازپرداخت می کند. اما

565
00:29:31,840 --> 00:29:34,240
اسم نمیسازه

566
00:29:34,240 --> 00:29:36,640
منصور با کمک به آزمون مشکوک است

567
00:29:36,640 --> 00:29:38,960
قبلا بود. روزی منصور حقیقت را می دانست

568
00:29:38,960 --> 00:29:41,760
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

569
00:29:41,760 --> 00:29:43,919
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

570
00:29:43,919 --> 00:29:47,279
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

571
00:29:47,279 --> 00:29:49,679
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

572
00:29:49,679 --> 00:29:52,399
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

573
00:29:52,399 --> 00:29:55,919
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

574
00:29:55,919 --> 00:29:58,960
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

575
00:29:58,960 --> 00:30:01,200
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

576
00:30:01,200 --> 00:30:03,360
لبخندی روی لب هاست. از درام

577
00:30:03,360 --> 00:30:06,080
پیامی ساده اما عمیق را در وحدت می رساند

578
00:30:06,080 --> 00:30:08,559
است. او از این به خانه بر نمی گردد.

579
00:30:08,559 --> 00:30:11,039
گاهی هم انسان به سمت خودش برمی گردد.

580
00:30:11,039 --> 00:30:13,440
به دلیل سلول درام به همین شکل باقی می ماند

581
00:30:13,440 --> 00:30:16,000
جایی که شکسته بود. یوسف لبخند می زند اما

582
00:30:16,000 --> 00:30:18,320
چشم ها مرطوب می شوند. یوسف به منصور

583
00:30:18,320 --> 00:30:21,200
بازگشت آشکار می شود. اما پس از ملاقات با او

584
00:30:21,200 --> 00:30:24,799
امتناع می کند. آمدنش هم زنده بود.

585
00:30:24,799 --> 00:30:27,120
در اینجا یوسف متوجه می شود که او

586
00:30:27,120 --> 00:30:29,840
وضعیت سلامتی منصور پس از آن بدتر شد

587
00:30:29,840 --> 00:30:32,399
تجارت نیز در زیان است. عالیا هر دو

588
00:30:32,399 --> 00:30:34,960
سعی می‌کند لحظه‌ی میانی باشد. که

589
00:30:34,960 --> 00:30:37,279
او با منصور ملاقات می کند و می گوید که او اشتباه می کند.

590
00:30:37,279 --> 00:30:40,000
اکنون به جای مجازات به دنبال تفاهم است. منصور

591
00:30:40,000 --> 00:30:42,960
ساکت می ماند. اما از درون شروع به شکستن می کند

592
00:30:42,960 --> 00:30:45,520
است. یوسف در تلاش است تا تجارت پدرش را نجات دهد.

593
00:30:45,520 --> 00:30:48,159
به هوش کمک می کند. او مال او

594
00:30:48,159 --> 00:30:51,440
وام را از طریق شرکت بازپرداخت می کند. اما

595
00:30:51,440 --> 00:30:53,840
اسم نمیسازه

596
00:30:53,840 --> 00:30:56,240
منصور با کمک به آزمون مشکوک است

597
00:30:56,240 --> 00:30:58,559
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

598
00:30:58,559 --> 00:31:01,360
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

599
00:31:01,360 --> 00:31:03,520
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

600
00:31:03,520 --> 00:31:06,799
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

601
00:31:06,799 --> 00:31:09,279
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

602
00:31:09,279 --> 00:31:12,000
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

603
00:31:12,000 --> 00:31:15,520
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

604
00:31:15,520 --> 00:31:18,559
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

605
00:31:18,559 --> 00:31:20,799
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

606
00:31:20,799 --> 00:31:22,960
لبخندی روی لب هاست. از درام

607
00:31:22,960 --> 00:31:25,679
پیامی ساده اما عمیق را در وحدت می رساند

608
00:31:25,679 --> 00:31:28,159
است. او از این به خانه بر نمی گردد.

609
00:31:28,159 --> 00:31:30,640
گاهی هم انسان به سمت خودش برمی گردد.

610
00:31:30,640 --> 00:31:33,039
به دلیل سلول درام وجود دارد

611
00:31:33,039 --> 00:31:35,600
جایی که شکسته بود. یوسف لبخند می زند اما

612
00:31:35,600 --> 00:31:37,919
چشم ها مرطوب می شوند. یوسف به منصور

613
00:31:37,919 --> 00:31:40,799
بازگشت آشکار می شود. اما پس از ملاقات با او

614
00:31:40,799 --> 00:31:44,399
امتناع می کند. آمدنش هم زنده بود.

615
00:31:44,399 --> 00:31:46,720
در اینجا یوسف متوجه می شود که او

616
00:31:46,720 --> 00:31:49,440
وضعیت سلامتی منصور پس از آن بدتر شد

617
00:31:49,440 --> 00:31:52,000
تجارت نیز در زیان است. عالیا هر دو

618
00:31:52,000 --> 00:31:54,559
سعی می‌کند لحظه‌ی میانی باشد. که

619
00:31:54,559 --> 00:31:56,880
او با منصور ملاقات می کند و می گوید که او اشتباه می کند.

620
00:31:56,880 --> 00:31:59,600
اکنون به جای مجازات به دنبال تفاهم است. منصور

621
00:31:59,600 --> 00:32:02,559
ساکت می ماند. اما از درون شروع به شکستن می کند

622
00:32:02,559 --> 00:32:05,120
است. یوسف در تلاش است تا تجارت پدرش را نجات دهد.

623
00:32:05,120 --> 00:32:07,679
به هوش کمک می کند. او مال او

624
00:32:07,679 --> 00:32:11,039
وام را از طریق شرکت بازپرداخت می کند. اما

625
00:32:11,039 --> 00:32:13,440
اسم نمیسازه

626
00:32:13,440 --> 00:32:15,840
منصور با کمک به آزمون مشکوک است

627
00:32:15,840 --> 00:32:18,159
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

628
00:32:18,159 --> 00:32:20,960
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

629
00:32:20,960 --> 00:32:23,120
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

630
00:32:23,120 --> 00:32:26,399
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

631
00:32:26,399 --> 00:32:28,880
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

632
00:32:28,880 --> 00:32:31,600
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

633
00:32:31,600 --> 00:32:35,120
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

634
00:32:35,120 --> 00:32:38,159
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

635
00:32:38,159 --> 00:32:40,399
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

636
00:32:40,399 --> 00:32:42,559
لبخندی روی لب هاست. از درام

637
00:32:42,559 --> 00:32:45,279
پیامی ساده اما عمیق را در وحدت می رساند

638
00:32:45,279 --> 00:32:48,320
است. از این به خانه بازگشتی وجود ندارد. گاهی اوقات

639
00:32:48,320 --> 00:32:50,559
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

640
00:32:50,559 --> 00:32:52,960
در مورد SAIL همان جا باقی می ماند

641
00:32:52,960 --> 00:32:55,200
شکسته شد. یوسف لبخند می زند اما

642
00:32:55,200 --> 00:32:57,519
چشم ها مرطوب می شوند. یوسف به منصور

643
00:32:57,519 --> 00:33:00,399
بازگشت آشکار می شود. اما پس از ملاقات با او

644
00:33:00,399 --> 00:33:04,000
امتناع می کند. آمدنش هم زنده بود.

645
00:33:04,000 --> 00:33:06,320
در اینجا یوسف متوجه می شود که او

646
00:33:06,320 --> 00:33:09,039
وضعیت سلامتی منصور پس از آن بدتر شد

647
00:33:09,039 --> 00:33:11,600
تجارت نیز در زیان است. عالیا هر دو

648
00:33:11,600 --> 00:33:14,159
سعی می‌کند لحظه‌ی میانی باشد. که

649
00:33:14,159 --> 00:33:16,480
او با منصور ملاقات می کند و می گوید که او اشتباه می کند.

650
00:33:16,480 --> 00:33:19,200
اکنون به جای مجازات به دنبال تفاهم است. منصور

651
00:33:19,200 --> 00:33:22,159
ساکت می ماند. اما از درون شروع به شکستن می کند

652
00:33:22,159 --> 00:33:24,720
است. یوسف در تلاش است تا تجارت پدرش را نجات دهد.

653
00:33:24,720 --> 00:33:27,279
به هوش کمک می کند. او مال او

654
00:33:27,279 --> 00:33:30,640
وام را از طریق شرکت بازپرداخت می کند. اما

655
00:33:30,640 --> 00:33:33,039
اسم نمیسازه

656
00:33:33,039 --> 00:33:35,440
منصور با کمک به آزمون مشکوک است

657
00:33:35,440 --> 00:33:37,760
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

658
00:33:37,760 --> 00:33:40,559
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

659
00:33:40,559 --> 00:33:42,720
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

660
00:33:42,720 --> 00:33:46,000
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

661
00:33:46,000 --> 00:33:48,480
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

662
00:33:48,480 --> 00:33:51,200
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

663
00:33:51,200 --> 00:33:54,720
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

664
00:33:54,720 --> 00:33:57,760
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

665
00:33:57,760 --> 00:34:00,000
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

666
00:34:00,000 --> 00:34:02,159
لبخندی روی لب هاست. از درام

667
00:34:02,159 --> 00:34:05,200
پیامی ساده اما عمیق می دهد.

668
00:34:05,200 --> 00:34:08,480
بازگشت به خانه وجود ندارد. گاهی خود انسان

669
00:34:08,480 --> 00:34:10,480
همچنین برمی گردد به سمت. سلول نمایشی

670
00:34:10,480 --> 00:34:13,440
تحویل در همان جایی که شکسته شده باقی می ماند.

671
00:34:13,440 --> 00:34:15,599
یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

672
00:34:15,599 --> 00:34:18,079
می رود. منصور از بازگشت یوسف خبر دارد.

673
00:34:18,079 --> 00:34:20,879
برویم اما او حاضر به ملاقات نیست

674
00:34:20,879 --> 00:34:24,480
است. آمدنش هم زنده بود. اینجا یوسف

675
00:34:24,480 --> 00:34:26,720
گویا بعد از این منصور

676
00:34:26,720 --> 00:34:29,440
سلامتی او و همچنین کسب و کارش بدتر شده است.

677
00:34:29,440 --> 00:34:32,320
در ضرر است. لحظه آلیا بین این دو

678
00:34:32,320 --> 00:34:34,639
تلاش می کند تبدیل شود. با منصور آشنا شد

679
00:34:34,639 --> 00:34:37,359
او می گوید اکنون اشتباهات مجازات نیستند

680
00:34:37,359 --> 00:34:40,320
درک می طلبد. منصور ساکت است. اما

681
00:34:40,320 --> 00:34:43,119
از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

682
00:34:43,119 --> 00:34:46,079
کمک اطلاعاتی به نجات کسب و کار

683
00:34:46,079 --> 00:34:48,480
انجام می دهد. وام را از طریق شرکت خود بازپرداخت می کند

684
00:34:48,480 --> 00:34:52,639
انجام می دهد. اما اسم نمی آورد

685
00:34:52,639 --> 00:34:55,040
منصور با کمک به آزمون مشکوک است

686
00:34:55,040 --> 00:34:57,359
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

687
00:34:57,359 --> 00:35:00,160
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

688
00:35:00,160 --> 00:35:02,320
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

689
00:35:02,320 --> 00:35:05,599
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

690
00:35:05,599 --> 00:35:08,079
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

691
00:35:08,079 --> 00:35:10,800
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

692
00:35:10,800 --> 00:35:14,320
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

693
00:35:14,320 --> 00:35:17,359
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

694
00:35:17,359 --> 00:35:19,599
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

695
00:35:19,599 --> 00:35:21,760
لبخندی روی لب هاست. از درام

696
00:35:21,760 --> 00:35:24,480
پیامی ساده اما عمیق را در وحدت می رساند

697
00:35:24,480 --> 00:35:27,839
است. بازگشت به خانه وجود ندارد. گاهی انسان

698
00:35:27,839 --> 00:35:30,079
به سمت خودش هم برمی گردد. سلول نمایشی

699
00:35:30,079 --> 00:35:33,040
تحویل در همان جایی که شکسته شده باقی می ماند.

700
00:35:33,040 --> 00:35:35,200
یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

701
00:35:35,200 --> 00:35:37,680
می رود. منصور از بازگشت یوسف خبر دارد.

702
00:35:37,680 --> 00:35:40,480
برویم اما او حاضر به ملاقات نیست

703
00:35:40,480 --> 00:35:44,079
است. آمدنش هم زنده بود. اینجا یوسف

704
00:35:44,079 --> 00:35:46,320
گویا بعد از این منصور

705
00:35:46,320 --> 00:35:49,040
سلامتی او و همچنین کسب و کارش بدتر شده است.

706
00:35:49,040 --> 00:35:51,839
در ضرر است. لحظه آلیا بین این دو

707
00:35:51,839 --> 00:35:54,240
تلاش می کند تبدیل شود. با منصور آشنا شد

708
00:35:54,240 --> 00:35:56,960
او می گوید اکنون اشتباهات مجازات نیستند

709
00:35:56,960 --> 00:35:59,920
درک می طلبد. منصور ساکت است. اما

710
00:35:59,920 --> 00:36:02,720
از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

711
00:36:02,720 --> 00:36:05,680
کمک اطلاعاتی به نجات کسب و کار

712
00:36:05,680 --> 00:36:08,079
انجام می دهد. وام را از طریق شرکت خود بازپرداخت می کند

713
00:36:08,079 --> 00:36:12,240
انجام می دهد. اما اسم نمی آورد

714
00:36:12,240 --> 00:36:14,640
منصور با کمک به آزمون مشکوک است

715
00:36:14,640 --> 00:36:16,960
قبلا بود. روزی منصور حقیقت را می دانست

716
00:36:16,960 --> 00:36:19,760
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

717
00:36:19,760 --> 00:36:21,920
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

718
00:36:21,920 --> 00:36:25,200
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

719
00:36:25,200 --> 00:36:27,680
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

720
00:36:27,680 --> 00:36:30,320
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

721
00:36:30,320 --> 00:36:33,839
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

722
00:36:33,839 --> 00:36:36,880
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

723
00:36:36,880 --> 00:36:39,119
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

724
00:36:39,119 --> 00:36:41,280
لبخندی روی لب هاست. از درام

725
00:36:41,280 --> 00:36:44,000
پیامی ساده اما عمیق را در وحدت می رساند

726
00:36:44,000 --> 00:36:47,040
است. آن بازگشت خانه نیست. گاهی اوقات

727
00:36:47,040 --> 00:36:49,280
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

728
00:36:49,280 --> 00:36:51,680
در مورد SAIL همان جا باقی می ماند

729
00:36:51,680 --> 00:36:53,920
شکسته شد. یوسف لبخند می زند اما

730
00:36:53,920 --> 00:36:56,240
چشم ها مرطوب می شوند. یوسف به منصور

731
00:36:56,240 --> 00:36:59,119
بازگشت آشکار می شود. اما پس از ملاقات با او

732
00:36:59,119 --> 00:37:02,800
امتناع می کند. آمدنش هم زنده بود.

733
00:37:02,800 --> 00:37:05,040
در اینجا یوسف متوجه می شود که او

734
00:37:05,040 --> 00:37:07,839
وضعیت سلامتی منصور پس از آن بدتر شد

735
00:37:07,839 --> 00:37:10,400
تجارت نیز در زیان است. عالیا هر دو

736
00:37:10,400 --> 00:37:12,960
سعی می‌کند لحظه‌ی میانی باشد. که

737
00:37:12,960 --> 00:37:15,280
او با منصور ملاقات می کند و می گوید که او اشتباه می کند.

738
00:37:15,280 --> 00:37:18,000
اکنون به جای مجازات به دنبال تفاهم است. منصور

739
00:37:18,000 --> 00:37:20,960
ساکت می ماند. اما از درون شروع به شکستن می کند

740
00:37:20,960 --> 00:37:23,520
است. یوسف در تلاش است تا تجارت پدرش را نجات دهد.

741
00:37:23,520 --> 00:37:26,079
به هوش کمک می کند. او مال او

742
00:37:26,079 --> 00:37:29,440
وام را از طریق شرکت بازپرداخت می کند. اما

743
00:37:29,440 --> 00:37:31,760
اسم نمیسازه

744
00:37:31,760 --> 00:37:34,160
منصور با کمک به آزمون مشکوک است

745
00:37:34,160 --> 00:37:36,480
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

746
00:37:36,480 --> 00:37:39,280
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

747
00:37:39,280 --> 00:37:41,440
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

748
00:37:41,440 --> 00:37:44,720
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

749
00:37:44,720 --> 00:37:47,200
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

750
00:37:47,200 --> 00:37:50,000
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

751
00:37:50,000 --> 00:37:53,520
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

752
00:37:53,520 --> 00:37:56,560
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

753
00:37:56,560 --> 00:37:58,800
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

754
00:37:58,800 --> 00:38:00,960
لبخندی روی لب هاست. از درام

755
00:38:00,960 --> 00:38:03,839
پیامی ساده اما عمیق می دهد.

756
00:38:03,839 --> 00:38:06,720
او به خانه تعلق ندارد. گاهی اوقات

757
00:38:06,720 --> 00:38:08,960
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

758
00:38:08,960 --> 00:38:11,359
در مورد SAIL همان جا باقی می ماند

759
00:38:11,359 --> 00:38:13,599
شکسته شد. یوسف لبخند می زند اما

760
00:38:13,599 --> 00:38:15,920
چشم ها مرطوب می شوند. یوسف به منصور

761
00:38:15,920 --> 00:38:18,800
بازگشت آشکار می شود. اما پس از ملاقات با او

762
00:38:18,800 --> 00:38:22,400
امتناع می کند. آمدنش هم زنده بود.

763
00:38:22,400 --> 00:38:24,640
در اینجا یوسف متوجه می شود که او

764
00:38:24,640 --> 00:38:27,440
وضعیت سلامتی منصور پس از آن بدتر شد

765
00:38:27,440 --> 00:38:30,000
تجارت نیز در زیان است. عالیا هر دو

766
00:38:30,000 --> 00:38:32,560
سعی می‌کند لحظه‌ی میانی باشد. که

767
00:38:32,560 --> 00:38:34,880
او با منصور ملاقات می کند و می گوید که او اشتباه می کند.

768
00:38:34,880 --> 00:38:37,599
اکنون فقط به دنبال درک است نه مجازات. منصور

769
00:38:37,599 --> 00:38:40,560
ساکت می ماند. اما از درون شروع به شکستن می کند

770
00:38:40,560 --> 00:38:43,119
است. یوسف در تلاش است تا تجارت پدرش را نجات دهد.

771
00:38:43,119 --> 00:38:45,680
به هوش کمک می کند. او مال او

772
00:38:45,680 --> 00:38:49,040
وام را از طریق شرکت بازپرداخت می کند. اما

773
00:38:49,040 --> 00:38:51,440
اسم نمیسازه

774
00:38:51,440 --> 00:38:53,760
منصور با کمک به آزمون مشکوک است

775
00:38:53,760 --> 00:38:56,160
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

776
00:38:56,160 --> 00:38:58,960
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

777
00:38:58,960 --> 00:39:01,119
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

778
00:39:01,119 --> 00:39:04,400
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

779
00:39:04,400 --> 00:39:06,880
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

780
00:39:06,880 --> 00:39:09,599
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

781
00:39:09,599 --> 00:39:13,119
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

782
00:39:13,119 --> 00:39:16,160
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

783
00:39:16,160 --> 00:39:18,400
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

784
00:39:18,400 --> 00:39:20,560
لبخندی روی لب هاست. از درام

785
00:39:20,560 --> 00:39:23,599
پیامی ساده اما عمیق می دهد.

786
00:39:23,599 --> 00:39:26,640
از این به خانه بازگشتی وجود ندارد. گاهی انسان

787
00:39:26,640 --> 00:39:28,880
به سمت خودش هم برمی گردد. سلول نمایشی

788
00:39:28,880 --> 00:39:31,920
تحویل در همان جایی که شکسته شده باقی می ماند.

789
00:39:31,920 --> 00:39:34,000
یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

790
00:39:34,000 --> 00:39:36,480
او می رود. منصور از بازگشت یوسف خبر دارد.

791
00:39:36,480 --> 00:39:39,280
برویم اما او حاضر به ملاقات نیست

792
00:39:39,280 --> 00:39:42,880
است. آمدنش هم زنده بود. اینجا یوسف

793
00:39:42,880 --> 00:39:45,119
گویا بعد از این منصور

794
00:39:45,119 --> 00:39:47,839
سلامتی او و همچنین کسب و کارش بدتر شده است.

795
00:39:47,839 --> 00:39:50,640
در ضرر است. لحظه آلیا بین این دو

796
00:39:50,640 --> 00:39:53,040
تلاش می کند تبدیل شود. با منصور آشنا شد

797
00:39:53,040 --> 00:39:55,760
او می گوید که اشتباهات فقط اکنون مجازات نمی شوند

798
00:39:55,760 --> 00:39:58,720
درک می طلبد. منصور ساکت است. اما

799
00:39:58,720 --> 00:40:01,520
از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

800
00:40:01,520 --> 00:40:04,480
کمک اطلاعاتی به نجات کسب و کار

801
00:40:04,480 --> 00:40:06,880
انجام می دهد. وام را از طریق شرکت خود بازپرداخت می کند

802
00:40:06,880 --> 00:40:11,040
انجام می دهد. اما اسم نمی آورد

803
00:40:11,040 --> 00:40:13,359
منصور با کمک به آزمون مشکوک است

804
00:40:13,359 --> 00:40:15,760
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

805
00:40:15,760 --> 00:40:18,560
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

806
00:40:18,560 --> 00:40:20,720
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

807
00:40:20,720 --> 00:40:24,000
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

808
00:40:24,000 --> 00:40:26,480
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

809
00:40:26,480 --> 00:40:29,200
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

810
00:40:29,200 --> 00:40:32,720
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

811
00:40:32,720 --> 00:40:35,760
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

812
00:40:35,760 --> 00:40:38,000
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

813
00:40:38,000 --> 00:40:40,160
لبخندی روی لب هاست. از درام

814
00:40:40,160 --> 00:40:43,200
پیامی ساده اما عمیق می دهد.

815
00:40:43,200 --> 00:40:46,480
بازگشت به خانه وجود ندارد. گاهی خود انسان

816
00:40:46,480 --> 00:40:48,480
همچنین برمی گردد به سمت. سلول نمایشی

817
00:40:48,480 --> 00:40:51,440
تحویل در همان جایی که شکسته شده باقی می ماند.

818
00:40:51,440 --> 00:40:53,599
یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

819
00:40:53,599 --> 00:40:56,079
می رود. منصور از بازگشت یوسف خبر دارد.

820
00:40:56,079 --> 00:40:58,880
برویم اما او حاضر به ملاقات نیست

821
00:40:58,880 --> 00:41:02,400
است. آمدنش هم زنده بود. اینجا یوسف

822
00:41:02,400 --> 00:41:04,640
گویا بعد از این منصور

823
00:41:04,640 --> 00:41:07,359
سلامتی او و همچنین کسب و کارش بدتر شده است.

824
00:41:07,359 --> 00:41:10,160
در ضرر است. لحظه آلیا بین این دو

825
00:41:10,160 --> 00:41:12,560
تلاش می کند تبدیل شود. با منصور آشنا شد

826
00:41:12,560 --> 00:41:15,280
او می گوید که اشتباهات فقط اکنون مجازات نمی شوند

827
00:41:15,280 --> 00:41:18,240
درک می طلبد. منصور ساکت است. اما

828
00:41:18,240 --> 00:41:21,040
از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

829
00:41:21,040 --> 00:41:24,000
کمک اطلاعاتی به نجات کسب و کار

830
00:41:24,000 --> 00:41:26,400
انجام می دهد. وام را از طریق شرکت خود بازپرداخت می کند

831
00:41:26,400 --> 00:41:30,640
انجام می دهد. اما اسم نمی آورد

832
00:41:30,640 --> 00:41:32,960
منصور با کمک به آزمون مشکوک است

833
00:41:32,960 --> 00:41:35,359
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

834
00:41:35,359 --> 00:41:38,160
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

835
00:41:38,160 --> 00:41:40,319
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

836
00:41:40,319 --> 00:41:43,599
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

837
00:41:43,599 --> 00:41:46,079
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

838
00:41:46,079 --> 00:41:48,720
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

839
00:41:48,720 --> 00:41:52,240
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

840
00:41:52,240 --> 00:41:55,280
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

841
00:41:55,280 --> 00:41:57,520
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

842
00:41:57,520 --> 00:41:59,680
لبخندی روی لب هاست. از درام

843
00:41:59,680 --> 00:42:02,720
پیامی ساده اما عمیق می دهد.

844
00:42:02,720 --> 00:42:05,440
فقط بازگشت به خانه نیست. گاهی اوقات

845
00:42:05,440 --> 00:42:07,680
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

846
00:42:07,680 --> 00:42:10,560
همان جایی که به سلول تحویل داده شد باقی می ماند.

847
00:42:10,560 --> 00:42:13,040
بود. یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

848
00:42:13,040 --> 00:42:15,440
اتفاق می افتد. منصور خواهان بازگشت یوسف بود.

849
00:42:15,440 --> 00:42:18,160
معلوم می شود. اما او حاضر به ملاقات نیست

850
00:42:18,160 --> 00:42:22,000
می دهد. آمدنش هم زنده بود. یوسف اینجا

851
00:42:22,000 --> 00:42:23,760
متوجه می شود که پس از رفتن

852
00:42:23,760 --> 00:42:26,800
وضعیت سلامتی منصور و کسب و کار خراب شده است

853
00:42:26,800 --> 00:42:29,520
نیز در ضرر است. علی بین این دو

854
00:42:29,520 --> 00:42:31,920
سعی می کند لحظه ای شود. از منصور

855
00:42:31,920 --> 00:42:34,480
آنها با هم می گویند که اشتباه مجازات نیست

856
00:42:34,480 --> 00:42:37,280
فقط اکنون به دنبال درک است. منصور ساکت ماند

857
00:42:37,280 --> 00:42:40,319
است. اما از درون شروع به شکستن می کند. یوسف خودش

858
00:42:40,319 --> 00:42:43,119
مخفیانه برای نجات کسب و کار پدر

859
00:42:43,119 --> 00:42:45,359
اما کمک می کند. از طریق شرکت او

860
00:42:45,359 --> 00:42:50,160
وام را پرداخت می کند. اما اسم نمی آورد

861
00:42:50,160 --> 00:42:52,480
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

862
00:42:52,480 --> 00:42:54,880
قبلا بود. روزی منصور حقیقت را می دانست

863
00:42:54,880 --> 00:42:57,680
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

864
00:42:57,680 --> 00:42:59,839
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

865
00:42:59,839 --> 00:43:03,119
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

866
00:43:03,119 --> 00:43:05,599
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

867
00:43:05,599 --> 00:43:08,400
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

868
00:43:08,400 --> 00:43:11,920
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

869
00:43:11,920 --> 00:43:14,960
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

870
00:43:14,960 --> 00:43:17,200
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

871
00:43:17,200 --> 00:43:19,359
لبخندی روی لب هاست. از درام

872
00:43:19,359 --> 00:43:22,400
پیامی ساده اما عمیق می دهد.

873
00:43:22,400 --> 00:43:25,119
فقط بازگشت به خانه نیست. گاهی اوقات

874
00:43:25,119 --> 00:43:27,359
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

875
00:43:27,359 --> 00:43:30,240
همان جایی که به سلول تحویل داده شد باقی می ماند.

876
00:43:30,240 --> 00:43:32,560
بود. یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

877
00:43:32,560 --> 00:43:34,960
اتفاق می افتد. منصور خواهان بازگشت یوسف بود.

878
00:43:34,960 --> 00:43:37,680
معلوم می شود. اما او حاضر به ملاقات نیست

879
00:43:37,680 --> 00:43:41,599
می دهد. آمدنش هم زنده بود. یوسف اینجا

880
00:43:41,599 --> 00:43:43,359
متوجه می شود که پس از رفتن

881
00:43:43,359 --> 00:43:46,400
وضعیت سلامتی منصور و کسب و کار خراب شده است

882
00:43:46,400 --> 00:43:49,119
نیز در ضرر است. علی بین این دو

883
00:43:49,119 --> 00:43:51,520
سعی می کند لحظه ای شود. از منصور

884
00:43:51,520 --> 00:43:54,079
آنها با هم می گویند که اشتباه مجازات نیست

885
00:43:54,079 --> 00:43:56,880
فقط اکنون به دنبال درک است. منصور ساکت ماند

886
00:43:56,880 --> 00:43:59,920
است. اما از درون شروع به شکستن می کند. یوسف خودش

887
00:43:59,920 --> 00:44:02,720
مخفیانه برای نجات کسب و کار پدر

888
00:44:02,720 --> 00:44:04,960
اما کمک می کند. از طریق شرکت او

889
00:44:04,960 --> 00:44:09,839
وام را پرداخت می کند. اما اسم نمی آورد

890
00:44:09,839 --> 00:44:12,160
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

891
00:44:12,160 --> 00:44:14,560
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

892
00:44:14,560 --> 00:44:17,359
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

893
00:44:17,359 --> 00:44:19,520
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

894
00:44:19,520 --> 00:44:22,800
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

895
00:44:22,800 --> 00:44:25,280
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

896
00:44:25,280 --> 00:44:28,000
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

897
00:44:28,000 --> 00:44:31,520
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

898
00:44:31,520 --> 00:44:34,560
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

899
00:44:34,560 --> 00:44:36,800
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

900
00:44:36,800 --> 00:44:38,960
لبخندی روی لب هاست. از درام

901
00:44:38,960 --> 00:44:42,000
پیامی ساده اما عمیق می دهد.

902
00:44:42,000 --> 00:44:45,280
بازگشت به خانه وجود ندارد. گاهی خود انسان

903
00:44:45,280 --> 00:44:47,280
همچنین برمی گردد به سمت. سلول نمایشی

904
00:44:47,280 --> 00:44:50,240
تحویل دقیقا همان جایی است که شکسته شده است.

905
00:44:50,240 --> 00:44:52,400
یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

906
00:44:52,400 --> 00:44:54,880
می رود. منصور از بازگشت یوسف خبر دارد.

907
00:44:54,880 --> 00:44:57,680
برویم اما او حاضر به ملاقات نیست

908
00:44:57,680 --> 00:45:01,280
است. آمدنش هم زنده بود. اینجا یوسف

909
00:45:01,280 --> 00:45:03,440
گویا بعد از این منصور

910
00:45:03,440 --> 00:45:06,240
سلامتی او و همچنین کسب و کارش بدتر شده است.

911
00:45:06,240 --> 00:45:09,040
در ضرر است. لحظه آلیا بین این دو

912
00:45:09,040 --> 00:45:11,440
تلاش می کند تبدیل شود. با منصور آشنا شد

913
00:45:11,440 --> 00:45:14,160
او می گوید که اشتباهات فقط اکنون مجازات نمی شوند

914
00:45:14,160 --> 00:45:17,119
درک می طلبد. منصور ساکت می ماند اما

915
00:45:17,119 --> 00:45:19,920
از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

916
00:45:19,920 --> 00:45:22,800
کمک اطلاعاتی به نجات کسب و کار

917
00:45:22,800 --> 00:45:25,280
انجام می دهد. وام را از طریق شرکت خود بازپرداخت می کند

918
00:45:25,280 --> 00:45:29,440
انجام می دهد. اما اسم نمی آورد

919
00:45:29,440 --> 00:45:31,760
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

920
00:45:31,760 --> 00:45:34,160
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

921
00:45:34,160 --> 00:45:36,880
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

922
00:45:36,880 --> 00:45:39,119
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

923
00:45:39,119 --> 00:45:42,400
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

924
00:45:42,400 --> 00:45:44,880
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

925
00:45:44,880 --> 00:45:47,599
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

926
00:45:47,599 --> 00:45:51,119
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

927
00:45:51,119 --> 00:45:54,160
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

928
00:45:54,160 --> 00:45:56,400
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

929
00:45:56,400 --> 00:45:58,560
لبخندی روی لب هاست. از درام

930
00:45:58,560 --> 00:46:01,599
پیامی ساده اما عمیق می دهد.

931
00:46:01,599 --> 00:46:04,640
از این به خانه بازگشتی وجود ندارد. گاهی انسان

932
00:46:04,640 --> 00:46:06,800
به سمت خودش هم برمی گردد. سلول نمایشی

933
00:46:06,800 --> 00:46:09,839
تحویل دقیقا همان جایی است که شکسته شده است.

934
00:46:09,839 --> 00:46:12,000
یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

935
00:46:12,000 --> 00:46:14,480
می رود. منصور از بازگشت یوسف خبر دارد.

936
00:46:14,480 --> 00:46:17,280
برویم اما او حاضر به ملاقات نیست

937
00:46:17,280 --> 00:46:20,880
است. آمدنش هم زنده بود. اینجا یوسف

938
00:46:20,880 --> 00:46:23,040
گویا بعد از این منصور

939
00:46:23,040 --> 00:46:25,839
سلامتی او و همچنین کسب و کارش بدتر شده است.

940
00:46:25,839 --> 00:46:28,640
در ضرر است. لحظه آلیا بین این دو

941
00:46:28,640 --> 00:46:31,040
تلاش می کند تبدیل شود. با منصور آشنا شد

942
00:46:31,040 --> 00:46:33,760
می گوید که اشتباهات فقط مجازات نیستند

943
00:46:33,760 --> 00:46:36,720
درک می طلبد. منصور ساکت می ماند اما

944
00:46:36,720 --> 00:46:39,520
از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

945
00:46:39,520 --> 00:46:42,400
کمک اطلاعاتی به نجات کسب و کار

946
00:46:42,400 --> 00:46:44,880
انجام می دهد. وام را از طریق شرکت خود بازپرداخت می کند

947
00:46:44,880 --> 00:46:49,040
انجام می دهد. اما اسم نمی آورد

948
00:46:49,040 --> 00:46:51,359
منصور با کمک به آزمون مشکوک است

949
00:46:51,359 --> 00:46:53,760
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

950
00:46:53,760 --> 00:46:56,480
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

951
00:46:56,480 --> 00:46:58,720
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

952
00:46:58,720 --> 00:47:02,000
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

953
00:47:02,000 --> 00:47:04,480
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

954
00:47:04,480 --> 00:47:07,200
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

955
00:47:07,200 --> 00:47:10,720
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

956
00:47:10,720 --> 00:47:13,680
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

957
00:47:13,680 --> 00:47:16,000
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

958
00:47:16,000 --> 00:47:18,160
لبخندی روی لب هاست. از درام

959
00:47:18,160 --> 00:47:21,200
پیامی ساده اما عمیق می دهد.

960
00:47:21,200 --> 00:47:24,480
بازگشت به خانه وجود ندارد. گاهی خود انسان

961
00:47:24,480 --> 00:47:26,400
همچنین برمی گردد به سمت. سلول نمایشی

962
00:47:26,400 --> 00:47:29,440
تحویل دقیقا همان جایی است که شکسته شده است.

963
00:47:29,440 --> 00:47:31,599
یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

964
00:47:31,599 --> 00:47:34,079
می رود. منصور از بازگشت یوسف خبر دارد.

965
00:47:34,079 --> 00:47:36,880
برویم اما او حاضر به ملاقات نیست

966
00:47:36,880 --> 00:47:40,480
است. آمدنش هم زنده بود. اینجا یوسف

967
00:47:40,480 --> 00:47:42,640
گویا بعد از این منصور

968
00:47:42,640 --> 00:47:45,440
سلامتی او و همچنین کسب و کارش بدتر شده است.

969
00:47:45,440 --> 00:47:48,240
در ضرر است. لحظه آلیا بین این دو

970
00:47:48,240 --> 00:47:50,640
تلاش می کند تبدیل شود. با منصور آشنا شد

971
00:47:50,640 --> 00:47:53,359
می گوید که اشتباهات فقط مجازات نیستند

972
00:47:53,359 --> 00:47:56,319
درک می طلبد. منصور ساکت می ماند اما

973
00:47:56,319 --> 00:47:59,119
از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

974
00:47:59,119 --> 00:48:02,000
کمک اطلاعاتی به نجات کسب و کار

975
00:48:02,000 --> 00:48:04,480
انجام می دهد. وام را از طریق شرکت خود بازپرداخت می کند

976
00:48:04,480 --> 00:48:08,640
انجام می دهد. اما اسم نمی آورد

977
00:48:08,640 --> 00:48:10,960
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

978
00:48:10,960 --> 00:48:13,359
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

979
00:48:13,359 --> 00:48:16,079
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

980
00:48:16,079 --> 00:48:18,319
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

981
00:48:18,319 --> 00:48:21,599
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

982
00:48:21,599 --> 00:48:24,079
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

983
00:48:24,079 --> 00:48:26,800
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

984
00:48:26,800 --> 00:48:30,319
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

985
00:48:30,319 --> 00:48:33,280
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

986
00:48:33,280 --> 00:48:35,599
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

987
00:48:35,599 --> 00:48:37,760
لبخندی روی لب هاست. از درام

988
00:48:37,760 --> 00:48:40,800
پیامی ساده اما عمیق می دهد.

989
00:48:40,800 --> 00:48:44,079
بازگشت به خانه وجود ندارد. گاهی خود انسان

990
00:48:44,079 --> 00:48:46,000
همچنین برمی گردد به سمت. سلول نمایشی

991
00:48:46,000 --> 00:48:49,040
تحویل دقیقا همان جایی است که شکسته شده است.

992
00:48:49,040 --> 00:48:51,200
یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

993
00:48:51,200 --> 00:48:53,680
می رود. منصور از بازگشت یوسف خبر دارد.

994
00:48:53,680 --> 00:48:56,480
برویم اما او حاضر به ملاقات نیست

995
00:48:56,480 --> 00:49:00,079
است. آمدنش هم زنده بود. اینجا یوسف

996
00:49:00,079 --> 00:49:02,240
گویا بعد از این منصور

997
00:49:02,240 --> 00:49:05,040
سلامتی او و همچنین کسب و کارش بدتر شده است.

998
00:49:05,040 --> 00:49:07,839
در ضرر است. لحظه آلیا بین این دو

999
00:49:07,839 --> 00:49:10,240
تلاش می کند تبدیل شود. با منصور آشنا شد

1000
00:49:10,240 --> 00:49:12,960
می گوید که اشتباهات فقط مجازات نیستند

1001
00:49:12,960 --> 00:49:15,920
درک می طلبد. منصور ساکت می ماند اما

1002
00:49:15,920 --> 00:49:18,720
از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

1003
00:49:18,720 --> 00:49:21,599
کمک اطلاعاتی به نجات کسب و کار

1004
00:49:21,599 --> 00:49:24,079
انجام می دهد. وام را از طریق شرکت خود بازپرداخت می کند

1005
00:49:24,079 --> 00:49:28,240
انجام می دهد. اما اسم نمی آورد

1006
00:49:28,240 --> 00:49:30,559
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

1007
00:49:30,559 --> 00:49:32,960
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

1008
00:49:32,960 --> 00:49:35,680
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

1009
00:49:35,680 --> 00:49:37,920
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

1010
00:49:37,920 --> 00:49:41,200
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

1011
00:49:41,200 --> 00:49:43,680
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

1012
00:49:43,680 --> 00:49:46,400
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

1013
00:49:46,400 --> 00:49:49,839
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

1014
00:49:49,839 --> 00:49:52,880
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

1015
00:49:52,880 --> 00:49:55,200
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

1016
00:49:55,200 --> 00:49:57,359
لبخندی روی لب هاست. از درام

1017
00:49:57,359 --> 00:50:00,400
پیامی ساده اما عمیق می دهد.

1018
00:50:00,400 --> 00:50:03,680
بازگشت به خانه وجود ندارد. گاهی خود انسان

1019
00:50:03,680 --> 00:50:05,599
همچنین برمی گردد به سمت. سلول نمایشی

1020
00:50:05,599 --> 00:50:08,640
تحویل دقیقا همان جایی است که شکسته شده است.

1021
00:50:08,640 --> 00:50:10,800
یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

1022
00:50:10,800 --> 00:50:13,280
می رود. منصور از بازگشت یوسف خبر دارد.

1023
00:50:13,280 --> 00:50:16,000
برویم اما او حاضر به ملاقات نیست

1024
00:50:16,000 --> 00:50:19,680
است. آمدنش هم زنده بود. اینجا یوسف

1025
00:50:19,680 --> 00:50:21,839
گویا بعد از این منصور

1026
00:50:21,839 --> 00:50:24,640
سلامتی او و همچنین کسب و کارش بدتر شده است.

1027
00:50:24,640 --> 00:50:27,440
در ضرر است. لحظه آلیا بین این دو

1028
00:50:27,440 --> 00:50:29,839
تلاش می کند تبدیل شود. با منصور آشنا شد

1029
00:50:29,839 --> 00:50:32,559
او می گوید که اشتباهات فقط اکنون مجازات نمی شوند

1030
00:50:32,559 --> 00:50:35,520
درک می طلبد. منصور ساکت می ماند اما

1031
00:50:35,520 --> 00:50:38,319
از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

1032
00:50:38,319 --> 00:50:41,200
کمک اطلاعاتی به نجات کسب و کار

1033
00:50:41,200 --> 00:50:43,680
انجام می دهد. وام را از طریق شرکت خود بازپرداخت می کند

1034
00:50:43,680 --> 00:50:47,839
انجام می دهد. اما اسم نمی آورد

1035
00:50:47,839 --> 00:50:50,160
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

1036
00:50:50,160 --> 00:50:52,559
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

1037
00:50:52,559 --> 00:50:55,280
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

1038
00:50:55,280 --> 00:50:57,520
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

1039
00:50:57,520 --> 00:51:00,800
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

1040
00:51:00,800 --> 00:51:03,280
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

1041
00:51:03,280 --> 00:51:06,000
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

1042
00:51:06,000 --> 00:51:09,440
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

1043
00:51:09,440 --> 00:51:12,480
بگذار آن را بگذاریم. آریا از دور این صحنه را می دهد

1044
00:51:12,480 --> 00:51:14,800
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

1045
00:51:14,800 --> 00:51:16,960
لبخندی روی لب هاست. از درام

1046
00:51:16,960 --> 00:51:20,000
پیامی ساده اما عمیق می دهد.

1047
00:51:20,000 --> 00:51:23,280
بازگشت به خانه وجود ندارد. گاهی خود انسان

1048
00:51:23,280 --> 00:51:25,200
همچنین برمی گردد به سمت. سلول نمایشی

1049
00:51:25,200 --> 00:51:28,240
تحویل دقیقا همان جایی است که شکسته شده است.

1050
00:51:28,240 --> 00:51:30,400
یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

1051
00:51:30,400 --> 00:51:32,880
می رود. منصور از بازگشت یوسف خبر دارد.

1052
00:51:32,880 --> 00:51:35,599
برویم اما او حاضر به ملاقات نیست

1053
00:51:35,599 --> 00:51:39,280
است. آمدنش هم زنده بود. اینجا یوسف

1054
00:51:39,280 --> 00:51:41,440
گویا بعد از این منصور

1055
00:51:41,440 --> 00:51:44,240
سلامتی او و همچنین کسب و کارش بدتر شده است.

1056
00:51:44,240 --> 00:51:47,040
در ضرر است. لحظه آلیا بین این دو

1057
00:51:47,040 --> 00:51:49,440
تلاش می کند تبدیل شود. با منصور آشنا شد

1058
00:51:49,440 --> 00:51:52,160
می گوید که اشتباهات فقط مجازات نیستند

1059
00:51:52,160 --> 00:51:55,119
درک می طلبد. منصور ساکت می ماند اما

1060
00:51:55,119 --> 00:51:57,920
از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

1061
00:51:57,920 --> 00:52:00,800
کمک اطلاعاتی به نجات کسب و کار

1062
00:52:00,800 --> 00:52:03,280
انجام می دهد. وام را از طریق شرکت خود بازپرداخت می کند

1063
00:52:03,280 --> 00:52:07,440
انجام می دهد. اما اسم نمی آورد

1064
00:52:07,440 --> 00:52:09,760
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

1065
00:52:09,760 --> 00:52:12,160
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

1066
00:52:12,160 --> 00:52:14,880
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

1067
00:52:14,880 --> 00:52:17,119
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

1068
00:52:17,119 --> 00:52:20,400
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

1069
00:52:20,400 --> 00:52:22,880
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

1070
00:52:22,880 --> 00:52:25,599
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

1071
00:52:25,599 --> 00:52:29,040
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

1072
00:52:29,040 --> 00:52:32,079
بگذار آن را بگذاریم. آریا از دور این صحنه را می دهد

1073
00:52:32,079 --> 00:52:34,400
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

1074
00:52:34,400 --> 00:52:36,559
لبخندی روی لب هاست. از درام

1075
00:52:36,559 --> 00:52:39,200
پیامی ساده اما عمیق را منتقل می کند

1076
00:52:39,200 --> 00:52:42,640
است. بازگشت به خانه وجود ندارد. گاهی انسان

1077
00:52:42,640 --> 00:52:44,800
به سمت خودش هم برمی گردد. سلول نمایشی

1078
00:52:44,800 --> 00:52:47,839
تحویل دقیقا همان جایی است که شکسته شده است.

1079
00:52:47,839 --> 00:52:50,000
یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

1080
00:52:50,000 --> 00:52:52,480
می رود. منصور از بازگشت یوسف خبر دارد.

1081
00:52:52,480 --> 00:52:55,200
برویم اما او حاضر به ملاقات نیست

1082
00:52:55,200 --> 00:52:58,880
است. آمدنش هم زنده بود. اینجا یوسف

1083
00:52:58,880 --> 00:53:01,040
گویا بعد از این منصور

1084
00:53:01,040 --> 00:53:03,839
سلامتی او و همچنین کسب و کارش بدتر شده است.

1085
00:53:03,839 --> 00:53:06,640
در ضرر است. لحظه آلیا بین این دو

1086
00:53:06,640 --> 00:53:09,040
تلاش می کند تبدیل شود. با منصور آشنا شد

1087
00:53:09,040 --> 00:53:11,760
می گوید که اشتباهات فقط مجازات نیستند

1088
00:53:11,760 --> 00:53:14,720
درک می طلبد. منصور ساکت می ماند اما

1089
00:53:14,720 --> 00:53:17,520
از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

1090
00:53:17,520 --> 00:53:20,400
کمک اطلاعاتی به نجات کسب و کار

1091
00:53:20,400 --> 00:53:22,880
انجام می دهد. وام را از طریق شرکت خود بازپرداخت می کند

1092
00:53:22,880 --> 00:53:27,040
انجام می دهد. اما اسم نمی آورد

1093
00:53:27,040 --> 00:53:29,359
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

1094
00:53:29,359 --> 00:53:31,760
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

1095
00:53:31,760 --> 00:53:34,480
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

1096
00:53:34,480 --> 00:53:36,720
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

1097
00:53:36,720 --> 00:53:40,000
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

1098
00:53:40,000 --> 00:53:42,480
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

1099
00:53:42,480 --> 00:53:45,200
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

1100
00:53:45,200 --> 00:53:48,640
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

1101
00:53:48,640 --> 00:53:51,680
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

1102
00:53:51,680 --> 00:53:54,000
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

1103
00:53:54,000 --> 00:53:56,160
لبخندی روی لب هاست. از درام

1104
00:53:56,160 --> 00:53:59,200
پیامی ساده اما عمیق می دهد.

1105
00:53:59,200 --> 00:54:02,480
بازگشت به خانه وجود ندارد. گاهی خود انسان

1106
00:54:02,480 --> 00:54:04,400
همچنین برمی گردد به سمت. سلول نمایشی

1107
00:54:04,400 --> 00:54:07,440
تحویل دقیقا همان جایی است که شکسته شده است.

1108
00:54:07,440 --> 00:54:09,599
یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

1109
00:54:09,599 --> 00:54:12,079
می رود. منصور از بازگشت یوسف خبر دارد.

1110
00:54:12,079 --> 00:54:14,800
برویم اما او حاضر به ملاقات نیست

1111
00:54:14,800 --> 00:54:18,480
است. آمدنش هم زنده بود. اینجا یوسف

1112
00:54:18,480 --> 00:54:20,640
گویا بعد از این منصور

1113
00:54:20,640 --> 00:54:23,440
سلامتی او و همچنین کسب و کارش بدتر شده است.

1114
00:54:23,440 --> 00:54:26,240
در ضرر است. لحظه آلیا بین این دو

1115
00:54:26,240 --> 00:54:28,640
تلاش می کند تبدیل شود. با منصور آشنا شد

1116
00:54:28,640 --> 00:54:31,359
می گوید که اشتباهات فقط مجازات نیستند

1117
00:54:31,359 --> 00:54:34,319
درک می طلبد. منصور ساکت می ماند اما

1118
00:54:34,319 --> 00:54:37,119
از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

1119
00:54:37,119 --> 00:54:40,000
کمک اطلاعاتی به نجات کسب و کار

1120
00:54:40,000 --> 00:54:42,480
انجام می دهد. وام را از طریق شرکت خود بازپرداخت می کند

1121
00:54:42,480 --> 00:54:46,640
انجام می دهد. اما اسم نمی آورد

1122
00:54:46,640 --> 00:54:48,960
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

1123
00:54:48,960 --> 00:54:51,359
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

1124
00:54:51,359 --> 00:54:54,079
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

1125
00:54:54,079 --> 00:54:56,319
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

1126
00:54:56,319 --> 00:54:59,599
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

1127
00:54:59,599 --> 00:55:02,000
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

1128
00:55:02,000 --> 00:55:04,800
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

1129
00:55:04,800 --> 00:55:08,240
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

1130
00:55:08,240 --> 00:55:11,280
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

1131
00:55:11,280 --> 00:55:13,599
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

1132
00:55:13,599 --> 00:55:15,760
لبخندی روی لب هاست. از درام

1133
00:55:15,760 --> 00:55:18,400
پیامی ساده اما عمیق را منتقل می کند

1134
00:55:18,400 --> 00:55:21,839
است. بازگشت به خانه وجود ندارد. گاهی انسان

1135
00:55:21,839 --> 00:55:24,000
به سمت خودش هم برمی گردد. سلول نمایشی

1136
00:55:24,000 --> 00:55:27,040
تحویل دقیقا همان جایی است که شکسته شده است.

1137
00:55:27,040 --> 00:55:29,200
یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

1138
00:55:29,200 --> 00:55:31,680
او می رود. منصور از بازگشت یوسف خبر دارد.

1139
00:55:31,680 --> 00:55:34,400
برویم اما او حاضر به ملاقات نیست

1140
00:55:34,400 --> 00:55:38,079
است. آمدنش هم زنده بود. اینجا یوسف

1141
00:55:38,079 --> 00:55:40,240
گویا بعد از این منصور

1142
00:55:40,240 --> 00:55:43,040
سلامتی او و همچنین کسب و کارش بدتر شده است.

1143
00:55:43,040 --> 00:55:45,839
در ضرر است. لحظه آلیا بین این دو

1144
00:55:45,839 --> 00:55:48,240
تلاش می کند تبدیل شود. با منصور آشنا شد

1145
00:55:48,240 --> 00:55:50,960
می گوید که اشتباهات فقط مجازات نیستند

1146
00:55:50,960 --> 00:55:53,920
درک می طلبد. منصور ساکت می ماند اما

1147
00:55:53,920 --> 00:55:56,720
از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

1148
00:55:56,720 --> 00:55:59,599
کمک اطلاعاتی به نجات کسب و کار

1149
00:55:59,599 --> 00:56:02,079
انجام می دهد. وام را از طریق شرکت خود بازپرداخت می کند

1150
00:56:02,079 --> 00:56:06,240
انجام می دهد. اما اسم نمی آورد

1151
00:56:06,240 --> 00:56:08,559
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

1152
00:56:08,559 --> 00:56:10,960
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

1153
00:56:10,960 --> 00:56:13,680
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

1154
00:56:13,680 --> 00:56:15,920
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

1155
00:56:15,920 --> 00:56:19,200
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

1156
00:56:19,200 --> 00:56:21,599
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

1157
00:56:21,599 --> 00:56:24,400
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

1158
00:56:24,400 --> 00:56:27,839
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

1159
00:56:27,839 --> 00:56:30,880
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

1160
00:56:30,880 --> 00:56:33,200
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

1161
00:56:33,200 --> 00:56:35,359
لبخندی روی لب هاست. از درام

1162
00:56:35,359 --> 00:56:38,000
پیامی ساده اما عمیق را منتقل می کند

1163
00:56:38,000 --> 00:56:41,119
است. بازگشت به خانه وجود ندارد. گاهی اوقات

1164
00:56:41,119 --> 00:56:43,359
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

1165
00:56:43,359 --> 00:56:46,160
همان جایی که به سلول تحویل داده شد باقی می ماند.

1166
00:56:46,160 --> 00:56:48,640
بود. یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

1167
00:56:48,640 --> 00:56:51,040
اتفاق می افتد. منصور خواهان بازگشت یوسف بود.

1168
00:56:51,040 --> 00:56:53,760
معلوم می شود. اما او حاضر به ملاقات نیست

1169
00:56:53,760 --> 00:56:57,520
می دهد. آمدنش هم زنده بود. یوسف اینجا

1170
00:56:57,520 --> 00:56:59,359
متوجه می شود که پس از رفتن

1171
00:56:59,359 --> 00:57:02,400
وضعیت سلامتی منصور و کسب و کار خراب شده است

1172
00:57:02,400 --> 00:57:05,040
نیز در ضرر است. علی بین این دو

1173
00:57:05,040 --> 00:57:07,520
سعی می کند لحظه ای شود. از منصور

1174
00:57:07,520 --> 00:57:10,079
آنها با هم می گویند که اشتباه مجازات نیست

1175
00:57:10,079 --> 00:57:13,200
فقط درک لازم است. منصور ساکت است

1176
00:57:13,200 --> 00:57:15,920
اما از درون شروع به شکستن می کند. یوسف خودش

1177
00:57:15,920 --> 00:57:18,720
مخفیانه برای نجات کسب و کار پدر

1178
00:57:18,720 --> 00:57:20,960
اما کمک می کند. از طریق شرکت او

1179
00:57:20,960 --> 00:57:25,839
وام را پرداخت می کند. اما اسم نمی آورد

1180
00:57:25,839 --> 00:57:28,160
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

1181
00:57:28,160 --> 00:57:30,559
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

1182
00:57:30,559 --> 00:57:33,280
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

1183
00:57:33,280 --> 00:57:35,520
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

1184
00:57:35,520 --> 00:57:38,799
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

1185
00:57:38,799 --> 00:57:41,200
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

1186
00:57:41,200 --> 00:57:44,000
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

1187
00:57:44,000 --> 00:57:47,440
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

1188
00:57:47,440 --> 00:57:50,480
بگذار آن را بگذاریم. آریا از دور این صحنه را می دهد

1189
00:57:50,480 --> 00:57:52,799
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

1190
00:57:52,799 --> 00:57:54,960
لبخندی روی لب هاست. از درام

1191
00:57:54,960 --> 00:57:57,599
پیامی ساده اما عمیق را منتقل می کند

1192
00:57:57,599 --> 00:58:01,040
است. بازگشت به خانه وجود ندارد. گاهی انسان

1193
00:58:01,040 --> 00:58:03,200
به سمت خودش هم برمی گردد. سلول نمایشی

1194
00:58:03,200 --> 00:58:06,240
تحویل دقیقا همان جایی است که شکسته شده است.

1195
00:58:06,240 --> 00:58:08,400
یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

1196
00:58:08,400 --> 00:58:10,880
می رود. منصور از بازگشت یوسف خبر دارد.

1197
00:58:10,880 --> 00:58:13,599
برویم اما او حاضر به ملاقات نیست

1198
00:58:13,599 --> 00:58:17,280
است. آمدنش هم زنده بود. اینجا یوسف

1199
00:58:17,280 --> 00:58:19,440
گویا بعد از این منصور

1200
00:58:19,440 --> 00:58:22,240
سلامتی او و همچنین کسب و کارش بدتر شده است.

1201
00:58:22,240 --> 00:58:25,040
در ضرر است. لحظه آلیا بین این دو

1202
00:58:25,040 --> 00:58:27,440
تلاش می کند تبدیل شود. با منصور آشنا شد

1203
00:58:27,440 --> 00:58:30,160
می گوید که اشتباهات فقط مجازات نیستند

1204
00:58:30,160 --> 00:58:33,119
درک می طلبد. منصور ساکت می ماند اما

1205
00:58:33,119 --> 00:58:35,920
از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

1206
00:58:35,920 --> 00:58:38,799
کمک اطلاعاتی به نجات کسب و کار

1207
00:58:38,799 --> 00:58:41,280
انجام می دهد. وام را از طریق شرکت خود بازپرداخت می کند

1208
00:58:41,280 --> 00:58:45,440
انجام می دهد. اما اسم نمی آورد

1209
00:58:45,440 --> 00:58:47,760
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

1210
00:58:47,760 --> 00:58:50,160
قبلا بود. روزی منصور حقیقت را می دانست

1211
00:58:50,160 --> 00:58:52,880
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

1212
00:58:52,880 --> 00:58:55,119
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

1213
00:58:55,119 --> 00:58:58,400
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

1214
00:58:58,400 --> 00:59:00,799
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

1215
00:59:00,799 --> 00:59:03,599
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

1216
00:59:03,599 --> 00:59:07,040
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

1217
00:59:07,040 --> 00:59:10,079
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

1218
00:59:10,079 --> 00:59:12,319
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

1219
00:59:12,319 --> 00:59:14,559
لبخندی روی لب هاست. از درام

1220
00:59:14,559 --> 00:59:17,200
پیامی ساده اما عمیق را منتقل می کند

1221
00:59:17,200 --> 00:59:20,240
است. از این به خانه بازگشتی وجود ندارد. گاهی اوقات

1222
00:59:20,240 --> 00:59:22,559
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

1223
00:59:22,559 --> 00:59:25,359
همان جایی که به سلول تحویل داده شد باقی می ماند.

1224
00:59:25,359 --> 00:59:27,839
بود. یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

1225
00:59:27,839 --> 00:59:30,240
اتفاق می افتد. منصور خواهان بازگشت یوسف بود.

1226
00:59:30,240 --> 00:59:32,960
معلوم می شود. اما او حاضر به ملاقات نیست

1227
00:59:32,960 --> 00:59:36,720
می دهد. آمدنش هم زنده بود. یوسف اینجا

1228
00:59:36,720 --> 00:59:38,559
متوجه می شود که پس از رفتن

1229
00:59:38,559 --> 00:59:41,599
وضعیت سلامتی منصور و کسب و کار خراب شده است

1230
00:59:41,599 --> 00:59:44,240
نیز در ضرر است. علی بین این دو

1231
00:59:44,240 --> 00:59:46,720
سعی می کند لحظه ای شود. از منصور

1232
00:59:46,720 --> 00:59:49,280
آنها با هم می گویند که اشتباه مجازات نیست

1233
00:59:49,280 --> 00:59:52,400
فقط درک لازم است. منصور ساکت است

1234
00:59:52,400 --> 00:59:55,119
اما از درون شروع به شکستن می کند. یوسف خودش

1235
00:59:55,119 --> 00:59:57,920
مخفیانه برای نجات کسب و کار پدر

1236
00:59:57,920 --> 01:00:00,160
اما کمک می کند. از طریق شرکت او

1237
01:00:00,160 --> 01:00:05,040
وام را پرداخت می کند. اما اسم نمی آورد

1238
01:00:05,040 --> 01:00:07,359
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

1239
01:00:07,359 --> 01:00:09,760
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

1240
01:00:09,760 --> 01:00:12,480
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

1241
01:00:12,480 --> 01:00:14,720
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

1242
01:00:14,720 --> 01:00:18,000
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

1243
01:00:18,000 --> 01:00:20,400
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

1244
01:00:20,400 --> 01:00:23,200
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

1245
01:00:23,200 --> 01:00:26,640
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

1246
01:00:26,640 --> 01:00:29,680
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

1247
01:00:29,680 --> 01:00:32,000
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

1248
01:00:32,000 --> 01:00:34,160
لبخندی روی لب هاست. از درام

1249
01:00:34,160 --> 01:00:36,799
پیامی ساده اما عمیق را منتقل می کند

1250
01:00:36,799 --> 01:00:40,160
است. بازگشت به خانه وجود ندارد. گاهی انسان

1251
01:00:40,160 --> 01:00:42,400
به سمت خودش هم برمی گردد. سلول نمایشی

1252
01:00:42,400 --> 01:00:45,440
تحویل دقیقا همان جایی است که شکسته شده است.

1253
01:00:45,440 --> 01:00:47,520
یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

1254
01:00:47,520 --> 01:00:50,079
می رود. منصور از بازگشت یوسف خبر دارد.

1255
01:00:50,079 --> 01:00:52,799
برویم اما او حاضر به ملاقات نیست

1256
01:00:52,799 --> 01:00:56,480
است. آمدنش هم زنده بود. اینجا یوسف

1257
01:00:56,480 --> 01:00:58,640
گویا بعد از این منصور

1258
01:00:58,640 --> 01:01:01,440
سلامتی او و همچنین کسب و کارش بدتر شده است.

1259
01:01:01,440 --> 01:01:04,240
در ضرر است. لحظه آلیا بین این دو

1260
01:01:04,240 --> 01:01:06,640
تلاش می کند تبدیل شود. با منصور آشنا شد

1261
01:01:06,640 --> 01:01:09,359
می گوید که اشتباهات فقط مجازات نیستند

1262
01:01:09,359 --> 01:01:12,319
درک می طلبد. منصور ساکت می ماند اما

1263
01:01:12,319 --> 01:01:15,119
از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

1264
01:01:15,119 --> 01:01:18,000
کمک اطلاعاتی به نجات کسب و کار

1265
01:01:18,000 --> 01:01:20,480
انجام می دهد. وام را از طریق شرکت خود بازپرداخت می کند

1266
01:01:20,480 --> 01:01:24,640
انجام می دهد. اما اسم نمی آورد

1267
01:01:24,640 --> 01:01:26,960
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

1268
01:01:26,960 --> 01:01:29,359
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

1269
01:01:29,359 --> 01:01:32,079
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

1270
01:01:32,079 --> 01:01:34,319
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

1271
01:01:34,319 --> 01:01:37,599
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

1272
01:01:37,599 --> 01:01:40,000
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

1273
01:01:40,000 --> 01:01:42,799
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

1274
01:01:42,799 --> 01:01:46,240
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

1275
01:01:46,240 --> 01:01:49,280
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

1276
01:01:49,280 --> 01:01:51,599
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

1277
01:01:51,599 --> 01:01:53,760
لبخندی روی لب هاست. از درام

1278
01:01:53,760 --> 01:01:56,400
پیامی ساده اما عمیق را منتقل می کند

1279
01:01:56,400 --> 01:01:59,440
است. فقط بازگشت به خانه نیست. گاهی اوقات

1280
01:01:59,440 --> 01:02:01,760
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

1281
01:02:01,760 --> 01:02:04,559
همان جایی که به سلول تحویل داده شد باقی می ماند.

1282
01:02:04,559 --> 01:02:06,960
بود. یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

1283
01:02:06,960 --> 01:02:09,440
اتفاق می افتد. منصور خواهان بازگشت یوسف بود.

1284
01:02:09,440 --> 01:02:12,160
معلوم می شود. اما او حاضر به ملاقات نیست

1285
01:02:12,160 --> 01:02:15,920
می دهد. آمدنش هم زنده بود. یوسف اینجا

1286
01:02:15,920 --> 01:02:17,760
متوجه می شود که پس از رفتن

1287
01:02:17,760 --> 01:02:20,799
وضعیت سلامتی منصور و کسب و کار خراب شده است

1288
01:02:20,799 --> 01:02:23,440
نیز در ضرر است. علی بین این دو

1289
01:02:23,440 --> 01:02:25,920
سعی می کند میوه شود. از منصور

1290
01:02:25,920 --> 01:02:28,480
آنها با هم می گویند که اشتباه مجازات نیست

1291
01:02:28,480 --> 01:02:31,599
فقط درک لازم است. منصور ساکت است

1292
01:02:31,599 --> 01:02:34,319
اما از درون شروع به شکستن می کند. یوسف خودش

1293
01:02:34,319 --> 01:02:37,119
مخفیانه برای نجات کسب و کار پدر

1294
01:02:37,119 --> 01:02:39,359
اما کمک می کند. از طریق شرکت او

1295
01:02:39,359 --> 01:02:44,240
وام را پرداخت می کند. اما اسم نمی آورد

1296
01:02:44,240 --> 01:02:46,559
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

1297
01:02:46,559 --> 01:02:48,880
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

1298
01:02:48,880 --> 01:02:51,680
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

1299
01:02:51,680 --> 01:02:53,920
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

1300
01:02:53,920 --> 01:02:57,200
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

1301
01:02:57,200 --> 01:02:59,599
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

1302
01:02:59,599 --> 01:03:02,319
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

1303
01:03:02,319 --> 01:03:05,839
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

1304
01:03:05,839 --> 01:03:08,880
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

1305
01:03:08,880 --> 01:03:11,200
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

1306
01:03:11,200 --> 01:03:13,359
لبخندی روی لب هاست. از درام

1307
01:03:13,359 --> 01:03:16,000
پیامی ساده اما عمیق را منتقل می کند

1308
01:03:16,000 --> 01:03:19,039
است. به خانه تعلق ندارد گاهی اوقات

1309
01:03:19,039 --> 01:03:21,359
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

1310
01:03:21,359 --> 01:03:24,160
همان جایی که به سلول تحویل داده شد باقی می ماند.

1311
01:03:24,160 --> 01:03:26,559
بود. یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

1312
01:03:26,559 --> 01:03:28,960
اتفاق می افتد. منصور خواهان بازگشت یوسف بود.

1313
01:03:28,960 --> 01:03:31,760
معلوم می شود. اما او حاضر به ملاقات نیست

1314
01:03:31,760 --> 01:03:35,520
می دهد. آمدنش هم زنده بود. یوسف اینجا

1315
01:03:35,520 --> 01:03:37,359
متوجه می شود که پس از رفتن

1316
01:03:37,359 --> 01:03:40,400
وضعیت سلامتی منصور و کسب و کار خراب شده است

1317
01:03:40,400 --> 01:03:43,039
نیز در ضرر است. علی بین این دو

1318
01:03:43,039 --> 01:03:45,520
سعی می کند میوه شود. از منصور

1319
01:03:45,520 --> 01:03:48,079
آنها با هم می گویند که اشتباه مجازات نیست

1320
01:03:48,079 --> 01:03:51,200
فقط درک لازم است. منصور ساکت است

1321
01:03:51,200 --> 01:03:53,920
اما از درون شروع به شکستن می کند. یوسف خودش

1322
01:03:53,920 --> 01:03:56,640
مخفیانه برای نجات کسب و کار پدر

1323
01:03:56,640 --> 01:03:58,960
اما کمک می کند. از طریق شرکت او

1324
01:03:58,960 --> 01:04:03,839
وام را پرداخت می کند. اما اسم نمی آورد

1325
01:04:03,839 --> 01:04:06,160
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

1326
01:04:06,160 --> 01:04:08,480
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

1327
01:04:08,480 --> 01:04:11,280
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

1328
01:04:11,280 --> 01:04:13,520
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

1329
01:04:13,520 --> 01:04:16,799
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

1330
01:04:16,799 --> 01:04:19,200
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

1331
01:04:19,200 --> 01:04:21,920
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

1332
01:04:21,920 --> 01:04:25,440
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

1333
01:04:25,440 --> 01:04:28,480
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

1334
01:04:28,480 --> 01:04:30,799
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

1335
01:04:30,799 --> 01:04:32,960
لبخندی روی لب هاست. از درام

1336
01:04:32,960 --> 01:04:35,599
پیامی ساده اما عمیق را منتقل می کند

1337
01:04:35,599 --> 01:04:38,640
است. از این به خانه بازگشتی وجود ندارد. گاهی اوقات

1338
01:04:38,640 --> 01:04:40,880
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

1339
01:04:40,880 --> 01:04:43,760
همان جایی که به سلول تحویل داده شد باقی می ماند.

1340
01:04:43,760 --> 01:04:46,160
بود. یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

1341
01:04:46,160 --> 01:04:48,559
اتفاق می افتد. منصور خواهان بازگشت یوسف بود.

1342
01:04:48,559 --> 01:04:51,359
نشان می دهد. اما او حاضر به ملاقات نیست

1343
01:04:51,359 --> 01:04:55,119
می دهد. آمدنش هم زنده بود. یوسف اینجا

1344
01:04:55,119 --> 01:04:56,960
متوجه می شود که پس از رفتن

1345
01:04:56,960 --> 01:05:00,000
وضعیت سلامتی منصور و کسب و کار خراب شده است

1346
01:05:00,000 --> 01:05:02,640
نیز در ضرر است. علی بین این دو

1347
01:05:02,640 --> 01:05:05,119
سعی می کند میوه شود. از منصور

1348
01:05:05,119 --> 01:05:07,680
آنها با هم می گویند که اشتباه مجازات نیست

1349
01:05:07,680 --> 01:05:10,400
فقط اکنون به دنبال درک است. منصور ساکت ماند

1350
01:05:10,400 --> 01:05:13,520
آنجاست اما از درون شروع به شکستن می کند. یوسف خودش

1351
01:05:13,520 --> 01:05:16,240
مخفیانه برای نجات کسب و کار پدر

1352
01:05:16,240 --> 01:05:18,559
اما کمک می کند. از طریق شرکت او

1353
01:05:18,559 --> 01:05:23,440
وام را پرداخت می کند. اما اسم نمی آورد

1354
01:05:23,440 --> 01:05:25,760
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

1355
01:05:25,760 --> 01:05:28,079
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

1356
01:05:28,079 --> 01:05:30,880
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

1357
01:05:30,880 --> 01:05:33,119
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

1358
01:05:33,119 --> 01:05:36,400
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

1359
01:05:36,400 --> 01:05:38,799
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

1360
01:05:38,799 --> 01:05:41,520
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

1361
01:05:41,520 --> 01:05:45,039
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

1362
01:05:45,039 --> 01:05:48,079
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

1363
01:05:48,079 --> 01:05:50,400
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

1364
01:05:50,400 --> 01:05:52,559
لبخندی روی لب هاست. از درام

1365
01:05:52,559 --> 01:05:55,200
پیامی ساده اما عمیق را منتقل می کند

1366
01:05:55,200 --> 01:05:58,240
است. از این به خانه بازگشتی وجود ندارد. گاهی اوقات

1367
01:05:58,240 --> 01:06:00,480
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

1368
01:06:00,480 --> 01:06:03,359
همان جایی که به سلول تحویل داده شد باقی می ماند.

1369
01:06:03,359 --> 01:06:05,760
بود. یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

1370
01:06:05,760 --> 01:06:08,160
اتفاق می افتد. منصور خواهان بازگشت یوسف بود.

1371
01:06:08,160 --> 01:06:10,960
معلوم می شود. اما او حاضر به ملاقات نیست

1372
01:06:10,960 --> 01:06:14,720
می دهد. آمدنش هم زنده بود. یوسف اینجا

1373
01:06:14,720 --> 01:06:16,559
متوجه می شود که پس از رفتن

1374
01:06:16,559 --> 01:06:19,599
وضعیت سلامتی منصور و کسب و کار خراب شده است

1375
01:06:19,599 --> 01:06:22,240
نیز در ضرر است. علی بین این دو

1376
01:06:22,240 --> 01:06:24,720
سعی می کند میوه شود. از منصور

1377
01:06:24,720 --> 01:06:27,280
آنها با هم می گویند که اشتباه مجازات نیست

1378
01:06:27,280 --> 01:06:30,000
فقط اکنون به دنبال درک است. منصور ساکت ماند

1379
01:06:30,000 --> 01:06:33,119
آنجاست اما از درون شروع به شکستن می کند. یوسف خودش

1380
01:06:33,119 --> 01:06:35,839
مخفیانه برای نجات کسب و کار پدر

1381
01:06:35,839 --> 01:06:38,160
اما کمک می کند. از طریق شرکت او

1382
01:06:38,160 --> 01:06:43,039
وام را پرداخت می کند. اما اسم نمی آورد

1383
01:06:43,039 --> 01:06:45,359
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

1384
01:06:45,359 --> 01:06:47,680
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

1385
01:06:47,680 --> 01:06:50,480
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

1386
01:06:50,480 --> 01:06:52,720
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

1387
01:06:52,720 --> 01:06:56,000
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

1388
01:06:56,000 --> 01:06:58,400
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

1389
01:06:58,400 --> 01:07:01,119
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

1390
01:07:01,119 --> 01:07:04,640
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

1391
01:07:04,640 --> 01:07:07,680
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

1392
01:07:07,680 --> 01:07:10,000
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

1393
01:07:10,000 --> 01:07:12,160
لبخندی روی لب هاست. از درام

1394
01:07:12,160 --> 01:07:14,799
پیامی ساده اما عمیق را منتقل می کند

1395
01:07:14,799 --> 01:07:17,839
است. از این به خانه بازگشتی وجود ندارد. گاهی اوقات

1396
01:07:17,839 --> 01:07:20,079
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

1397
01:07:20,079 --> 01:07:22,960
همان جایی که به سلول تحویل داده شد باقی می ماند.

1398
01:07:22,960 --> 01:07:25,359
بود. یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

1399
01:07:25,359 --> 01:07:27,760
اتفاق می افتد. منصور خواهان بازگشت یوسف بود.

1400
01:07:27,760 --> 01:07:30,559
معلوم می شود. اما او حاضر به ملاقات نیست

1401
01:07:30,559 --> 01:07:34,319
می دهد. آمدنش هم زنده بود. یوسف اینجا

1402
01:07:34,319 --> 01:07:36,160
متوجه می شود که پس از رفتن

1403
01:07:36,160 --> 01:07:39,200
وضعیت سلامتی منصور و کسب و کار خراب شده است

1404
01:07:39,200 --> 01:07:41,839
نیز در ضرر است. علی بین این دو

1405
01:07:41,839 --> 01:07:44,319
سعی می کند میوه شود. از منصور

1406
01:07:44,319 --> 01:07:46,880
آنها با هم می گویند که اشتباه مجازات نیست

1407
01:07:46,880 --> 01:07:49,599
فقط اکنون به دنبال درک است. منصور ساکت ماند

1408
01:07:49,599 --> 01:07:52,720
آنجاست اما از درون شروع به شکستن می کند. یوسف خودش

1409
01:07:52,720 --> 01:07:55,440
مخفیانه برای نجات کسب و کار پدر

1410
01:07:55,440 --> 01:07:57,760
اما کمک می کند. از طریق شرکت او

1411
01:07:57,760 --> 01:08:02,640
وام را پرداخت می کند. اما اسم نمی آورد

1412
01:08:02,640 --> 01:08:04,960
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

1413
01:08:04,960 --> 01:08:07,280
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

1414
01:08:07,280 --> 01:08:10,079
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

1415
01:08:10,079 --> 01:08:12,319
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

1416
01:08:12,319 --> 01:08:15,599
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

1417
01:08:15,599 --> 01:08:18,000
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

1418
01:08:18,000 --> 01:08:20,719
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

1419
01:08:20,719 --> 01:08:24,239
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

1420
01:08:24,239 --> 01:08:27,279
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

1421
01:08:27,279 --> 01:08:29,600
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

1422
01:08:29,600 --> 01:08:31,759
لبخندی روی لب هاست. از درام

1423
01:08:31,759 --> 01:08:34,400
پیامی ساده اما عمیق را در وحدت می رساند

1424
01:08:34,400 --> 01:08:37,440
است. از این به خانه بازگشتی وجود ندارد. گاهی اوقات

1425
01:08:37,440 --> 01:08:39,759
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

1426
01:08:39,759 --> 01:08:42,560
همان جایی که به سلول تحویل داده شد باقی می ماند.

1427
01:08:42,560 --> 01:08:44,960
بود. یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

1428
01:08:44,960 --> 01:08:47,359
اتفاق می افتد. منصور خواهان بازگشت یوسف بود.

1429
01:08:47,359 --> 01:08:50,159
معلوم می شود. اما او حاضر به ملاقات نیست

1430
01:08:50,159 --> 01:08:53,920
می دهد. آمدنش هم زنده بود. یوسف اینجا

1431
01:08:53,920 --> 01:08:55,759
متوجه می شود که پس از رفتن

1432
01:08:55,759 --> 01:08:58,799
وضعیت سلامتی منصور و کسب و کار خراب شده است

1433
01:08:58,799 --> 01:09:01,440
نیز در ضرر است. علی بین این دو

1434
01:09:01,440 --> 01:09:03,920
سعی می کند میوه شود. از منصور

1435
01:09:03,920 --> 01:09:06,719
آنها با هم می گویند که اشتباه مجازات نیست.

1436
01:09:06,719 --> 01:09:09,600
اکنون درک لازم است. منصور ساکت است

1437
01:09:09,600 --> 01:09:12,319
اما از درون شروع به شکستن می کند. یوسف خودش

1438
01:09:12,319 --> 01:09:15,040
مخفیانه برای نجات کسب و کار پدر

1439
01:09:15,040 --> 01:09:17,359
اما کمک می کند. از طریق شرکت او

1440
01:09:17,359 --> 01:09:22,239
وام را پرداخت می کند. اما اسم نمی آورد

1441
01:09:22,239 --> 01:09:24,560
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

1442
01:09:24,560 --> 01:09:26,880
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

1443
01:09:26,880 --> 01:09:29,679
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

1444
01:09:29,679 --> 01:09:31,920
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

1445
01:09:31,920 --> 01:09:35,199
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

1446
01:09:35,199 --> 01:09:37,600
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

1447
01:09:37,600 --> 01:09:40,319
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

1448
01:09:40,319 --> 01:09:43,839
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

1449
01:09:43,839 --> 01:09:46,880
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

1450
01:09:46,880 --> 01:09:49,199
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

1451
01:09:49,199 --> 01:09:51,359
لبخندی روی لب هاست. از درام

1452
01:09:51,359 --> 01:09:54,000
پیامی ساده اما عمیق را در وحدت می رساند

1453
01:09:54,000 --> 01:09:57,040
است. فقط بازگشت به خانه نیست. گاهی اوقات

1454
01:09:57,040 --> 01:09:59,280
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

1455
01:09:59,280 --> 01:10:02,159
همان جایی که به سلول تحویل داده شد باقی می ماند.

1456
01:10:02,159 --> 01:10:04,560
بود. یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

1457
01:10:04,560 --> 01:10:06,960
اتفاق می افتد. منصور خواهان بازگشت یوسف بود.

1458
01:10:06,960 --> 01:10:09,760
معلوم می شود. اما او حاضر به ملاقات نیست

1459
01:10:09,760 --> 01:10:13,520
می دهد. آمدنش هم زنده بود. یوسف اینجا

1460
01:10:13,520 --> 01:10:15,360
متوجه می شود که پس از رفتن

1461
01:10:15,360 --> 01:10:18,400
وضعیت سلامتی منصور و کسب و کار خراب شده است

1462
01:10:18,400 --> 01:10:21,040
نیز در ضرر است. علی بین این دو

1463
01:10:21,040 --> 01:10:23,440
سعی می کند میوه شود. از منصور

1464
01:10:23,440 --> 01:10:26,320
آنها با هم می گویند که اشتباه مجازات نیست.

1465
01:10:26,320 --> 01:10:29,120
اکنون درک لازم است. منصور ساکت است

1466
01:10:29,120 --> 01:10:31,920
اما از درون شروع به شکستن می کند. یوسف خودش

1467
01:10:31,920 --> 01:10:34,640
مخفیانه برای نجات کسب و کار پدر

1468
01:10:34,640 --> 01:10:36,960
اما کمک می کند. از طریق شرکت او

1469
01:10:36,960 --> 01:10:41,760
وام را پرداخت می کند. اما اسم نمی آورد

1470
01:10:41,760 --> 01:10:44,159
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

1471
01:10:44,159 --> 01:10:46,480
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

1472
01:10:46,480 --> 01:10:49,280
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

1473
01:10:49,280 --> 01:10:51,520
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

1474
01:10:51,520 --> 01:10:54,800
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

1475
01:10:54,800 --> 01:10:57,199
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

1476
01:10:57,199 --> 01:10:59,920
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

1477
01:10:59,920 --> 01:11:03,440
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

1478
01:11:03,440 --> 01:11:06,480
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

1479
01:11:06,480 --> 01:11:08,800
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

1480
01:11:08,800 --> 01:11:10,960
لبخندی روی لب هاست. از درام

1481
01:11:10,960 --> 01:11:14,000
پیامی ساده اما عمیق می دهد.

1482
01:11:14,000 --> 01:11:16,640
فقط بازگشت به خانه نیست. گاهی اوقات

1483
01:11:16,640 --> 01:11:18,880
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

1484
01:11:18,880 --> 01:11:21,760
همان جایی که به سلول تحویل داده شد باقی می ماند.

1485
01:11:21,760 --> 01:11:24,159
بود. یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

1486
01:11:24,159 --> 01:11:26,560
اتفاق می افتد. منصور خواهان بازگشت یوسف بود.

1487
01:11:26,560 --> 01:11:29,360
معلوم می شود. اما او حاضر به ملاقات نیست

1488
01:11:29,360 --> 01:11:33,120
می دهد. آمدنش هم زنده بود. یوسف اینجا

1489
01:11:33,120 --> 01:11:34,960
متوجه می شود که پس از رفتن

1490
01:11:34,960 --> 01:11:38,000
وضعیت سلامتی منصور و کسب و کار خراب شده است

1491
01:11:38,000 --> 01:11:40,640
نیز در ضرر است. علی بین این دو

1492
01:11:40,640 --> 01:11:43,040
سعی می کند میوه شود. از منصور

1493
01:11:43,040 --> 01:11:45,920
آنها با هم می گویند که اشتباه مجازات نیست.

1494
01:11:45,920 --> 01:11:48,719
اکنون درک لازم است. منصور ساکت است

1495
01:11:48,719 --> 01:11:51,760
اما از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

1496
01:11:51,760 --> 01:11:54,400
مخفیانه برای نجات کسب و کار

1497
01:11:54,400 --> 01:11:56,880
کمک می کند. او از طریق شرکت خود وام می گیرد

1498
01:11:56,880 --> 01:12:01,280
پرداخت می کند. اما اسم نمی آورد

1499
01:12:01,280 --> 01:12:03,679
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

1500
01:12:03,679 --> 01:12:06,000
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

1501
01:12:06,000 --> 01:12:08,800
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

1502
01:12:08,800 --> 01:12:11,040
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

1503
01:12:11,040 --> 01:12:14,320
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

1504
01:12:14,320 --> 01:12:16,719
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

1505
01:12:16,719 --> 01:12:19,520
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

1506
01:12:19,520 --> 01:12:23,040
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

1507
01:12:23,040 --> 01:12:26,080
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

1508
01:12:26,080 --> 01:12:28,400
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

1509
01:12:28,400 --> 01:12:30,560
لبخندی روی لب هاست. از درام

1510
01:12:30,560 --> 01:12:33,600
پیامی ساده اما عمیق می دهد.

1511
01:12:33,600 --> 01:12:36,239
فقط بازگشت به خانه نیست. گاهی اوقات

1512
01:12:36,239 --> 01:12:38,480
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

1513
01:12:38,480 --> 01:12:41,360
همان جایی که به سلول تحویل داده شد باقی می ماند.

1514
01:12:41,360 --> 01:12:43,760
بود. یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

1515
01:12:43,760 --> 01:12:46,159
اتفاق می افتد. منصور خواهان بازگشت یوسف بود.

1516
01:12:46,159 --> 01:12:48,960
معلوم می شود. اما او حاضر به ملاقات نیست

1517
01:12:48,960 --> 01:12:52,719
می دهد. آمدنش هم زنده بود. یوسف اینجا

1518
01:12:52,719 --> 01:12:54,560
متوجه می شود که پس از رفتن

1519
01:12:54,560 --> 01:12:57,600
وضعیت سلامتی منصور و کسب و کار خراب شده است

1520
01:12:57,600 --> 01:13:00,239
نیز در ضرر است. علی بین این دو

1521
01:13:00,239 --> 01:13:02,640
سعی می کند میوه شود. از منصور

1522
01:13:02,640 --> 01:13:05,520
آنها با هم می گویند که اشتباه مجازات نیست.

1523
01:13:05,520 --> 01:13:08,320
اکنون درک لازم است. منصور ساکت است

1524
01:13:08,320 --> 01:13:11,360
اما از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

1525
01:13:11,360 --> 01:13:14,000
مخفیانه برای نجات کسب و کار

1526
01:13:14,000 --> 01:13:16,480
کمک می کند. او از طریق شرکت خود وام می گیرد

1527
01:13:16,480 --> 01:13:20,960
پرداخت می کند. اما اسم نمی آورد

1528
01:13:20,960 --> 01:13:23,360
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

1529
01:13:23,360 --> 01:13:25,679
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

1530
01:13:25,679 --> 01:13:28,480
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

1531
01:13:28,480 --> 01:13:30,719
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

1532
01:13:30,719 --> 01:13:34,000
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

1533
01:13:34,000 --> 01:13:36,400
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

1534
01:13:36,400 --> 01:13:39,120
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

1535
01:13:39,120 --> 01:13:42,640
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

1536
01:13:42,640 --> 01:13:45,679
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

1537
01:13:45,679 --> 01:13:47,920
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

1538
01:13:47,920 --> 01:13:50,159
لبخندی روی لب هاست. از درام

1539
01:13:50,159 --> 01:13:53,199
پیامی ساده اما عمیق می دهد.

1540
01:13:53,199 --> 01:13:56,159
به خانه تعلق ندارد گاهی انسان

1541
01:13:56,159 --> 01:13:58,400
به سمت خودش هم برمی گردد. سلول نمایشی

1542
01:13:58,400 --> 01:14:01,360
تحویل دقیقا همان جایی است که شکسته شده است.

1543
01:14:01,360 --> 01:14:03,440
یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

1544
01:14:03,440 --> 01:14:05,920
می رود. منصور از بازگشت یوسف خبر دارد.

1545
01:14:05,920 --> 01:14:08,719
برویم اما او حاضر به ملاقات نیست

1546
01:14:08,719 --> 01:14:12,400
است. آمدنش هم زنده بود. اینجا یوسف

1547
01:14:12,400 --> 01:14:14,640
گویا بعد از این منصور

1548
01:14:14,640 --> 01:14:17,360
سلامتی او و همچنین کسب و کارش بدتر شده است.

1549
01:14:17,360 --> 01:14:20,239
در ضرر است. میوه ها بین علیا

1550
01:14:20,239 --> 01:14:22,640
تلاش می کند تبدیل شود. با منصور آشنا شد

1551
01:14:22,640 --> 01:14:25,679
او می گوید مجازات اشتباهی نیست اما حالا فهمیدی.

1552
01:14:25,679 --> 01:14:28,640
درخواست می کند. منصور ساکت می ماند اما درون

1553
01:14:28,640 --> 01:14:31,120
شروع به شکستن می کند پدرش یوسف

1554
01:14:31,120 --> 01:14:34,000
کمک اطلاعاتی به نجات کسب و کار

1555
01:14:34,000 --> 01:14:36,480
انجام می دهد. وام را از طریق شرکت خود بازپرداخت می کند

1556
01:14:36,480 --> 01:14:40,560
انجام می دهد. اما اسم نمی آورد

1557
01:14:40,560 --> 01:14:42,960
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

1558
01:14:42,960 --> 01:14:45,280
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

1559
01:14:45,280 --> 01:14:48,080
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

1560
01:14:48,080 --> 01:14:50,320
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

1561
01:14:50,320 --> 01:14:53,600
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

1562
01:14:53,600 --> 01:14:56,000
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

1563
01:14:56,000 --> 01:14:58,719
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

1564
01:14:58,719 --> 01:15:02,239
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

1565
01:15:02,239 --> 01:15:05,280
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

1566
01:15:05,280 --> 01:15:07,600
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

1567
01:15:07,600 --> 01:15:09,760
لبخندی روی لب هاست. از درام

1568
01:15:09,760 --> 01:15:12,560
پیامی ساده اما عمیق می دهد.

1569
01:15:12,560 --> 01:15:15,440
او به خانه تعلق ندارد. گاهی اوقات

1570
01:15:15,440 --> 01:15:17,679
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

1571
01:15:17,679 --> 01:15:20,560
همان جایی که به سلول تحویل داده شد باقی می ماند.

1572
01:15:20,560 --> 01:15:22,960
بود. یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

1573
01:15:22,960 --> 01:15:25,360
اتفاق می افتد. منصور خواهان بازگشت یوسف بود.

1574
01:15:25,360 --> 01:15:28,159
معلوم می شود. اما او حاضر به ملاقات نیست

1575
01:15:28,159 --> 01:15:31,920
می دهد. آمدنش هم زنده بود. یوسف اینجا

1576
01:15:31,920 --> 01:15:33,760
متوجه می شود که پس از رفتن

1577
01:15:33,760 --> 01:15:36,800
وضعیت سلامتی منصور و کسب و کار خراب شده است

1578
01:15:36,800 --> 01:15:39,440
نیز در ضرر است. علیا بین این دو

1579
01:15:39,440 --> 01:15:41,840
سعی می کند میوه شود. از منصور

1580
01:15:41,840 --> 01:15:44,719
آنها با هم می گویند که اشتباه مجازات نیست.

1581
01:15:44,719 --> 01:15:47,520
اکنون درک لازم است. منصور ساکت است

1582
01:15:47,520 --> 01:15:50,560
اما از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

1583
01:15:50,560 --> 01:15:53,199
مخفیانه برای نجات کسب و کار

1584
01:15:53,199 --> 01:15:55,679
کمک می کند. او از طریق شرکت خود وام می گیرد

1585
01:15:55,679 --> 01:16:00,159
پرداخت می کند. اما اسم نمی آورد

1586
01:16:00,159 --> 01:16:02,560
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

1587
01:16:02,560 --> 01:16:04,880
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

1588
01:16:04,880 --> 01:16:07,679
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

1589
01:16:07,679 --> 01:16:09,920
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

1590
01:16:09,920 --> 01:16:13,199
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

1591
01:16:13,199 --> 01:16:15,600
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

1592
01:16:15,600 --> 01:16:18,239
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

1593
01:16:18,239 --> 01:16:21,760
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

1594
01:16:21,760 --> 01:16:24,800
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

1595
01:16:24,800 --> 01:16:27,120
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

1596
01:16:27,120 --> 01:16:29,280
لبخندی روی لب هاست. از درام

1597
01:16:29,280 --> 01:16:32,080
پیامی ساده اما عمیق می دهد.

1598
01:16:32,080 --> 01:16:34,960
او به خانه تعلق ندارد. گاهی اوقات

1599
01:16:34,960 --> 01:16:37,199
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

1600
01:16:37,199 --> 01:16:40,080
همان جایی که به سلول تحویل داده شد باقی می ماند.

1601
01:16:40,080 --> 01:16:42,719
بود. لبخند می زنی اما چشمانت خیس است

1602
01:16:42,719 --> 01:16:45,199
می رود. منصور از بازگشت یوسف خبر دارد.

1603
01:16:45,199 --> 01:16:48,000
برویم اما او حاضر به ملاقات نیست

1604
01:16:48,000 --> 01:16:51,600
است. آمدنش هم زنده بود. اینجا یوسف

1605
01:16:51,600 --> 01:16:53,840
گویا بعد از این منصور

1606
01:16:53,840 --> 01:16:56,560
سلامتی او و همچنین کسب و کارش بدتر شده است.

1607
01:16:56,560 --> 01:16:59,440
در ضرر است. لحظه آلیا بین این دو

1608
01:16:59,440 --> 01:17:01,760
تلاش می کند تبدیل شود. با منصور آشنا شد

1609
01:17:01,760 --> 01:17:04,480
او می گوید اکنون اشتباهات مجازات نیستند

1610
01:17:04,480 --> 01:17:07,520
درک می طلبد. منصور ساکت می ماند اما

1611
01:17:07,520 --> 01:17:10,239
از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

1612
01:17:10,239 --> 01:17:13,199
کمک اطلاعاتی به نجات کسب و کار

1613
01:17:13,199 --> 01:17:15,600
انجام می دهد. وام را از طریق شرکت خود بازپرداخت می کند

1614
01:17:15,600 --> 01:17:19,760
انجام می دهد. اما اسم نمی آورد

1615
01:17:19,760 --> 01:17:22,159
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

1616
01:17:22,159 --> 01:17:24,480
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

1617
01:17:24,480 --> 01:17:27,280
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

1618
01:17:27,280 --> 01:17:29,520
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

1619
01:17:29,520 --> 01:17:32,800
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

1620
01:17:32,800 --> 01:17:35,199
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

1621
01:17:35,199 --> 01:17:37,920
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

1622
01:17:37,920 --> 01:17:41,440
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

1623
01:17:41,440 --> 01:17:44,480
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

1624
01:17:44,480 --> 01:17:46,800
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

1625
01:17:46,800 --> 01:17:48,880
لبخندی روی لب هاست. از درام

1626
01:17:48,880 --> 01:17:51,760
پیامی ساده اما عمیق می دهد.

1627
01:17:51,760 --> 01:17:54,640
او از این به خانه بر نمی گردد. گاهی اوقات

1628
01:17:54,640 --> 01:17:56,880
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

1629
01:17:56,880 --> 01:17:59,760
همان جایی که به سلول تحویل داده شد باقی می ماند.

1630
01:17:59,760 --> 01:18:02,159
بود. یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

1631
01:18:02,159 --> 01:18:04,560
اتفاق می افتد. منصور خواهان بازگشت یوسف بود.

1632
01:18:04,560 --> 01:18:07,360
معلوم می شود. اما او حاضر به ملاقات نیست

1633
01:18:07,360 --> 01:18:11,120
می دهد. آمدنش هم زنده بود. یوسف اینجا

1634
01:18:11,120 --> 01:18:12,880
متوجه می شود که پس از رفتن

1635
01:18:12,880 --> 01:18:16,000
وضعیت سلامتی منصور و کسب و کار خراب شده است

1636
01:18:16,000 --> 01:18:18,640
نیز در ضرر است. علی بین این دو

1637
01:18:18,640 --> 01:18:21,040
سعی می کند لحظه ای شود. از منصور

1638
01:18:21,040 --> 01:18:23,920
آنها با هم می گویند که اشتباه مجازات نیست.

1639
01:18:23,920 --> 01:18:26,719
اکنون درک لازم است. منصور ساکت است.

1640
01:18:26,719 --> 01:18:29,679
اما از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

1641
01:18:29,679 --> 01:18:32,400
مخفیانه برای نجات کسب و کار

1642
01:18:32,400 --> 01:18:34,880
کمک می کند. او از طریق شرکت خود وام می گیرد

1643
01:18:34,880 --> 01:18:39,360
پرداخت می کند. اما اسم نمی آورد

1644
01:18:39,360 --> 01:18:41,760
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

1645
01:18:41,760 --> 01:18:44,080
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

1646
01:18:44,080 --> 01:18:46,880
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

1647
01:18:46,880 --> 01:18:49,120
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

1648
01:18:49,120 --> 01:18:52,400
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

1649
01:18:52,400 --> 01:18:54,800
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

1650
01:18:54,800 --> 01:18:57,520
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

1651
01:18:57,520 --> 01:19:01,040
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

1652
01:19:01,040 --> 01:19:04,080
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

1653
01:19:04,080 --> 01:19:06,320
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

1654
01:19:06,320 --> 01:19:08,480
لبخندی روی لب هاست. از درام

1655
01:19:08,480 --> 01:19:11,199
پیامی ساده اما عمیق را در وحدت می رساند

1656
01:19:11,199 --> 01:19:13,679
است. او از این به خانه بر نمی گردد.

1657
01:19:13,679 --> 01:19:16,159
گاهی هم انسان به سمت خودش برمی گردد.

1658
01:19:16,159 --> 01:19:18,560
به دلیل سلول درام به همین شکل باقی می ماند

1659
01:19:18,560 --> 01:19:21,120
جایی که شکسته بود. یوسف لبخند می زند اما

1660
01:19:21,120 --> 01:19:23,440
چشم ها مرطوب می شوند. یوسف به منصور

1661
01:19:23,440 --> 01:19:26,320
بازگشت آشکار می شود. اما پس از ملاقات با او

1662
01:19:26,320 --> 01:19:29,920
امتناع می کند. آمدنش هم زنده بود.

1663
01:19:29,920 --> 01:19:32,239
در اینجا یوسف متوجه می شود که او

1664
01:19:32,239 --> 01:19:35,040
وضعیت سلامتی منصور پس از آن بدتر شد

1665
01:19:35,040 --> 01:19:37,520
تجارت نیز در زیان است. عالیا هر دو

1666
01:19:37,520 --> 01:19:40,080
سعی می‌کند لحظه‌ی میانی باشد. آنها

1667
01:19:40,080 --> 01:19:42,719
او با منصور ملاقات می کند و می گوید که مجازات اشتباه است.

1668
01:19:42,719 --> 01:19:45,679
اکنون درک از نه می طلبد. منصور خاموش

1669
01:19:45,679 --> 01:19:48,880
باقی می ماند. اما از درون شروع به شکستن می کند. یوسف

1670
01:19:48,880 --> 01:19:51,520
هوش برای نجات کسب و کار پدرش

1671
01:19:51,520 --> 01:19:53,840
به نوعی کمک می کند. او از شرکت او است

1672
01:19:53,840 --> 01:19:57,280
وام را از طریق بازپرداخت می کند. اما بدون نام

1673
01:19:57,280 --> 01:19:58,960
می سازد.

1674
01:19:58,960 --> 01:20:01,360
منصور با کمک به آزمون مشکوک است

1675
01:20:01,360 --> 01:20:03,679
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

1676
01:20:03,679 --> 01:20:06,480
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

1677
01:20:06,480 --> 01:20:08,719
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

1678
01:20:08,719 --> 01:20:12,000
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

1679
01:20:12,000 --> 01:20:14,400
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

1680
01:20:14,400 --> 01:20:17,120
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

1681
01:20:17,120 --> 01:20:20,640
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

1682
01:20:20,640 --> 01:20:23,679
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

1683
01:20:23,679 --> 01:20:25,920
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

1684
01:20:25,920 --> 01:20:28,080
لبخندی روی لب هاست. از درام

1685
01:20:28,080 --> 01:20:30,800
پیامی ساده اما عمیق را در وحدت می رساند

1686
01:20:30,800 --> 01:20:33,840
است. از این به خانه بازگشتی وجود ندارد. گاهی اوقات

1687
01:20:33,840 --> 01:20:36,080
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

1688
01:20:36,080 --> 01:20:38,960
همان جایی که به سلول تحویل داده شد باقی می ماند.

1689
01:20:38,960 --> 01:20:41,360
بود. یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

1690
01:20:41,360 --> 01:20:43,760
اتفاق می افتد. منصور خواهان بازگشت یوسف بود.

1691
01:20:43,760 --> 01:20:46,480
معلوم می شود. اما او حاضر به ملاقات نیست

1692
01:20:46,480 --> 01:20:50,239
می دهد. آمدنش هم زنده بود. یوسف اینجا

1693
01:20:50,239 --> 01:20:52,000
متوجه می شود که پس از رفتن

1694
01:20:52,000 --> 01:20:55,120
وضعیت سلامتی منصور و کسب و کار خراب شده است

1695
01:20:55,120 --> 01:20:57,760
نیز در ضرر است. علی بین این دو

1696
01:20:57,760 --> 01:21:00,159
سعی می کند لحظه ای شود. از منصور

1697
01:21:00,159 --> 01:21:03,199
آنها با هم می گویند که دیگر تحمل مجازات نادرست را نخواهند داشت.

1698
01:21:03,199 --> 01:21:06,239
درک می طلبد. منصور ساکت است. اما

1699
01:21:06,239 --> 01:21:08,960
از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

1700
01:21:08,960 --> 01:21:11,920
کمک اطلاعاتی به نجات کسب و کار

1701
01:21:11,920 --> 01:21:14,320
انجام می دهد. وام را از طریق شرکت خود بازپرداخت می کند

1702
01:21:14,320 --> 01:21:18,560
انجام می دهد. اما اسم نمی آورد

1703
01:21:18,560 --> 01:21:20,960
منصور با کمک به آزمون مشکوک است

1704
01:21:20,960 --> 01:21:23,280
قبلا بود. روزی منصور حقیقت را می دانست

1705
01:21:23,280 --> 01:21:26,080
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

1706
01:21:26,080 --> 01:21:28,239
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

1707
01:21:28,239 --> 01:21:31,600
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

1708
01:21:31,600 --> 01:21:34,000
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

1709
01:21:34,000 --> 01:21:36,719
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

1710
01:21:36,719 --> 01:21:40,239
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

1711
01:21:40,239 --> 01:21:43,280
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

1712
01:21:43,280 --> 01:21:45,520
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

1713
01:21:45,520 --> 01:21:47,679
لبخندی روی لب هاست. از درام

1714
01:21:47,679 --> 01:21:50,400
پیامی ساده اما عمیق را در وحدت می رساند

1715
01:21:50,400 --> 01:21:53,440
است. او به خانه تعلق ندارد. گاهی اوقات

1716
01:21:53,440 --> 01:21:55,679
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

1717
01:21:55,679 --> 01:21:58,560
همان جایی که به سلول تحویل داده شد باقی می ماند.

1718
01:21:58,560 --> 01:22:00,960
بود. یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

1719
01:22:00,960 --> 01:22:03,360
اتفاق می افتد. منصور خواهان بازگشت یوسف بود.

1720
01:22:03,360 --> 01:22:06,080
معلوم می شود. اما او حاضر به ملاقات نیست

1721
01:22:06,080 --> 01:22:09,920
می دهد. آمدنش هم زنده بود. یوسف اینجا

1722
01:22:09,920 --> 01:22:11,679
متوجه می شود که پس از رفتن

1723
01:22:11,679 --> 01:22:14,800
وضعیت سلامتی منصور و کسب و کار خراب شده است

1724
01:22:14,800 --> 01:22:17,440
نیز در ضرر است. علی بین این دو

1725
01:22:17,440 --> 01:22:19,840
سعی می کند لحظه ای شود. از منصور

1726
01:22:19,840 --> 01:22:22,719
آنها با هم می گویند که اشتباه مجازات نیست.

1727
01:22:22,719 --> 01:22:25,520
اکنون درک لازم است. منصور ساکت است.

1728
01:22:25,520 --> 01:22:28,480
اما از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

1729
01:22:28,480 --> 01:22:31,199
مخفیانه برای نجات کسب و کار

1730
01:22:31,199 --> 01:22:33,679
کمک می کند. او از طریق شرکت خود وام می گیرد

1731
01:22:33,679 --> 01:22:38,080
پرداخت می کند. اما اسم نمی آورد

1732
01:22:38,080 --> 01:22:40,480
منصور با کمک به آزمون مشکوک است

1733
01:22:40,480 --> 01:22:42,800
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

1734
01:22:42,800 --> 01:22:45,600
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

1735
01:22:45,600 --> 01:22:47,760
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

1736
01:22:47,760 --> 01:22:51,120
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

1737
01:22:51,120 --> 01:22:53,520
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

1738
01:22:53,520 --> 01:22:56,320
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

1739
01:22:56,320 --> 01:22:59,840
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

1740
01:22:59,840 --> 01:23:02,880
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

1741
01:23:02,880 --> 01:23:05,120
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

1742
01:23:05,120 --> 01:23:07,280
لبخندی روی لب هاست. از درام

1743
01:23:07,280 --> 01:23:10,000
پیامی ساده اما عمیق را در وحدت می رساند

1744
01:23:10,000 --> 01:23:12,480
است. او از این به خانه بر نمی گردد.

1745
01:23:12,480 --> 01:23:14,960
گاهی هم انسان به سمت خودش برمی گردد.

1746
01:23:14,960 --> 01:23:17,360
به دلیل سلول درام به همین شکل باقی می ماند

1747
01:23:17,360 --> 01:23:19,920
جایی که شکسته بود. یوسف لبخند می زند اما

1748
01:23:19,920 --> 01:23:22,239
چشم ها مرطوب می شوند. یوسف به منصور

1749
01:23:22,239 --> 01:23:25,120
بازگشت آشکار می شود. اما پس از ملاقات با او

1750
01:23:25,120 --> 01:23:28,719
امتناع می کند. آمدنش هم زنده بود.

1751
01:23:28,719 --> 01:23:31,040
در اینجا یوسف متوجه می شود که او

1752
01:23:31,040 --> 01:23:33,760
وضعیت سلامتی منصور پس از آن بدتر شد

1753
01:23:33,760 --> 01:23:36,320
تجارت نیز در زیان است. عالیا هر دو

1754
01:23:36,320 --> 01:23:38,880
سعی می‌کند لحظه‌ی میانی باشد. که

1755
01:23:38,880 --> 01:23:41,199
او با منصور ملاقات می کند و می گوید که او اشتباه می کند.

1756
01:23:41,199 --> 01:23:43,920
اکنون به جای مجازات به دنبال تفاهم است. منصور

1757
01:23:43,920 --> 01:23:46,880
ساکت می ماند. اما از درون شروع به شکستن می کند

1758
01:23:46,880 --> 01:23:49,440
است. یوسف در تلاش است تا تجارت پدرش را نجات دهد.

1759
01:23:49,440 --> 01:23:52,000
به هوش کمک می کند. او مال او

1760
01:23:52,000 --> 01:23:55,360
وام را از طریق شرکت بازپرداخت می کند. اما

1761
01:23:55,360 --> 01:23:57,760
اسم نمیسازه

1762
01:23:57,760 --> 01:24:00,159
منصور با کمک به آزمون مشکوک است

1763
01:24:00,159 --> 01:24:02,480
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

1764
01:24:02,480 --> 01:24:05,280
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

1765
01:24:05,280 --> 01:24:07,440
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

1766
01:24:07,440 --> 01:24:10,800
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

1767
01:24:10,800 --> 01:24:13,199
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

1768
01:24:13,199 --> 01:24:15,920
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

1769
01:24:15,920 --> 01:24:19,440
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

1770
01:24:19,440 --> 01:24:22,480
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

1771
01:24:22,480 --> 01:24:24,719
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

1772
01:24:24,719 --> 01:24:26,880
لبخندی روی لب هاست. از درام

1773
01:24:26,880 --> 01:24:29,600
پیامی ساده اما عمیق را در وحدت می رساند

1774
01:24:29,600 --> 01:24:32,080
است. او از این به خانه بر نمی گردد.

1775
01:24:32,080 --> 01:24:34,560
گاهی هم انسان به سمت خودش برمی گردد.

1776
01:24:34,560 --> 01:24:36,960
به دلیل سلول درام وجود دارد

1777
01:24:36,960 --> 01:24:39,440
جایی که شکسته بود. یوسف لبخند می زند اما

1778
01:24:39,440 --> 01:24:41,760
چشم ها مرطوب می شوند. یوسف به منصور

1779
01:24:41,760 --> 01:24:44,639
بازگشت آشکار می شود. اما پس از ملاقات با او

1780
01:24:44,639 --> 01:24:48,320
امتناع می کند. آمدنش هم زنده بود.

1781
01:24:48,320 --> 01:24:50,639
در اینجا یوسف متوجه می شود که او

1782
01:24:50,639 --> 01:24:53,360
وضعیت سلامتی منصور پس از آن بدتر شد

1783
01:24:53,360 --> 01:24:55,920
تجارت نیز در زیان است. عالیا هر دو

1784
01:24:55,920 --> 01:24:58,480
سعی می‌کند لحظه‌ی میانی باشد. که

1785
01:24:58,480 --> 01:25:00,800
او با منصور ملاقات می کند و می گوید که او اشتباه می کند.

1786
01:25:00,800 --> 01:25:03,520
اکنون به جای مجازات به دنبال تفاهم است. منصور

1787
01:25:03,520 --> 01:25:06,480
ساکت می ماند. اما از درون شروع به شکستن می کند

1788
01:25:06,480 --> 01:25:09,040
است. یوسف در تلاش است تا تجارت پدرش را نجات دهد.

1789
01:25:09,040 --> 01:25:11,600
به هوش کمک می کند. او مال او

1790
01:25:11,600 --> 01:25:14,960
وام را از طریق شرکت بازپرداخت می کند. اما

1791
01:25:14,960 --> 01:25:17,360
اسم نمیسازه

1792
01:25:17,360 --> 01:25:19,760
منصور با کمک به آزمون مشکوک است

1793
01:25:19,760 --> 01:25:22,080
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

1794
01:25:22,080 --> 01:25:24,880
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

1795
01:25:24,880 --> 01:25:27,040
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

1796
01:25:27,040 --> 01:25:30,320
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

1797
01:25:30,320 --> 01:25:32,800
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

1798
01:25:32,800 --> 01:25:35,520
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

1799
01:25:35,520 --> 01:25:39,040
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

1800
01:25:39,040 --> 01:25:42,080
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

1801
01:25:42,080 --> 01:25:44,320
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

1802
01:25:44,320 --> 01:25:46,480
لبخندی روی لب هاست. از درام

1803
01:25:46,480 --> 01:25:49,199
پیامی ساده اما عمیق را در وحدت می رساند

1804
01:25:49,199 --> 01:25:51,679
است. او از این به خانه بر نمی گردد.

1805
01:25:51,679 --> 01:25:54,159
گاهی هم انسان به سمت خودش برمی گردد.

1806
01:25:54,159 --> 01:25:56,560
به دلیل سلول درام وجود دارد

1807
01:25:56,560 --> 01:25:59,120
جایی که شکسته بود. یوسف لبخند می زند اما

1808
01:25:59,120 --> 01:26:01,440
چشم ها مرطوب می شوند. یوسف به منصور

1809
01:26:01,440 --> 01:26:04,320
بازگشت آشکار می شود. اما پس از ملاقات با او

1810
01:26:04,320 --> 01:26:07,920
امتناع می کند. آمدنش هم زنده بود.

1811
01:26:07,920 --> 01:26:10,239
در اینجا یوسف متوجه می شود که او

1812
01:26:10,239 --> 01:26:12,960
وضعیت سلامتی منصور پس از آن بدتر شد

1813
01:26:12,960 --> 01:26:15,520
تجارت نیز در زیان است. عالیا هر دو

1814
01:26:15,520 --> 01:26:18,080
سعی می‌کند لحظه‌ی میانی باشد. که

1815
01:26:18,080 --> 01:26:20,400
او با منصور ملاقات می کند و می گوید که او اشتباه می کند.

1816
01:26:20,400 --> 01:26:23,120
اکنون به جای مجازات به دنبال تفاهم است. منصور

1817
01:26:23,120 --> 01:26:26,080
ساکت می ماند. اما از درون شروع به شکستن می کند

1818
01:26:26,080 --> 01:26:28,639
است. یوسف در تلاش است تا تجارت پدرش را نجات دهد.

1819
01:26:28,639 --> 01:26:31,199
به هوش کمک می کند. او مال او

1820
01:26:31,199 --> 01:26:34,560
وام را از طریق شرکت بازپرداخت می کند. اما

1821
01:26:34,560 --> 01:26:36,960
اسم نمیسازه

1822
01:26:36,960 --> 01:26:39,360
منصور با کمک به آزمون مشکوک است

1823
01:26:39,360 --> 01:26:41,679
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

1824
01:26:41,679 --> 01:26:44,480
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

1825
01:26:44,480 --> 01:26:46,639
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

1826
01:26:46,639 --> 01:26:49,920
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

1827
01:26:49,920 --> 01:26:52,400
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

1828
01:26:52,400 --> 01:26:55,040
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

1829
01:26:55,040 --> 01:26:58,560
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

1830
01:26:58,560 --> 01:27:01,600
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

1831
01:27:01,600 --> 01:27:03,840
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

1832
01:27:03,840 --> 01:27:06,000
لبخندی روی لب هاست. از درام

1833
01:27:06,000 --> 01:27:08,719
پیامی ساده اما عمیق را در وحدت می رساند

1834
01:27:08,719 --> 01:27:12,080
است. بازگشت به خانه وجود ندارد. گاهی انسان

1835
01:27:12,080 --> 01:27:14,320
به سمت خودش هم برمی گردد. سلول نمایشی

1836
01:27:14,320 --> 01:27:17,360
تحویل دقیقا همان جایی است که شکسته شده است.

1837
01:27:17,360 --> 01:27:19,520
یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

1838
01:27:19,520 --> 01:27:22,000
می رود. منصور از بازگشت یوسف خبر دارد.

1839
01:27:22,000 --> 01:27:24,800
برویم اما او حاضر به ملاقات نیست

1840
01:27:24,800 --> 01:27:28,400
است. آمدنش هم زنده بود. اینجا یوسف

1841
01:27:28,400 --> 01:27:30,639
گویا بعد از این منصور

1842
01:27:30,639 --> 01:27:33,360
سلامتی او و همچنین کسب و کارش بدتر شده است.

1843
01:27:33,360 --> 01:27:36,239
در ضرر است. لحظه آلیا بین این دو

1844
01:27:36,239 --> 01:27:38,560
تلاش می کند تبدیل شود. با منصور آشنا شد

1845
01:27:38,560 --> 01:27:41,280
او می گوید اکنون اشتباهات مجازات نیستند

1846
01:27:41,280 --> 01:27:44,239
درک می طلبد. منصور ساکت است. اما

1847
01:27:44,239 --> 01:27:47,040
از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

1848
01:27:47,040 --> 01:27:50,000
کمک اطلاعاتی به نجات کسب و کار

1849
01:27:50,000 --> 01:27:52,400
انجام می دهد. وام را از طریق شرکت خود بازپرداخت می کند

1850
01:27:52,400 --> 01:27:56,560
انجام می دهد. اما اسم نمی آورد

1851
01:27:56,560 --> 01:27:58,960
منصور با کمک به آزمون مشکوک است

1852
01:27:58,960 --> 01:28:01,280
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

1853
01:28:01,280 --> 01:28:04,080
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

1854
01:28:04,080 --> 01:28:06,239
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

1855
01:28:06,239 --> 01:28:09,520
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

1856
01:28:09,520 --> 01:28:12,000
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

1857
01:28:12,000 --> 01:28:14,719
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

1858
01:28:14,719 --> 01:28:18,239
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

1859
01:28:18,239 --> 01:28:21,280
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

1860
01:28:21,280 --> 01:28:23,520
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

1861
01:28:23,520 --> 01:28:25,679
لبخندی روی لب هاست. از درام

1862
01:28:25,679 --> 01:28:28,400
پیامی ساده اما عمیق را در وحدت می رساند

1863
01:28:28,400 --> 01:28:31,760
است. بازگشت به خانه وجود ندارد. گاهی انسان

1864
01:28:31,760 --> 01:28:34,000
به سمت خودش هم برمی گردد. سلول نمایشی

1865
01:28:34,000 --> 01:28:36,960
تحویل در همان جایی که شکسته شده باقی می ماند.

1866
01:28:36,960 --> 01:28:39,120
یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

1867
01:28:39,120 --> 01:28:41,600
می رود. منصور از بازگشت یوسف خبر دارد.

1868
01:28:41,600 --> 01:28:44,400
برویم اما او حاضر به ملاقات نیست

1869
01:28:44,400 --> 01:28:48,000
است. آمدنش هم زنده بود. اینجا یوسف

1870
01:28:48,000 --> 01:28:50,239
گویا بعد از این منصور

1871
01:28:50,239 --> 01:28:52,960
سلامتی او و همچنین کسب و کارش بدتر شده است.

1872
01:28:52,960 --> 01:28:55,760
در ضرر است. لحظه آلیا بین این دو

1873
01:28:55,760 --> 01:28:58,159
تلاش می کند تبدیل شود. با منصور آشنا شد

1874
01:28:58,159 --> 01:29:00,880
حالا می گوید اشتباه مجازات نیست

1875
01:29:00,880 --> 01:29:03,840
درک می طلبد. منصور ساکت است. اما

1876
01:29:03,840 --> 01:29:06,639
از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

1877
01:29:06,639 --> 01:29:09,600
کمک اطلاعاتی به نجات کسب و کار

1878
01:29:09,600 --> 01:29:12,000
انجام می دهد. وام را از طریق شرکت خود بازپرداخت می کند

1879
01:29:12,000 --> 01:29:16,159
انجام می دهد. اما اسم نمی آورد

1880
01:29:16,159 --> 01:29:18,560
منصور با کمک به آزمون مشکوک است

1881
01:29:18,560 --> 01:29:20,880
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

1882
01:29:20,880 --> 01:29:23,679
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

1883
01:29:23,679 --> 01:29:25,840
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

1884
01:29:25,840 --> 01:29:29,120
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

1885
01:29:29,120 --> 01:29:31,600
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

1886
01:29:31,600 --> 01:29:34,320
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

1887
01:29:34,320 --> 01:29:37,840
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

1888
01:29:37,840 --> 01:29:40,880
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

1889
01:29:40,880 --> 01:29:43,120
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

1890
01:29:43,120 --> 01:29:45,280
لبخندی روی لب هاست. از درام

1891
01:29:45,280 --> 01:29:48,000
پیامی ساده اما عمیق را در وحدت می رساند

1892
01:29:48,000 --> 01:29:51,040
است. آن بازگشت خانه نیست. گاهی اوقات

1893
01:29:51,040 --> 01:29:53,280
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

1894
01:29:53,280 --> 01:29:56,159
همان جایی که به سلول تحویل داده شد باقی می ماند.

1895
01:29:56,159 --> 01:29:58,560
بود. یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

1896
01:29:58,560 --> 01:30:00,960
اتفاق می افتد. منصور خواهان بازگشت یوسف بود.

1897
01:30:00,960 --> 01:30:03,679
معلوم می شود. اما او حاضر به ملاقات نیست

1898
01:30:03,679 --> 01:30:07,520
می دهد. آمدنش هم زنده بود. یوسف اینجا

1899
01:30:07,520 --> 01:30:09,280
متوجه می شود که پس از رفتن

1900
01:30:09,280 --> 01:30:12,320
وضعیت سلامتی منصور و کسب و کار خراب شده است

1901
01:30:12,320 --> 01:30:15,040
نیز در ضرر است. علی بین این دو

1902
01:30:15,040 --> 01:30:17,440
سعی می کند لحظه ای شود. از منصور

1903
01:30:17,440 --> 01:30:20,320
آنها با هم می گویند که اشتباه مجازات نیست.

1904
01:30:20,320 --> 01:30:23,120
اکنون درک لازم است. منصور ساکت است.

1905
01:30:23,120 --> 01:30:26,080
اما از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

1906
01:30:26,080 --> 01:30:28,800
مخفیانه برای نجات کسب و کار

1907
01:30:28,800 --> 01:30:31,280
کمک می کند. او از طریق شرکت خود وام می گیرد

1908
01:30:31,280 --> 01:30:35,760
پرداخت می کند. اما اسم نمی آورد

1909
01:30:35,760 --> 01:30:38,159
منصور با کمک به آزمون مشکوک است

1910
01:30:38,159 --> 01:30:40,480
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

1911
01:30:40,480 --> 01:30:43,280
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

1912
01:30:43,280 --> 01:30:45,440
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

1913
01:30:45,440 --> 01:30:48,719
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

1914
01:30:48,719 --> 01:30:51,199
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

1915
01:30:51,199 --> 01:30:53,920
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

1916
01:30:53,920 --> 01:30:57,440
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

1917
01:30:57,440 --> 01:31:00,480
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

1918
01:31:00,480 --> 01:31:02,719
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

1919
01:31:02,719 --> 01:31:04,880
لبخندی روی لب هاست. از درام

1920
01:31:04,880 --> 01:31:07,520
پیامی ساده اما عمیق را در وحدت می رساند

1921
01:31:07,520 --> 01:31:10,639
است. او به خانه تعلق ندارد. گاهی اوقات

1922
01:31:10,639 --> 01:31:12,880
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

1923
01:31:12,880 --> 01:31:15,760
همان جایی که به سلول تحویل داده شد باقی می ماند.

1924
01:31:15,760 --> 01:31:18,159
بود. یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

1925
01:31:18,159 --> 01:31:20,560
اتفاق می افتد. منصور خواهان بازگشت یوسف بود.

1926
01:31:20,560 --> 01:31:23,280
معلوم می شود. اما او حاضر به ملاقات نیست

1927
01:31:23,280 --> 01:31:27,120
می دهد. آمدنش هم زنده بود. یوسف اینجا

1928
01:31:27,120 --> 01:31:28,880
متوجه می شود که پس از رفتن

1929
01:31:28,880 --> 01:31:31,920
وضعیت سلامتی منصور و کسب و کار خراب شده است

1930
01:31:31,920 --> 01:31:34,639
نیز در ضرر است. علی بین این دو

1931
01:31:34,639 --> 01:31:37,040
سعی می کند لحظه ای شود. از منصور

1932
01:31:37,040 --> 01:31:39,600
آنها با هم می گویند که اشتباه مجازات نیست

1933
01:31:39,600 --> 01:31:42,400
فقط اکنون به دنبال درک است. منصور ساکت ماند

1934
01:31:42,400 --> 01:31:45,440
است. اما از درون شروع به شکستن می کند. یوسف خودش

1935
01:31:45,440 --> 01:31:48,239
مخفیانه برای نجات کسب و کار پدر

1936
01:31:48,239 --> 01:31:50,480
اما کمک می کند. از طریق شرکت او

1937
01:31:50,480 --> 01:31:55,360
وام را پرداخت می کند. اما اسم نمی آورد

1938
01:31:55,360 --> 01:31:57,679
منصور با کمک به آزمون مشکوک است

1939
01:31:57,679 --> 01:32:00,080
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

1940
01:32:00,080 --> 01:32:02,880
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

1941
01:32:02,880 --> 01:32:05,040
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

1942
01:32:05,040 --> 01:32:08,320
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

1943
01:32:08,320 --> 01:32:10,800
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

1944
01:32:10,800 --> 01:32:13,520
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

1945
01:32:13,520 --> 01:32:17,040
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

1946
01:32:17,040 --> 01:32:20,080
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

1947
01:32:20,080 --> 01:32:22,320
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

1948
01:32:22,320 --> 01:32:24,480
لبخندی روی لب هاست. از درام

1949
01:32:24,480 --> 01:32:27,520
پیامی ساده اما عمیق می دهد.

1950
01:32:27,520 --> 01:32:30,560
از این به خانه بازگشتی وجود ندارد. گاهی انسان

1951
01:32:30,560 --> 01:32:32,800
به سمت خودش هم برمی گردد. سلول نمایشی

1952
01:32:32,800 --> 01:32:35,760
تحویل در همان جایی که شکسته شده باقی می ماند.

1953
01:32:35,760 --> 01:32:37,920
یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

1954
01:32:37,920 --> 01:32:40,400
می رود. منصور از بازگشت یوسف خبر دارد.

1955
01:32:40,400 --> 01:32:43,199
برویم اما او حاضر به ملاقات نیست

1956
01:32:43,199 --> 01:32:46,800
است. آمدنش هم زنده بود. اینجا یوسف

1957
01:32:46,800 --> 01:32:49,040
گویا بعد از این منصور

1958
01:32:49,040 --> 01:32:51,760
سلامتی او و همچنین کسب و کارش بدتر شده است.

1959
01:32:51,760 --> 01:32:54,560
در ضرر است. لحظه آلیا بین این دو

1960
01:32:54,560 --> 01:32:56,960
تلاش می کند تبدیل شود. با منصور آشنا شد

1961
01:32:56,960 --> 01:32:59,679
او می گوید که اشتباهات فقط اکنون مجازات نمی شوند

1962
01:32:59,679 --> 01:33:02,639
درک می طلبد. منصور ساکت است. اما

1963
01:33:02,639 --> 01:33:05,440
از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

1964
01:33:05,440 --> 01:33:08,400
کمک اطلاعاتی به نجات کسب و کار

1965
01:33:08,400 --> 01:33:10,800
انجام می دهد. وام را از طریق شرکت خود بازپرداخت می کند

1966
01:33:10,800 --> 01:33:14,960
انجام می دهد. اما اسم نمی آورد

1967
01:33:14,960 --> 01:33:17,280
منصور با کمک به آزمون مشکوک است

1968
01:33:17,280 --> 01:33:19,679
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

1969
01:33:19,679 --> 01:33:22,480
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

1970
01:33:22,480 --> 01:33:24,639
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

1971
01:33:24,639 --> 01:33:27,920
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

1972
01:33:27,920 --> 01:33:30,400
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

1973
01:33:30,400 --> 01:33:33,120
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

1974
01:33:33,120 --> 01:33:36,639
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

1975
01:33:36,639 --> 01:33:39,679
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

1976
01:33:39,679 --> 01:33:41,920
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

1977
01:33:41,920 --> 01:33:44,080
لبخندی روی لب هاست. از درام

1978
01:33:44,080 --> 01:33:47,120
پیامی ساده اما عمیق می دهد.

1979
01:33:47,120 --> 01:33:50,400
بازگشت به خانه وجود ندارد. گاهی خود انسان

1980
01:33:50,400 --> 01:33:52,400
همچنین برمی گردد به سمت. سلول نمایشی

1981
01:33:52,400 --> 01:33:55,360
تحویل در همان جایی که شکسته شده باقی می ماند.

1982
01:33:55,360 --> 01:33:57,520
یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

1983
01:33:57,520 --> 01:34:00,000
او می رود. منصور از بازگشت یوسف خبر دارد.

1984
01:34:00,000 --> 01:34:02,800
برویم اما او حاضر به ملاقات نیست

1985
01:34:02,800 --> 01:34:06,400
است. آمدنش هم زنده بود. اینجا یوسف

1986
01:34:06,400 --> 01:34:08,639
گویا بعد از این منصور

1987
01:34:08,639 --> 01:34:11,360
سلامتی او و همچنین کسب و کارش بدتر شده است.

1988
01:34:11,360 --> 01:34:14,159
در ضرر است. لحظه آلیا بین این دو

1989
01:34:14,159 --> 01:34:16,560
تلاش می کند تبدیل شود. با منصور آشنا شد

1990
01:34:16,560 --> 01:34:19,280
او می گوید که اشتباهات فقط اکنون مجازات نمی شوند

1991
01:34:19,280 --> 01:34:22,239
درک می طلبد. منصور ساکت است. اما

1992
01:34:22,239 --> 01:34:25,040
از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

1993
01:34:25,040 --> 01:34:28,000
کمک اطلاعاتی به نجات کسب و کار

1994
01:34:28,000 --> 01:34:30,400
انجام می دهد. وام را از طریق شرکت خود بازپرداخت می کند

1995
01:34:30,400 --> 01:34:34,560
انجام می دهد. اما اسم نمی آورد

1996
01:34:34,560 --> 01:34:36,880
منصور با کمک به آزمون مشکوک است

1997
01:34:36,880 --> 01:34:39,280
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

1998
01:34:39,280 --> 01:34:42,000
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

1999
01:34:42,000 --> 01:34:44,239
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

2000
01:34:44,239 --> 01:34:47,520
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

2001
01:34:47,520 --> 01:34:49,920
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

2002
01:34:49,920 --> 01:34:52,719
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

2003
01:34:52,719 --> 01:34:56,159
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

2004
01:34:56,159 --> 01:34:59,199
بگذار آن را بگذاریم. آریا از دور این صحنه را می دهد

2005
01:34:59,199 --> 01:35:01,520
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

2006
01:35:01,520 --> 01:35:03,679
لبخندی روی لب هاست. از درام

2007
01:35:03,679 --> 01:35:06,320
پیامی ساده اما عمیق را منتقل می کند

2008
01:35:06,320 --> 01:35:09,760
است. بازگشت به خانه وجود ندارد. گاهی انسان

2009
01:35:09,760 --> 01:35:11,920
به سمت خودش هم برمی گردد. سلول نمایشی

2010
01:35:11,920 --> 01:35:14,960
تحویل دقیقا همان جایی است که شکسته شده است.

2011
01:35:14,960 --> 01:35:17,120
یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

2012
01:35:17,120 --> 01:35:19,600
می رود. منصور از بازگشت یوسف خبر دارد.

2013
01:35:19,600 --> 01:35:22,320
برویم اما او حاضر به ملاقات نیست

2014
01:35:22,320 --> 01:35:26,000
است. آمدنش هم زنده بود. اینجا یوسف

2015
01:35:26,000 --> 01:35:28,159
گویا بعد از این منصور

2016
01:35:28,159 --> 01:35:30,960
سلامتی او و همچنین کسب و کارش بدتر شده است.

2017
01:35:30,960 --> 01:35:33,760
در ضرر است. لحظه آلیا بین این دو

2018
01:35:33,760 --> 01:35:36,159
تلاش می کند تبدیل شود. با منصور آشنا شد

2019
01:35:36,159 --> 01:35:38,880
می گوید که اشتباهات فقط مجازات نیستند

2020
01:35:38,880 --> 01:35:41,840
درک می طلبد. منصور ساکت می ماند اما

2021
01:35:41,840 --> 01:35:44,639
از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

2022
01:35:44,639 --> 01:35:47,520
کمک اطلاعاتی به نجات کسب و کار

2023
01:35:47,520 --> 01:35:50,000
انجام می دهد. وام را از طریق شرکت خود بازپرداخت می کند

2024
01:35:50,000 --> 01:35:54,159
انجام می دهد. اما اسم نمی آورد

2025
01:35:54,159 --> 01:35:56,480
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

2026
01:35:56,480 --> 01:35:58,880
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

2027
01:35:58,880 --> 01:36:01,600
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

2028
01:36:01,600 --> 01:36:03,840
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

2029
01:36:03,840 --> 01:36:07,120
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

2030
01:36:07,120 --> 01:36:09,520
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

2031
01:36:09,520 --> 01:36:12,320
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

2032
01:36:12,320 --> 01:36:15,760
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

2033
01:36:15,760 --> 01:36:18,800
بگذار آن را بگذاریم. آریا از دور این صحنه را می دهد

2034
01:36:18,800 --> 01:36:21,120
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

2035
01:36:21,120 --> 01:36:23,280
لبخندی روی لب هاست. از درام

2036
01:36:23,280 --> 01:36:25,920
پیامی ساده اما عمیق را منتقل می کند

2037
01:36:25,920 --> 01:36:29,280
است. بازگشت به خانه وجود ندارد. گاهی انسان

2038
01:36:29,280 --> 01:36:31,520
به سمت خودش هم برمی گردد. سلول نمایشی

2039
01:36:31,520 --> 01:36:34,560
تحویل دقیقا همان جایی است که شکسته شده است.

2040
01:36:34,560 --> 01:36:36,719
یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

2041
01:36:36,719 --> 01:36:39,199
می رود. منصور از بازگشت یوسف خبر دارد.

2042
01:36:39,199 --> 01:36:41,920
برویم اما او حاضر به ملاقات نیست

2043
01:36:41,920 --> 01:36:45,600
است. آمدنش هم زنده بود. اینجا یوسف

2044
01:36:45,600 --> 01:36:47,760
گویا بعد از این منصور

2045
01:36:47,760 --> 01:36:50,560
سلامتی او و همچنین کسب و کارش بدتر شده است.

2046
01:36:50,560 --> 01:36:53,360
در ضرر است. میوه ها بین علیا

2047
01:36:53,360 --> 01:36:55,760
تلاش می کند تبدیل شود. با منصور آشنا شد

2048
01:36:55,760 --> 01:36:58,480
می گوید که اشتباهات فقط مجازات نیستند

2049
01:36:58,480 --> 01:37:01,440
درک می طلبد. منصور ساکت می ماند اما

2050
01:37:01,440 --> 01:37:04,239
از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

2051
01:37:04,239 --> 01:37:07,119
کمک اطلاعاتی به نجات کسب و کار

2052
01:37:07,119 --> 01:37:09,600
انجام می دهد. وام را از طریق شرکت خود بازپرداخت می کند

2053
01:37:09,600 --> 01:37:13,760
انجام می دهد. اما اسم نمی آورد

2054
01:37:13,760 --> 01:37:16,080
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

2055
01:37:16,080 --> 01:37:18,480
قبلا بود. روزی منصور حقیقت را می دانست

2056
01:37:18,480 --> 01:37:21,199
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

2057
01:37:21,199 --> 01:37:23,440
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

2058
01:37:23,440 --> 01:37:26,719
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

2059
01:37:26,719 --> 01:37:29,119
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

2060
01:37:29,119 --> 01:37:31,920
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

2061
01:37:31,920 --> 01:37:35,360
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

2062
01:37:35,360 --> 01:37:38,400
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

2063
01:37:38,400 --> 01:37:40,719
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

2064
01:37:40,719 --> 01:37:42,880
لبخندی روی لب هاست. از درام

2065
01:37:42,880 --> 01:37:45,520
پیامی ساده اما عمیق را منتقل می کند

2066
01:37:45,520 --> 01:37:48,560
است. از این به خانه بازگشتی وجود ندارد. گاهی اوقات

2067
01:37:48,560 --> 01:37:50,880
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

2068
01:37:50,880 --> 01:37:53,679
همان جایی که به سلول تحویل داده شد باقی می ماند.

2069
01:37:53,679 --> 01:37:56,159
بود. یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

2070
01:37:56,159 --> 01:37:58,560
اتفاق می افتد. منصور خواهان بازگشت یوسف بود.

2071
01:37:58,560 --> 01:38:01,280
معلوم می شود. اما او حاضر به ملاقات نیست

2072
01:38:01,280 --> 01:38:05,040
می دهد. آمدنش هم زنده بود. یوسف اینجا

2073
01:38:05,040 --> 01:38:06,880
متوجه می شود که پس از رفتن

2074
01:38:06,880 --> 01:38:09,920
وضعیت سلامتی منصور و کسب و کار خراب شده است

2075
01:38:09,920 --> 01:38:12,560
نیز در ضرر است. علی بین این دو

2076
01:38:12,560 --> 01:38:15,040
سعی می کند لحظه ای شود. از منصور

2077
01:38:15,040 --> 01:38:17,600
آنها با هم می گویند که اشتباه مجازات نیست

2078
01:38:17,600 --> 01:38:20,719
فقط درک لازم است. منصور ساکت است

2079
01:38:20,719 --> 01:38:23,440
اما از درون شروع به شکستن می کند. یوسف خودش

2080
01:38:23,440 --> 01:38:26,239
مخفیانه برای نجات کسب و کار پدر

2081
01:38:26,239 --> 01:38:28,480
اما کمک می کند. از طریق شرکت او

2082
01:38:28,480 --> 01:38:33,360
وام را پرداخت می کند. اما اسم نمی آورد

2083
01:38:33,360 --> 01:38:35,679
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

2084
01:38:35,679 --> 01:38:38,080
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

2085
01:38:38,080 --> 01:38:40,800
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

2086
01:38:40,800 --> 01:38:43,040
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

2087
01:38:43,040 --> 01:38:46,320
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

2088
01:38:46,320 --> 01:38:48,719
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

2089
01:38:48,719 --> 01:38:51,520
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

2090
01:38:51,520 --> 01:38:54,960
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

2091
01:38:54,960 --> 01:38:58,000
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

2092
01:38:58,000 --> 01:39:00,320
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

2093
01:39:00,320 --> 01:39:02,480
لبخندی روی لب هاست. از درام

2094
01:39:02,480 --> 01:39:05,119
پیامی ساده اما عمیق را منتقل می کند

2095
01:39:05,119 --> 01:39:08,159
است. فقط بازگشت به خانه نیست. گاهی اوقات

2096
01:39:08,159 --> 01:39:10,480
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

2097
01:39:10,480 --> 01:39:13,280
همان جایی که به سلول تحویل داده شد باقی می ماند.

2098
01:39:13,280 --> 01:39:15,679
بود. یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

2099
01:39:15,679 --> 01:39:18,159
اتفاق می افتد. منصور خواهان بازگشت یوسف بود.

2100
01:39:18,159 --> 01:39:20,880
معلوم می شود. اما او حاضر به ملاقات نیست

2101
01:39:20,880 --> 01:39:24,639
می دهد. آمدنش هم زنده بود. یوسف اینجا

2102
01:39:24,639 --> 01:39:26,480
متوجه می شود که پس از رفتن

2103
01:39:26,480 --> 01:39:29,520
وضعیت سلامتی منصور و کسب و کار خراب شده است

2104
01:39:29,520 --> 01:39:32,159
نیز در ضرر است. علی بین این دو

2105
01:39:32,159 --> 01:39:34,639
سعی می کند لحظه ای شود. از منصور

2106
01:39:34,639 --> 01:39:37,199
آنها با هم می گویند که اشتباه مجازات نیست

2107
01:39:37,199 --> 01:39:40,320
فقط درک لازم است. منصور ساکت است

2108
01:39:40,320 --> 01:39:43,040
اما از درون شروع به شکستن می کند. یوسف خودش

2109
01:39:43,040 --> 01:39:45,840
مخفیانه برای نجات کسب و کار پدر

2110
01:39:45,840 --> 01:39:48,080
اما کمک می کند. از طریق شرکت او

2111
01:39:48,080 --> 01:39:52,960
وام را پرداخت می کند. اما اسم نمی آورد

2112
01:39:52,960 --> 01:39:55,280
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

2113
01:39:55,280 --> 01:39:57,600
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

2114
01:39:57,600 --> 01:40:00,400
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

2115
01:40:00,400 --> 01:40:02,639
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

2116
01:40:02,639 --> 01:40:05,920
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

2117
01:40:05,920 --> 01:40:08,320
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

2118
01:40:08,320 --> 01:40:11,119
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

2119
01:40:11,119 --> 01:40:14,560
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

2120
01:40:14,560 --> 01:40:17,600
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

2121
01:40:17,600 --> 01:40:19,920
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

2122
01:40:19,920 --> 01:40:22,080
لبخندی روی لب هاست. از درام

2123
01:40:22,080 --> 01:40:24,719
پیامی ساده اما عمیق را منتقل می کند

2124
01:40:24,719 --> 01:40:27,760
است. فقط بازگشت به خانه نیست. گاهی اوقات

2125
01:40:27,760 --> 01:40:30,000
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

2126
01:40:30,000 --> 01:40:32,880
همان جایی که به سلول تحویل داده شد باقی می ماند.

2127
01:40:32,880 --> 01:40:35,280
بود. یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

2128
01:40:35,280 --> 01:40:37,760
اتفاق می افتد. منصور خواهان بازگشت یوسف بود.

2129
01:40:37,760 --> 01:40:40,480
معلوم می شود. اما او حاضر به ملاقات نیست

2130
01:40:40,480 --> 01:40:44,239
می دهد. آمدنش هم زنده بود. یوسف اینجا

2131
01:40:44,239 --> 01:40:46,080
متوجه می شود که پس از رفتن

2132
01:40:46,080 --> 01:40:49,119
وضعیت سلامتی منصور و کسب و کار خراب شده است

2133
01:40:49,119 --> 01:40:51,760
نیز در ضرر است. علی بین این دو

2134
01:40:51,760 --> 01:40:54,239
سعی می کند میوه شود. از منصور

2135
01:40:54,239 --> 01:40:56,800
آنها با هم می گویند که اشتباه مجازات نیست

2136
01:40:56,800 --> 01:40:59,520
فقط اکنون به دنبال درک است. منصور ساکت ماند

2137
01:40:59,520 --> 01:41:02,639
آنجاست اما از درون شروع به شکستن می کند. یوسف خودش

2138
01:41:02,639 --> 01:41:05,440
مخفیانه برای نجات کسب و کار پدر

2139
01:41:05,440 --> 01:41:07,679
اما کمک می کند. از طریق شرکت او

2140
01:41:07,679 --> 01:41:12,560
وام را پرداخت می کند. اما اسم نمی آورد

2141
01:41:12,560 --> 01:41:14,880
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

2142
01:41:14,880 --> 01:41:17,199
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

2143
01:41:17,199 --> 01:41:20,000
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

2144
01:41:20,000 --> 01:41:22,239
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

2145
01:41:22,239 --> 01:41:25,520
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

2146
01:41:25,520 --> 01:41:27,920
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

2147
01:41:27,920 --> 01:41:30,639
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

2148
01:41:30,639 --> 01:41:34,159
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

2149
01:41:34,159 --> 01:41:37,199
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

2150
01:41:37,199 --> 01:41:39,440
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

2151
01:41:39,440 --> 01:41:41,600
لبخندی روی لب هاست. از درام

2152
01:41:41,600 --> 01:41:44,320
پیامی ساده اما عمیق در اختا می دهد

2153
01:41:44,320 --> 01:41:47,360
است. از این به خانه بازگشتی وجود ندارد. گاهی اوقات

2154
01:41:47,360 --> 01:41:49,600
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

2155
01:41:49,600 --> 01:41:52,480
همان جایی که به سلول تحویل داده شد باقی می ماند.

2156
01:41:52,480 --> 01:41:54,880
بود. یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

2157
01:41:54,880 --> 01:41:57,280
اتفاق می افتد. منصور خواهان بازگشت یوسف بود.

2158
01:41:57,280 --> 01:42:00,000
معلوم می شود. اما او حاضر به ملاقات نیست

2159
01:42:00,000 --> 01:42:03,840
می دهد. آمدنش هم زنده بود. یوسف اینجا

2160
01:42:03,840 --> 01:42:05,600
متوجه می شود که پس از رفتن

2161
01:42:05,600 --> 01:42:08,719
وضعیت سلامتی منصور و کسب و کار خراب شده است

2162
01:42:08,719 --> 01:42:11,360
نیز در ضرر است. علی بین این دو

2163
01:42:11,360 --> 01:42:13,760
سعی می کند لحظه ای شود. از منصور

2164
01:42:13,760 --> 01:42:16,639
آنها با هم می گویند که اشتباه مجازات نیست.

2165
01:42:16,639 --> 01:42:19,440
اکنون درک لازم است. منصور ساکت است.

2166
01:42:19,440 --> 01:42:22,400
اما از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

2167
01:42:22,400 --> 01:42:25,119
مخفیانه برای نجات کسب و کار

2168
01:42:25,119 --> 01:42:27,600
کمک می کند. او از طریق شرکت خود وام می گیرد

2169
01:42:27,600 --> 01:42:32,080
پرداخت می کند. اما اسم نمی آورد

2170
01:42:32,080 --> 01:42:34,480
منصور با کمک به آزمون مشکوک است

2171
01:42:34,480 --> 01:42:36,800
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

2172
01:42:36,800 --> 01:42:39,600
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

2173
01:42:39,600 --> 01:42:41,760
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

2174
01:42:41,760 --> 01:42:45,040
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

2175
01:42:45,040 --> 01:42:47,440
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

2176
01:42:47,440 --> 01:42:50,239
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

2177
01:42:50,239 --> 01:42:53,679
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

2178
01:42:53,679 --> 01:42:56,719
بگذار آن را بگذاریم. آریا از دور این صحنه را می دهد

2179
01:42:56,719 --> 01:42:59,040
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

2180
01:42:59,040 --> 01:43:01,199
لبخندی روی لب هاست. از درام

2181
01:43:01,199 --> 01:43:03,840
پیامی ساده اما عمیق را منتقل می کند

2182
01:43:03,840 --> 01:43:07,199
است. بازگشت به خانه وجود ندارد. گاهی انسان

2183
01:43:07,199 --> 01:43:09,440
به سمت خودش هم برمی گردد. سلول نمایشی

2184
01:43:09,440 --> 01:43:12,480
تحویل دقیقا همان جایی است که شکسته شده است.

2185
01:43:12,480 --> 01:43:14,639
یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

2186
01:43:14,639 --> 01:43:17,119
می رود. منصور از بازگشت یوسف خبر دارد.

2187
01:43:17,119 --> 01:43:19,840
برویم اما او حاضر به ملاقات نیست

2188
01:43:19,840 --> 01:43:23,520
است. آمدنش هم زنده بود. اینجا یوسف

2189
01:43:23,520 --> 01:43:25,679
گویا بعد از این منصور

2190
01:43:25,679 --> 01:43:28,480
سلامتی او و همچنین کسب و کارش بدتر شده است.

2191
01:43:28,480 --> 01:43:31,280
در ضرر است. میوه ها بین علیا

2192
01:43:31,280 --> 01:43:33,679
تلاش می کند تبدیل شود. با منصور آشنا شد

2193
01:43:33,679 --> 01:43:36,400
می گوید که اشتباهات فقط مجازات نیستند

2194
01:43:36,400 --> 01:43:39,360
درک می طلبد. منصور ساکت می ماند اما

2195
01:43:39,360 --> 01:43:42,159
از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

2196
01:43:42,159 --> 01:43:45,040
کمک اطلاعاتی به نجات کسب و کار

2197
01:43:45,040 --> 01:43:47,520
انجام می دهد. وام را از طریق شرکت خود بازپرداخت می کند

2198
01:43:47,520 --> 01:43:51,679
انجام می دهد. اما اسم نمی آورد

2199
01:43:51,679 --> 01:43:54,000
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

2200
01:43:54,000 --> 01:43:56,400
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

2201
01:43:56,400 --> 01:43:59,119
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

2202
01:43:59,119 --> 01:44:01,360
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

2203
01:44:01,360 --> 01:44:04,639
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

2204
01:44:04,639 --> 01:44:07,040
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

2205
01:44:07,040 --> 01:44:09,840
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

2206
01:44:09,840 --> 01:44:13,280
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

2207
01:44:13,280 --> 01:44:16,320
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

2208
01:44:16,320 --> 01:44:18,639
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

2209
01:44:18,639 --> 01:44:20,800
لبخندی روی لب هاست. از درام

2210
01:44:20,800 --> 01:44:23,440
پیامی ساده اما عمیق را منتقل می کند

2211
01:44:23,440 --> 01:44:26,800
است. بازگشت به خانه وجود ندارد. گاهی انسان

2212
01:44:26,800 --> 01:44:29,040
به سمت خودش هم برمی گردد. سلول نمایشی

2213
01:44:29,040 --> 01:44:32,080
تحویل در همان جایی که شکسته شده باقی می ماند.

2214
01:44:32,080 --> 01:44:34,239
یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

2215
01:44:34,239 --> 01:44:36,719
می رود. منصور از بازگشت یوسف خبر دارد.

2216
01:44:36,719 --> 01:44:39,440
برویم اما او حاضر به ملاقات نیست

2217
01:44:39,440 --> 01:44:43,119
است. آمدنش هم زنده بود. اینجا یوسف

2218
01:44:43,119 --> 01:44:45,280
گویا بعد از این منصور

2219
01:44:45,280 --> 01:44:48,080
سلامتی او و همچنین کسب و کارش بدتر شده است.

2220
01:44:48,080 --> 01:44:50,880
در ضرر است. میوه ها بین علیا

2221
01:44:50,880 --> 01:44:53,280
تلاش می کند تبدیل شود. با منصور آشنا شد

2222
01:44:53,280 --> 01:44:56,000
می گوید که اشتباهات فقط مجازات نیستند

2223
01:44:56,000 --> 01:44:58,960
درک می طلبد. منصور ساکت می ماند اما

2224
01:44:58,960 --> 01:45:01,760
از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

2225
01:45:01,760 --> 01:45:04,639
کمک اطلاعاتی به نجات کسب و کار

2226
01:45:04,639 --> 01:45:07,119
انجام می دهد. وام را از طریق شرکت خود بازپرداخت می کند

2227
01:45:07,119 --> 01:45:11,280
انجام می دهد. اما اسم نمی آورد

2228
01:45:11,280 --> 01:45:13,600
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

2229
01:45:13,600 --> 01:45:16,000
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

2230
01:45:16,000 --> 01:45:18,719
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

2231
01:45:18,719 --> 01:45:20,960
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

2232
01:45:20,960 --> 01:45:24,239
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

2233
01:45:24,239 --> 01:45:26,639
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

2234
01:45:26,639 --> 01:45:29,440
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

2235
01:45:29,440 --> 01:45:32,880
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

2236
01:45:32,880 --> 01:45:35,920
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

2237
01:45:35,920 --> 01:45:38,239
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

2238
01:45:38,239 --> 01:45:40,400
لبخندی روی لب هاست. از درام

2239
01:45:40,400 --> 01:45:43,040
پیامی ساده اما عمیق را منتقل می کند

2240
01:45:43,040 --> 01:45:46,080
است. فقط بازگشت به خانه نیست. گاهی اوقات

2241
01:45:46,080 --> 01:45:48,400
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

2242
01:45:48,400 --> 01:45:51,199
همان جایی که به سلول تحویل داده شد باقی می ماند.

2243
01:45:51,199 --> 01:45:53,600
بود. یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

2244
01:45:53,600 --> 01:45:56,080
اتفاق می افتد. منصور خواهان بازگشت یوسف بود.

2245
01:45:56,080 --> 01:45:58,800
معلوم می شود. اما او حاضر به ملاقات نیست

2246
01:45:58,800 --> 01:46:02,560
می دهد. آمدنش هم زنده بود. یوسف اینجا

2247
01:46:02,560 --> 01:46:04,400
متوجه می شود که پس از رفتن

2248
01:46:04,400 --> 01:46:07,440
وضعیت سلامتی منصور و کسب و کار خراب شده است

2249
01:46:07,440 --> 01:46:10,080
نیز در ضرر است. علی بین این دو

2250
01:46:10,080 --> 01:46:12,560
سعی می کند میوه شود. از منصور

2251
01:46:12,560 --> 01:46:15,119
آنها با هم می گویند که اشتباه مجازات نیست

2252
01:46:15,119 --> 01:46:18,239
فقط درک لازم است. منصور ساکت است

2253
01:46:18,239 --> 01:46:20,960
اما از درون شروع به شکستن می کند. یوسف خودش

2254
01:46:20,960 --> 01:46:23,760
مخفیانه برای نجات کسب و کار پدر

2255
01:46:23,760 --> 01:46:26,000
اما کمک می کند. از طریق شرکت او

2256
01:46:26,000 --> 01:46:30,880
وام را پرداخت می کند. اما اسم نمی آورد

2257
01:46:30,880 --> 01:46:33,199
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

2258
01:46:33,199 --> 01:46:35,520
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

2259
01:46:35,520 --> 01:46:38,320
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

2260
01:46:38,320 --> 01:46:40,560
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

2261
01:46:40,560 --> 01:46:43,840
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

2262
01:46:43,840 --> 01:46:46,239
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

2263
01:46:46,239 --> 01:46:49,040
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

2264
01:46:49,040 --> 01:46:52,480
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

2265
01:46:52,480 --> 01:46:55,520
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

2266
01:46:55,520 --> 01:46:57,840
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

2267
01:46:57,840 --> 01:47:00,000
لبخندی روی لب هاست. از درام

2268
01:47:00,000 --> 01:47:02,639
پیامی ساده اما عمیق را منتقل می کند

2269
01:47:02,639 --> 01:47:05,679
است. فقط بازگشت به خانه نیست. گاهی اوقات

2270
01:47:05,679 --> 01:47:08,000
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

2271
01:47:08,000 --> 01:47:10,800
همان جایی که به سلول تحویل داده شد باقی می ماند.

2272
01:47:10,800 --> 01:47:13,199
بود. یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

2273
01:47:13,199 --> 01:47:15,679
اتفاق می افتد. منصور خواهان بازگشت یوسف بود.

2274
01:47:15,679 --> 01:47:18,400
معلوم می شود. اما او حاضر به ملاقات نیست

2275
01:47:18,400 --> 01:47:22,159
می دهد. آمدنش هم زنده بود. یوسف اینجا

2276
01:47:22,159 --> 01:47:24,000
متوجه می شود که پس از رفتن

2277
01:47:24,000 --> 01:47:27,040
وضعیت سلامتی منصور و کسب و کار خراب شده است

2278
01:47:27,040 --> 01:47:29,679
نیز در ضرر است. علی بین این دو

2279
01:47:29,679 --> 01:47:32,159
سعی می کند میوه شود. از منصور

2280
01:47:32,159 --> 01:47:34,719
آنها با هم می گویند که اشتباه مجازات نیست

2281
01:47:34,719 --> 01:47:37,440
فقط اکنون به دنبال درک است. منصور ساکت ماند

2282
01:47:37,440 --> 01:47:40,560
آنجاست اما از درون شروع به شکستن می کند. یوسف خودش

2283
01:47:40,560 --> 01:47:43,360
مخفیانه برای نجات کسب و کار پدر

2284
01:47:43,360 --> 01:47:45,600
اما کمک می کند. از طریق شرکت او

2285
01:47:45,600 --> 01:47:50,480
وام را پرداخت می کند. اما اسم نمی آورد

2286
01:47:50,480 --> 01:47:52,800
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

2287
01:47:52,800 --> 01:47:55,119
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

2288
01:47:55,119 --> 01:47:57,920
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

2289
01:47:57,920 --> 01:48:00,159
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

2290
01:48:00,159 --> 01:48:03,440
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

2291
01:48:03,440 --> 01:48:05,840
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

2292
01:48:05,840 --> 01:48:08,639
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

2293
01:48:08,639 --> 01:48:12,080
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

2294
01:48:12,080 --> 01:48:15,119
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

2295
01:48:15,119 --> 01:48:17,440
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

2296
01:48:17,440 --> 01:48:19,600
لبخندی روی لب هاست. از درام

2297
01:48:19,600 --> 01:48:22,239
پیامی ساده اما عمیق را منتقل می کند

2298
01:48:22,239 --> 01:48:25,280
است. فقط بازگشت به خانه نیست. گاهی اوقات

2299
01:48:25,280 --> 01:48:27,520
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

2300
01:48:27,520 --> 01:48:30,400
همان جایی که به سلول تحویل داده شد باقی می ماند.

2301
01:48:30,400 --> 01:48:32,800
بود. یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

2302
01:48:32,800 --> 01:48:35,199
اتفاق می افتد. منصور خواهان بازگشت یوسف بود.

2303
01:48:35,199 --> 01:48:38,000
معلوم می شود. اما او حاضر به ملاقات نیست

2304
01:48:38,000 --> 01:48:41,760
می دهد. آمدنش هم زنده بود. یوسف اینجا

2305
01:48:41,760 --> 01:48:43,600
متوجه می شود که پس از رفتن

2306
01:48:43,600 --> 01:48:46,639
وضعیت سلامتی منصور و کسب و کار خراب شده است

2307
01:48:46,639 --> 01:48:49,280
نیز در ضرر است. علی بین این دو

2308
01:48:49,280 --> 01:48:51,760
سعی می کند میوه شود. از منصور

2309
01:48:51,760 --> 01:48:54,320
آنها با هم می گویند که اشتباه مجازات نیست

2310
01:48:54,320 --> 01:48:57,440
فقط درک لازم است. منصور ساکت است

2311
01:48:57,440 --> 01:49:00,159
اما از درون شروع به شکستن می کند. یوسف خودش

2312
01:49:00,159 --> 01:49:02,880
مخفیانه برای نجات کسب و کار پدر

2313
01:49:02,880 --> 01:49:05,199
اما کمک می کند. از طریق شرکت او

2314
01:49:05,199 --> 01:49:10,080
وام را پرداخت می کند. اما اسم نمی آورد

2315
01:49:10,080 --> 01:49:12,400
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

2316
01:49:12,400 --> 01:49:14,719
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

2317
01:49:14,719 --> 01:49:17,520
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

2318
01:49:17,520 --> 01:49:19,760
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

2319
01:49:19,760 --> 01:49:23,040
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

2320
01:49:23,040 --> 01:49:25,440
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

2321
01:49:25,440 --> 01:49:28,159
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

2322
01:49:28,159 --> 01:49:31,679
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

2323
01:49:31,679 --> 01:49:34,719
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

2324
01:49:34,719 --> 01:49:37,040
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

2325
01:49:37,040 --> 01:49:39,199
لبخندی روی لب هاست. از درام

2326
01:49:39,199 --> 01:49:41,840
پیامی ساده اما عمیق را منتقل می کند

2327
01:49:41,840 --> 01:49:44,880
است. از این به خانه بازگشتی وجود ندارد. گاهی اوقات

2328
01:49:44,880 --> 01:49:47,119
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

2329
01:49:47,119 --> 01:49:50,000
همان جایی که به سلول تحویل داده شد باقی می ماند.

2330
01:49:50,000 --> 01:49:52,400
بود. یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

2331
01:49:52,400 --> 01:49:54,800
اتفاق می افتد. منصور خواهان بازگشت یوسف بود.

2332
01:49:54,800 --> 01:49:57,600
معلوم می شود. اما او حاضر به ملاقات نیست

2333
01:49:57,600 --> 01:50:01,360
می دهد. آمدنش هم زنده بود. یوسف اینجا

2334
01:50:01,360 --> 01:50:03,199
متوجه می شود که پس از رفتن

2335
01:50:03,199 --> 01:50:06,239
وضعیت سلامتی منصور و کسب و کار خراب شده است

2336
01:50:06,239 --> 01:50:08,880
نیز در ضرر است. علی بین این دو

2337
01:50:08,880 --> 01:50:11,360
سعی می کند میوه شود. از منصور

2338
01:50:11,360 --> 01:50:13,920
آنها با هم می گویند که اشتباه مجازات نیست

2339
01:50:13,920 --> 01:50:16,639
فقط اکنون به دنبال درک است. منصور ساکت ماند

2340
01:50:16,639 --> 01:50:19,760
آنجاست اما از درون شروع به شکستن می کند. یوسف خودش

2341
01:50:19,760 --> 01:50:22,480
مخفیانه برای نجات کسب و کار پدر

2342
01:50:22,480 --> 01:50:24,800
اما کمک می کند. از طریق شرکت او

2343
01:50:24,800 --> 01:50:29,679
وام را پرداخت می کند. اما اسم نمی آورد

2344
01:50:29,679 --> 01:50:32,000
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

2345
01:50:32,000 --> 01:50:34,320
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

2346
01:50:34,320 --> 01:50:37,119
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

2347
01:50:37,119 --> 01:50:39,360
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

2348
01:50:39,360 --> 01:50:42,639
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

2349
01:50:42,639 --> 01:50:45,040
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

2350
01:50:45,040 --> 01:50:47,760
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

2351
01:50:47,760 --> 01:50:51,280
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

2352
01:50:51,280 --> 01:50:54,320
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

2353
01:50:54,320 --> 01:50:56,639
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

2354
01:50:56,639 --> 01:50:58,800
لبخندی روی لب هاست. از درام

2355
01:50:58,800 --> 01:51:01,440
پیامی ساده اما عمیق را منتقل می کند

2356
01:51:01,440 --> 01:51:04,480
است. از این به خانه بازگشتی وجود ندارد. گاهی اوقات

2357
01:51:04,480 --> 01:51:06,719
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

2358
01:51:06,719 --> 01:51:09,600
همان جایی که به سلول تحویل داده شد باقی می ماند.

2359
01:51:09,600 --> 01:51:12,000
بود. یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

2360
01:51:12,000 --> 01:51:14,400
اتفاق می افتد. منصور خواهان بازگشت یوسف بود.

2361
01:51:14,400 --> 01:51:17,199
معلوم می شود. اما او حاضر به ملاقات نیست

2362
01:51:17,199 --> 01:51:20,960
می دهد. آمدنش هم زنده بود. یوسف اینجا

2363
01:51:20,960 --> 01:51:22,800
متوجه می شود که پس از رفتن

2364
01:51:22,800 --> 01:51:25,840
وضعیت سلامتی منصور و کسب و کار خراب شده است

2365
01:51:25,840 --> 01:51:28,480
نیز در ضرر است. علی بین این دو

2366
01:51:28,480 --> 01:51:30,960
سعی می کند میوه شود. از منصور

2367
01:51:30,960 --> 01:51:33,520
آنها با هم می گویند که اشتباه مجازات نیست

2368
01:51:33,520 --> 01:51:36,239
فقط اکنون به دنبال درک است. منصور ساکت ماند

2369
01:51:36,239 --> 01:51:39,360
آنجاست اما از درون شروع به شکستن می کند. یوسف خودش

2370
01:51:39,360 --> 01:51:42,080
مخفیانه برای نجات کسب و کار پدر

2371
01:51:42,080 --> 01:51:44,400
اما کمک می کند. از طریق شرکت او

2372
01:51:44,400 --> 01:51:49,280
وام را پرداخت می کند. اما اسم نمی آورد

2373
01:51:49,280 --> 01:51:51,599
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

2374
01:51:51,599 --> 01:51:53,920
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

2375
01:51:53,920 --> 01:51:56,719
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

2376
01:51:56,719 --> 01:51:58,960
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

2377
01:51:58,960 --> 01:52:02,239
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

2378
01:52:02,239 --> 01:52:04,639
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

2379
01:52:04,639 --> 01:52:07,360
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

2380
01:52:07,360 --> 01:52:10,880
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

2381
01:52:10,880 --> 01:52:13,920
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

2382
01:52:13,920 --> 01:52:16,239
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

2383
01:52:16,239 --> 01:52:18,400
لبخندی روی لب هاست. از درام

2384
01:52:18,400 --> 01:52:21,040
پیامی ساده اما عمیق را در وحدت می رساند

2385
01:52:21,040 --> 01:52:24,080
است. از این به خانه بازگشتی وجود ندارد. گاهی اوقات

2386
01:52:24,080 --> 01:52:26,320
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

2387
01:52:26,320 --> 01:52:29,199
همان جایی که به سلول تحویل داده شد باقی می ماند.

2388
01:52:29,199 --> 01:52:31,599
بود. یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

2389
01:52:31,599 --> 01:52:34,000
اتفاق می افتد. منصور خواهان بازگشت یوسف بود.

2390
01:52:34,000 --> 01:52:36,800
معلوم می شود. اما او حاضر به ملاقات نیست

2391
01:52:36,800 --> 01:52:40,560
می دهد. آمدنش هم زنده بود. یوسف اینجا

2392
01:52:40,560 --> 01:52:42,400
متوجه می شود که پس از رفتن

2393
01:52:42,400 --> 01:52:45,440
وضعیت سلامتی منصور و کسب و کار خراب شده است

2394
01:52:45,440 --> 01:52:48,080
نیز در ضرر است. علی بین این دو

2395
01:52:48,080 --> 01:52:50,560
سعی می کند میوه شود. از منصور

2396
01:52:50,560 --> 01:52:53,119
آنها با هم می گویند که اشتباه مجازات نیست

2397
01:52:53,119 --> 01:52:55,840
فقط اکنون به دنبال درک است. منصور ساکت ماند

2398
01:52:55,840 --> 01:52:58,960
آنجاست اما از درون شروع به شکستن می کند. یوسف خودش

2399
01:52:58,960 --> 01:53:01,679
مخفیانه برای نجات کسب و کار پدر

2400
01:53:01,679 --> 01:53:04,000
اما کمک می کند. از طریق شرکت او

2401
01:53:04,000 --> 01:53:08,880
وام را پرداخت می کند. اما اسم نمی آورد

2402
01:53:08,880 --> 01:53:11,199
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

2403
01:53:11,199 --> 01:53:13,520
قبلا بود. روزی منصور حقیقت را می دانست

2404
01:53:13,520 --> 01:53:16,320
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

2405
01:53:16,320 --> 01:53:18,560
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

2406
01:53:18,560 --> 01:53:21,840
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

2407
01:53:21,840 --> 01:53:24,239
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

2408
01:53:24,239 --> 01:53:26,960
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

2409
01:53:26,960 --> 01:53:30,480
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

2410
01:53:30,480 --> 01:53:33,520
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

2411
01:53:33,520 --> 01:53:35,840
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

2412
01:53:35,840 --> 01:53:38,000
لبخندی روی لب هاست. از درام

2413
01:53:38,000 --> 01:53:40,639
پیامی ساده اما عمیق را در وحدت می رساند

2414
01:53:40,639 --> 01:53:43,679
است. از این به خانه بازگشتی وجود ندارد. گاهی اوقات

2415
01:53:43,679 --> 01:53:45,920
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

2416
01:53:45,920 --> 01:53:48,800
همان جایی که به سلول تحویل داده شد باقی می ماند.

2417
01:53:48,800 --> 01:53:51,199
بود. یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

2418
01:53:51,199 --> 01:53:53,599
اتفاق می افتد. منصور خواهان بازگشت یوسف بود.

2419
01:53:53,599 --> 01:53:56,400
معلوم می شود. اما او حاضر به ملاقات نیست

2420
01:53:56,400 --> 01:54:00,159
می دهد. آمدنش هم زنده بود. یوسف اینجا

2421
01:54:00,159 --> 01:54:02,000
متوجه می شود که پس از رفتن

2422
01:54:02,000 --> 01:54:05,040
وضعیت سلامتی منصور و کسب و کار خراب شده است

2423
01:54:05,040 --> 01:54:07,679
نیز در ضرر است. علی بین این دو

2424
01:54:07,679 --> 01:54:10,159
سعی می کند میوه شود. از منصور

2425
01:54:10,159 --> 01:54:12,960
آنها با هم می گویند که اشتباه مجازات نیست.

2426
01:54:12,960 --> 01:54:15,840
اکنون درک لازم است. منصور ساکت است

2427
01:54:15,840 --> 01:54:18,560
اما از درون شروع به شکستن می کند. یوسف خودش

2428
01:54:18,560 --> 01:54:21,280
مخفیانه برای نجات کسب و کار پدر

2429
01:54:21,280 --> 01:54:23,599
اما کمک می کند. از طریق شرکت او

2430
01:54:23,599 --> 01:54:28,480
وام را پرداخت می کند. اما اسم نمی آورد

2431
01:54:28,480 --> 01:54:30,800
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

2432
01:54:30,800 --> 01:54:33,119
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

2433
01:54:33,119 --> 01:54:35,920
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

2434
01:54:35,920 --> 01:54:38,159
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

2435
01:54:38,159 --> 01:54:41,440
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

2436
01:54:41,440 --> 01:54:43,840
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

2437
01:54:43,840 --> 01:54:46,560
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

2438
01:54:46,560 --> 01:54:50,080
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

2439
01:54:50,080 --> 01:54:53,119
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

2440
01:54:53,119 --> 01:54:55,440
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

2441
01:54:55,440 --> 01:54:57,599
لبخندی روی لب هاست. از درام

2442
01:54:57,599 --> 01:55:00,639
پیامی ساده اما عمیق می دهد.

2443
01:55:00,639 --> 01:55:03,280
فقط بازگشت به خانه نیست. گاهی اوقات

2444
01:55:03,280 --> 01:55:05,520
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

2445
01:55:05,520 --> 01:55:08,400
همان جایی که به سلول تحویل داده شد باقی می ماند.

2446
01:55:08,400 --> 01:55:10,800
بود. یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

2447
01:55:10,800 --> 01:55:13,199
اتفاق می افتد. منصور خواهان بازگشت یوسف بود.

2448
01:55:13,199 --> 01:55:16,000
معلوم می شود. اما او حاضر به ملاقات نیست

2449
01:55:16,000 --> 01:55:19,760
می دهد. آمدنش هم زنده بود. یوسف اینجا

2450
01:55:19,760 --> 01:55:21,599
متوجه می شود که پس از رفتن

2451
01:55:21,599 --> 01:55:24,639
وضعیت سلامتی منصور و کسب و کار خراب شده است

2452
01:55:24,639 --> 01:55:27,280
نیز در ضرر است. علی بین این دو

2453
01:55:27,280 --> 01:55:29,679
سعی می کند میوه شود. از منصور

2454
01:55:29,679 --> 01:55:32,560
آنها با هم می گویند که اشتباه مجازات نیست.

2455
01:55:32,560 --> 01:55:35,360
اکنون درک لازم است. منصور ساکت است

2456
01:55:35,360 --> 01:55:38,159
اما از درون شروع به شکستن می کند. یوسف خودش

2457
01:55:38,159 --> 01:55:40,880
مخفیانه برای نجات کسب و کار پدر

2458
01:55:40,880 --> 01:55:43,199
اما کمک می کند. از طریق شرکت او

2459
01:55:43,199 --> 01:55:48,000
وام را پرداخت می کند. اما اسم نمی آورد

2460
01:55:48,000 --> 01:55:50,400
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

2461
01:55:50,400 --> 01:55:52,719
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

2462
01:55:52,719 --> 01:55:55,520
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

2463
01:55:55,520 --> 01:55:57,760
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

2464
01:55:57,760 --> 01:56:01,040
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

2465
01:56:01,040 --> 01:56:03,440
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

2466
01:56:03,440 --> 01:56:06,159
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

2467
01:56:06,159 --> 01:56:09,679
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

2468
01:56:09,679 --> 01:56:12,719
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

2469
01:56:12,719 --> 01:56:15,040
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

2470
01:56:15,040 --> 01:56:17,199
لبخندی روی لب هاست. از درام

2471
01:56:17,199 --> 01:56:20,239
پیامی ساده اما عمیق می دهد.

2472
01:56:20,239 --> 01:56:22,880
فقط بازگشت به خانه نیست. گاهی اوقات

2473
01:56:22,880 --> 01:56:25,119
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

2474
01:56:25,119 --> 01:56:28,000
همان جایی که به سلول تحویل داده شد باقی می ماند.

2475
01:56:28,000 --> 01:56:30,400
بود. یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

2476
01:56:30,400 --> 01:56:32,800
اتفاق می افتد. منصور خواهان بازگشت یوسف بود.

2477
01:56:32,800 --> 01:56:35,599
معلوم می شود. اما او حاضر به ملاقات نیست

2478
01:56:35,599 --> 01:56:39,360
می دهد. آمدنش هم زنده بود. یوسف اینجا

2479
01:56:39,360 --> 01:56:41,199
متوجه می شود که پس از رفتن

2480
01:56:41,199 --> 01:56:44,239
وضعیت سلامتی منصور و کسب و کار خراب شده است

2481
01:56:44,239 --> 01:56:46,880
نیز در ضرر است. علی بین این دو

2482
01:56:46,880 --> 01:56:49,280
سعی می کند میوه شود. از منصور

2483
01:56:49,280 --> 01:56:52,159
آنها با هم می گویند که اشتباه مجازات نیست.

2484
01:56:52,159 --> 01:56:54,960
اکنون درک لازم است. منصور ساکت است

2485
01:56:54,960 --> 01:56:58,000
اما از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

2486
01:56:58,000 --> 01:57:00,639
مخفیانه برای نجات کسب و کار

2487
01:57:00,639 --> 01:57:03,119
کمک می کند. او از طریق شرکت خود وام می گیرد

2488
01:57:03,119 --> 01:57:07,599
پرداخت می کند. اما اسم نمی آورد

2489
01:57:07,599 --> 01:57:10,000
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

2490
01:57:10,000 --> 01:57:12,320
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

2491
01:57:12,320 --> 01:57:15,119
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

2492
01:57:15,119 --> 01:57:17,360
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

2493
01:57:17,360 --> 01:57:20,639
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

2494
01:57:20,639 --> 01:57:23,040
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

2495
01:57:23,040 --> 01:57:25,760
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

2496
01:57:25,760 --> 01:57:29,280
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

2497
01:57:29,280 --> 01:57:32,320
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

2498
01:57:32,320 --> 01:57:34,639
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

2499
01:57:34,639 --> 01:57:36,800
لبخندی روی لب هاست. از درام

2500
01:57:36,800 --> 01:57:39,840
پیامی ساده اما عمیق می دهد.

2501
01:57:39,840 --> 01:57:42,480
فقط بازگشت به خانه نیست. گاهی اوقات

2502
01:57:42,480 --> 01:57:44,719
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

2503
01:57:44,719 --> 01:57:47,599
همان جایی که به سلول تحویل داده شد باقی می ماند.

2504
01:57:47,599 --> 01:57:50,000
بود. یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

2505
01:57:50,000 --> 01:57:52,400
اتفاق می افتد. منصور خواهان بازگشت یوسف بود.

2506
01:57:52,400 --> 01:57:55,199
معلوم می شود. اما او حاضر به ملاقات نیست

2507
01:57:55,199 --> 01:57:58,960
می دهد. آمدنش هم زنده بود. یوسف اینجا

2508
01:57:58,960 --> 01:58:00,800
متوجه می شود که پس از رفتن

2509
01:58:00,800 --> 01:58:03,840
وضعیت سلامتی منصور و کسب و کار خراب شده است

2510
01:58:03,840 --> 01:58:06,480
نیز در ضرر است. علی بین این دو

2511
01:58:06,480 --> 01:58:08,880
سعی می کند میوه شود. از منصور

2512
01:58:08,880 --> 01:58:12,000
آنها با هم می گویند که دیگر تحمل مجازات نادرست را نخواهند داشت.

2513
01:58:12,000 --> 01:58:14,960
درک می طلبد. منصور ساکت می ماند اما

2514
01:58:14,960 --> 01:58:17,760
از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

2515
01:58:17,760 --> 01:58:20,639
کمک اطلاعاتی به نجات کسب و کار

2516
01:58:20,639 --> 01:58:23,119
انجام می دهد. وام را از طریق شرکت خود بازپرداخت می کند

2517
01:58:23,119 --> 01:58:27,199
انجام می دهد. اما اسم نمی آورد

2518
01:58:27,199 --> 01:58:29,599
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

2519
01:58:29,599 --> 01:58:31,920
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

2520
01:58:31,920 --> 01:58:34,719
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

2521
01:58:34,719 --> 01:58:36,960
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

2522
01:58:36,960 --> 01:58:40,239
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

2523
01:58:40,239 --> 01:58:42,639
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

2524
01:58:42,639 --> 01:58:45,360
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

2525
01:58:45,360 --> 01:58:48,880
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

2526
01:58:48,880 --> 01:58:51,920
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

2527
01:58:51,920 --> 01:58:54,239
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

2528
01:58:54,239 --> 01:58:56,400
لبخندی روی لب هاست. از درام

2529
01:58:56,400 --> 01:58:59,440
پیامی ساده اما عمیق می دهد.

2530
01:58:59,440 --> 01:59:02,080
فقط بازگشت به خانه نیست. گاهی اوقات

2531
01:59:02,080 --> 01:59:04,320
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

2532
01:59:04,320 --> 01:59:07,199
همان جایی که به سلول تحویل داده شد باقی می ماند.

2533
01:59:07,199 --> 01:59:09,599
بود. یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

2534
01:59:09,599 --> 01:59:12,000
اتفاق می افتد. منصور خواهان بازگشت یوسف بود.

2535
01:59:12,000 --> 01:59:14,800
نشان می دهد. اما او حاضر به ملاقات نیست

2536
01:59:14,800 --> 01:59:18,560
می دهد. آمدنش هم زنده بود. یوسف اینجا

2537
01:59:18,560 --> 01:59:20,400
متوجه می شود که پس از رفتن

2538
01:59:20,400 --> 01:59:23,440
وضعیت سلامتی منصور و کسب و کار خراب شده است

2539
01:59:23,440 --> 01:59:26,080
نیز در ضرر است. علی بین این دو

2540
01:59:26,080 --> 01:59:28,480
سعی می کند میوه شود. از منصور

2541
01:59:28,480 --> 01:59:31,599
آنها با هم می گویند که دیگر تحمل مجازات نادرست را نخواهند داشت.

2542
01:59:31,599 --> 01:59:34,560
درک می طلبد. منصور ساکت است. اما

2543
01:59:34,560 --> 01:59:37,360
از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

2544
01:59:37,360 --> 01:59:40,239
کمک اطلاعاتی به نجات کسب و کار

2545
01:59:40,239 --> 01:59:42,719
انجام می دهد. وام را از طریق شرکت خود بازپرداخت می کند

2546
01:59:42,719 --> 01:59:46,800
انجام می دهد. اما اسم نمی آورد

2547
01:59:46,800 --> 01:59:49,199
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

2548
01:59:49,199 --> 01:59:51,520
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

2549
01:59:51,520 --> 01:59:54,320
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

2550
01:59:54,320 --> 01:59:56,560
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

2551
01:59:56,560 --> 01:59:59,840
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

2552
01:59:59,840 --> 02:00:02,239
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

2553
02:00:02,239 --> 02:00:04,960
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

2554
02:00:04,960 --> 02:00:08,480
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

2555
02:00:08,480 --> 02:00:11,520
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

2556
02:00:11,520 --> 02:00:13,840
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

2557
02:00:13,840 --> 02:00:16,000
لبخندی روی لب هاست. از درام

2558
02:00:16,000 --> 02:00:18,800
پیامی ساده اما عمیق می دهد.

2559
02:00:18,800 --> 02:00:21,679
او به خانه تعلق ندارد. گاهی اوقات

2560
02:00:21,679 --> 02:00:23,920
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

2561
02:00:23,920 --> 02:00:26,800
همان جایی که به سلول تحویل داده شد باقی می ماند.

2562
02:00:26,800 --> 02:00:29,199
بود. یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

2563
02:00:29,199 --> 02:00:31,599
اتفاق می افتد. منصور خواهان بازگشت یوسف بود.

2564
02:00:31,599 --> 02:00:34,400
معلوم می شود. اما او حاضر به ملاقات نیست

2565
02:00:34,400 --> 02:00:38,159
می دهد. آمدنش هم زنده بود. یوسف اینجا

2566
02:00:38,159 --> 02:00:39,920
متوجه می شود که پس از رفتن

2567
02:00:39,920 --> 02:00:43,040
وضعیت سلامتی منصور و کسب و کار خراب شده است

2568
02:00:43,040 --> 02:00:45,679
نیز در ضرر است. علیا بین این دو

2569
02:00:45,679 --> 02:00:48,080
سعی می کند میوه شود. از منصور

2570
02:00:48,080 --> 02:00:50,960
آنها با هم می گویند که اشتباه مجازات نیست

2571
02:00:50,960 --> 02:00:53,760
اکنون درک لازم است. منصور ساکت است.

2572
02:00:53,760 --> 02:00:56,800
اما از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

2573
02:00:56,800 --> 02:00:59,440
مخفیانه برای نجات کسب و کار

2574
02:00:59,440 --> 02:01:01,920
کمک می کند. او از طریق شرکت خود وام می گیرد

2575
02:01:01,920 --> 02:01:06,400
پرداخت می کند. اما اسم نمی آورد

2576
02:01:06,400 --> 02:01:08,800
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

2577
02:01:08,800 --> 02:01:11,119
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

2578
02:01:11,119 --> 02:01:13,920
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

2579
02:01:13,920 --> 02:01:16,159
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

2580
02:01:16,159 --> 02:01:19,440
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

2581
02:01:19,440 --> 02:01:21,840
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

2582
02:01:21,840 --> 02:01:24,560
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

2583
02:01:24,560 --> 02:01:28,080
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

2584
02:01:28,080 --> 02:01:31,119
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

2585
02:01:31,119 --> 02:01:33,440
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

2586
02:01:33,440 --> 02:01:35,599
لبخندی روی لب هاست. از درام

2587
02:01:35,599 --> 02:01:38,400
پیامی ساده اما عمیق می دهد.

2588
02:01:38,400 --> 02:01:41,280
او از این به خانه بر نمی گردد. گاهی اوقات

2589
02:01:41,280 --> 02:01:43,520
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

2590
02:01:43,520 --> 02:01:46,400
همان جایی که به سلول تحویل داده شد باقی می ماند.

2591
02:01:46,400 --> 02:01:48,800
بود. یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

2592
02:01:48,800 --> 02:01:51,199
اتفاق می افتد. منصور خواهان بازگشت یوسف بود.

2593
02:01:51,199 --> 02:01:54,000
معلوم می شود. اما او حاضر به ملاقات نیست

2594
02:01:54,000 --> 02:01:57,760
می دهد. آمدنش هم زنده بود. یوسف اینجا

2595
02:01:57,760 --> 02:01:59,520
متوجه می شود که پس از رفتن

2596
02:01:59,520 --> 02:02:02,639
وضعیت سلامتی منصور و کسب و کار خراب شده است

2597
02:02:02,639 --> 02:02:05,280
نیز در ضرر است. علی بین این دو

2598
02:02:05,280 --> 02:02:07,679
سعی می کند لحظه ای شود. از منصور

2599
02:02:07,679 --> 02:02:10,560
آنها با هم می گویند که اشتباه مجازات نیست.

2600
02:02:10,560 --> 02:02:13,360
اکنون درک لازم است. منصور ساکت است.

2601
02:02:13,360 --> 02:02:16,320
اما از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

2602
02:02:16,320 --> 02:02:19,040
مخفیانه برای نجات کسب و کار

2603
02:02:19,040 --> 02:02:21,520
کمک می کند. او از طریق شرکت خود وام می گیرد

2604
02:02:21,520 --> 02:02:26,000
پرداخت می کند. اما اسم نمی آورد

2605
02:02:26,000 --> 02:02:28,400
منصور شک دارد که کسی بتواند به او کمک کند.

2606
02:02:28,400 --> 02:02:30,719
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

2607
02:02:30,719 --> 02:02:33,520
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

2608
02:02:33,520 --> 02:02:35,760
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

2609
02:02:35,760 --> 02:02:39,040
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

2610
02:02:39,040 --> 02:02:41,440
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

2611
02:02:41,440 --> 02:02:44,159
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

2612
02:02:44,159 --> 02:02:47,679
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

2613
02:02:47,679 --> 02:02:50,719
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

2614
02:02:50,719 --> 02:02:52,960
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

2615
02:02:52,960 --> 02:02:55,119
لبخندی روی لب هاست. از درام

2616
02:02:55,119 --> 02:02:57,840
پیامی ساده اما عمیق در اختا می دهد

2617
02:02:57,840 --> 02:03:00,320
است. او از این به خانه بر نمی گردد.

2618
02:03:00,320 --> 02:03:02,800
گاهی هم انسان به سمت خودش برمی گردد.

2619
02:03:02,800 --> 02:03:05,199
به دلیل سلول درام وجود دارد

2620
02:03:05,199 --> 02:03:07,760
جایی که شکسته بود. یوسف لبخند می زند اما

2621
02:03:07,760 --> 02:03:10,080
چشم ها مرطوب می شوند. یوسف به منصور

2622
02:03:10,080 --> 02:03:12,960
بازگشت آشکار می شود. اما پس از ملاقات با او

2623
02:03:12,960 --> 02:03:16,560
امتناع می کند. آمدنش هم زنده بود.

2624
02:03:16,560 --> 02:03:18,880
در اینجا یوسف متوجه می شود که او

2625
02:03:18,880 --> 02:03:21,679
وضعیت سلامتی منصور پس از آن بدتر شد

2626
02:03:21,679 --> 02:03:24,159
تجارت نیز در زیان است. عالیا هر دو

2627
02:03:24,159 --> 02:03:26,719
سعی می‌کند لحظه‌ی میانی باشد. که

2628
02:03:26,719 --> 02:03:29,040
او با منصور ملاقات می کند و می گوید که او اشتباه می کند.

2629
02:03:29,040 --> 02:03:31,840
اکنون به جای مجازات به دنبال تفاهم است. منصور

2630
02:03:31,840 --> 02:03:34,719
ساکت می ماند. اما از درون شروع به شکستن می کند

2631
02:03:34,719 --> 02:03:37,280
است. یوسف در تلاش است تا تجارت پدرش را نجات دهد.

2632
02:03:37,280 --> 02:03:39,920
به هوش کمک می کند. او مال او

2633
02:03:39,920 --> 02:03:43,199
وام را از طریق شرکت بازپرداخت می کند. اما

2634
02:03:43,199 --> 02:03:45,599
اسم نمیسازه

2635
02:03:45,599 --> 02:03:48,000
منصور با کمک به آزمون مشکوک است

2636
02:03:48,000 --> 02:03:50,320
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

2637
02:03:50,320 --> 02:03:53,119
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

2638
02:03:53,119 --> 02:03:55,360
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

2639
02:03:55,360 --> 02:03:58,639
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

2640
02:03:58,639 --> 02:04:01,040
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

2641
02:04:01,040 --> 02:04:03,760
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

2642
02:04:03,760 --> 02:04:07,280
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

2643
02:04:07,280 --> 02:04:10,320
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

2644
02:04:10,320 --> 02:04:12,560
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

2645
02:04:12,560 --> 02:04:14,719
لبخندی روی لب هاست. از درام

2646
02:04:14,719 --> 02:04:17,440
پیامی ساده اما عمیق در اختا می دهد

2647
02:04:17,440 --> 02:04:20,480
است. او به خانه تعلق ندارد. گاهی اوقات

2648
02:04:20,480 --> 02:04:22,719
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

2649
02:04:22,719 --> 02:04:25,599
همان جایی که به سلول تحویل داده شد باقی می ماند.

2650
02:04:25,599 --> 02:04:28,000
بود. یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

2651
02:04:28,000 --> 02:04:30,400
اتفاق می افتد. منصور خواهان بازگشت یوسف بود.

2652
02:04:30,400 --> 02:04:33,119
معلوم می شود. اما او حاضر به ملاقات نیست

2653
02:04:33,119 --> 02:04:36,960
می دهد. آمدنش هم زنده بود. یوسف اینجا

2654
02:04:36,960 --> 02:04:38,719
متوجه می شود که پس از رفتن

2655
02:04:38,719 --> 02:04:41,840
وضعیت سلامتی منصور و کسب و کار خراب شده است

2656
02:04:41,840 --> 02:04:44,480
نیز در ضرر است. علی بین این دو

2657
02:04:44,480 --> 02:04:46,880
سعی می کند لحظه ای شود. از منصور

2658
02:04:46,880 --> 02:04:49,760
آنها با هم می گویند که اشتباه مجازات نیست.

2659
02:04:49,760 --> 02:04:52,560
اکنون درک لازم است. منصور ساکت است.

2660
02:04:52,560 --> 02:04:55,520
اما از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

2661
02:04:55,520 --> 02:04:58,239
مخفیانه برای نجات کسب و کار

2662
02:04:58,239 --> 02:05:00,719
کمک می کند. او از طریق شرکت خود وام می گیرد

2663
02:05:00,719 --> 02:05:05,199
پرداخت می کند. اما اسم نمی آورد

2664
02:05:05,199 --> 02:05:07,599
منصور با کمک به آزمون مشکوک است

2665
02:05:07,599 --> 02:05:09,920
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

2666
02:05:09,920 --> 02:05:12,719
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

2667
02:05:12,719 --> 02:05:14,960
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

2668
02:05:14,960 --> 02:05:18,239
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

2669
02:05:18,239 --> 02:05:20,639
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

2670
02:05:20,639 --> 02:05:23,360
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

2671
02:05:23,360 --> 02:05:26,880
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

2672
02:05:26,880 --> 02:05:29,920
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

2673
02:05:29,920 --> 02:05:32,159
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

2674
02:05:32,159 --> 02:05:34,320
لبخندی روی لب هاست. از درام

2675
02:05:34,320 --> 02:05:37,040
پیامی ساده اما عمیق را در وحدت می رساند

2676
02:05:37,040 --> 02:05:40,080
است. از این به خانه بازگشتی وجود ندارد. گاهی اوقات

2677
02:05:40,080 --> 02:05:42,320
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

2678
02:05:42,320 --> 02:05:45,199
همان جایی که به سلول تحویل داده شد باقی می ماند.

2679
02:05:45,199 --> 02:05:47,599
بود. یوسف لبخند می زند اما چشمانش نمناک است

2680
02:05:47,599 --> 02:05:50,000
اتفاق می افتد. منصور خواهان بازگشت یوسف بود.

2681
02:05:50,000 --> 02:05:52,719
معلوم می شود. اما او حاضر به ملاقات نیست

2682
02:05:52,719 --> 02:05:56,560
می دهد. آمدنش هم زنده بود. یوسف اینجا

2683
02:05:56,560 --> 02:05:58,320
متوجه می شود که پس از رفتن

2684
02:05:58,320 --> 02:06:01,440
وضعیت سلامتی منصور و کسب و کار خراب شده است

2685
02:06:01,440 --> 02:06:04,080
نیز در ضرر است. علی بین این دو

2686
02:06:04,080 --> 02:06:06,480
سعی می کند لحظه ای شود. از منصور

2687
02:06:06,480 --> 02:06:09,520
آنها با هم می گویند که دیگر تحمل مجازات نادرست را نخواهند داشت.

2688
02:06:09,520 --> 02:06:12,560
درک می طلبد. منصور ساکت است. اما

2689
02:06:12,560 --> 02:06:15,280
از درون شروع به شکستن می کند. پدرش یوسف

2690
02:06:15,280 --> 02:06:18,239
کمک اطلاعاتی به نجات کسب و کار

2691
02:06:18,239 --> 02:06:20,639
انجام می دهد. وام را از طریق شرکت خود بازپرداخت می کند

2692
02:06:20,639 --> 02:06:24,800
انجام می دهد. اما اسم نمی آورد

2693
02:06:24,800 --> 02:06:27,199
منصور با کمک به آزمون مشکوک است

2694
02:06:27,199 --> 02:06:29,520
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

2695
02:06:29,520 --> 02:06:32,320
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

2696
02:06:32,320 --> 02:06:34,480
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

2697
02:06:34,480 --> 02:06:37,840
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

2698
02:06:37,840 --> 02:06:40,239
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

2699
02:06:40,239 --> 02:06:42,960
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

2700
02:06:42,960 --> 02:06:46,480
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

2701
02:06:46,480 --> 02:06:49,520
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

2702
02:06:49,520 --> 02:06:51,760
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

2703
02:06:51,760 --> 02:06:53,920
لبخندی روی لب هاست. از درام

2704
02:06:53,920 --> 02:06:56,639
پیامی ساده اما عمیق را در وحدت می رساند

2705
02:06:56,639 --> 02:06:59,119
است. او از این به خانه بر نمی گردد.

2706
02:06:59,119 --> 02:07:01,599
گاهی هم انسان به سمت خودش برمی گردد.

2707
02:07:01,599 --> 02:07:04,000
به دلیل سلول درام به همین شکل باقی می ماند

2708
02:07:04,000 --> 02:07:06,560
جایی که شکسته بود. یوسف لبخند می زند اما

2709
02:07:06,560 --> 02:07:08,880
چشم ها مرطوب می شوند. یوسف به منصور

2710
02:07:08,880 --> 02:07:11,760
بازگشت آشکار می شود. اما پس از ملاقات با او

2711
02:07:11,760 --> 02:07:15,360
امتناع می کند. آمدنش هم زنده بود.

2712
02:07:15,360 --> 02:07:17,679
در اینجا یوسف متوجه می شود که او

2713
02:07:17,679 --> 02:07:20,400
وضعیت سلامتی منصور پس از آن بدتر شد

2714
02:07:20,400 --> 02:07:22,960
تجارت نیز در زیان است. عالیا هر دو

2715
02:07:22,960 --> 02:07:25,520
سعی می‌کند لحظه‌ی میانی باشد. آنها

2716
02:07:25,520 --> 02:07:27,840
او با منصور ملاقات می کند و می گوید که او اشتباه می کند.

2717
02:07:27,840 --> 02:07:30,560
اکنون به جای مجازات به دنبال تفاهم است. منصور

2718
02:07:30,560 --> 02:07:33,520
ساکت می ماند. اما از درون شروع به شکستن می کند

2719
02:07:33,520 --> 02:07:36,079
است. یوسف در تلاش است تا تجارت پدرش را نجات دهد.

2720
02:07:36,079 --> 02:07:38,719
به هوش کمک می کند. او مال او

2721
02:07:38,719 --> 02:07:42,000
وام را از طریق شرکت بازپرداخت می کند. اما

2722
02:07:42,000 --> 02:07:44,400
اسم نمیسازه

2723
02:07:44,400 --> 02:07:46,800
منصور با کمک به آزمون مشکوک است

2724
02:07:46,800 --> 02:07:49,119
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

2725
02:07:49,119 --> 02:07:51,920
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

2726
02:07:51,920 --> 02:07:54,079
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

2727
02:07:54,079 --> 02:07:57,440
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

2728
02:07:57,440 --> 02:07:59,840
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

2729
02:07:59,840 --> 02:08:02,560
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

2730
02:08:02,560 --> 02:08:06,079
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

2731
02:08:06,079 --> 02:08:09,119
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

2732
02:08:09,119 --> 02:08:11,360
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

2733
02:08:11,360 --> 02:08:13,520
لبخندی روی لب هاست. از درام

2734
02:08:13,520 --> 02:08:16,239
پیامی ساده اما عمیق را در وحدت می رساند

2735
02:08:16,239 --> 02:08:18,719
است. او از این به خانه بر نمی گردد.

2736
02:08:18,719 --> 02:08:21,199
گاهی هم انسان به سمت خودش برمی گردد.

2737
02:08:21,199 --> 02:08:23,599
به دلیل سلول درام وجود دارد

2738
02:08:23,599 --> 02:08:26,159
جایی که شکسته بود. یوسف لبخند می زند اما

2739
02:08:26,159 --> 02:08:28,480
چشم ها مرطوب می شوند. یوسف به منصور

2740
02:08:28,480 --> 02:08:31,360
بازگشت آشکار می شود. اما پس از ملاقات با او

2741
02:08:31,360 --> 02:08:34,960
امتناع می کند. آمدنش هم زنده بود.

2742
02:08:34,960 --> 02:08:37,280
در اینجا یوسف متوجه می شود که او

2743
02:08:37,280 --> 02:08:40,000
وضعیت سلامتی منصور پس از آن بدتر شد

2744
02:08:40,000 --> 02:08:42,560
تجارت نیز در زیان است. عالیا هر دو

2745
02:08:42,560 --> 02:08:45,119
سعی می‌کند لحظه‌ی میانی باشد. که

2746
02:08:45,119 --> 02:08:47,440
او با منصور ملاقات می کند و می گوید که او اشتباه می کند.

2747
02:08:47,440 --> 02:08:50,159
اکنون به جای مجازات به دنبال تفاهم است. منصور

2748
02:08:50,159 --> 02:08:53,119
ساکت می ماند. اما از درون شروع به شکستن می کند

2749
02:08:53,119 --> 02:08:55,679
است. یوسف در تلاش است تا تجارت پدرش را نجات دهد.

2750
02:08:55,679 --> 02:08:58,239
به هوش کمک می کند. او مال او

2751
02:08:58,239 --> 02:09:01,599
وام را از طریق شرکت بازپرداخت می کند. اما

2752
02:09:01,599 --> 02:09:04,000
اسم نمیسازه

2753
02:09:04,000 --> 02:09:06,400
منصور با کمک به آزمون مشکوک است

2754
02:09:06,400 --> 02:09:08,719
قبلا بود. روزی منصور حقیقت را می دانست

2755
02:09:08,719 --> 02:09:11,520
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

2756
02:09:11,520 --> 02:09:13,679
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

2757
02:09:13,679 --> 02:09:16,960
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

2758
02:09:16,960 --> 02:09:19,440
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

2759
02:09:19,440 --> 02:09:22,159
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

2760
02:09:22,159 --> 02:09:25,679
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

2761
02:09:25,679 --> 02:09:28,719
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

2762
02:09:28,719 --> 02:09:30,960
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

2763
02:09:30,960 --> 02:09:33,119
لبخندی روی لب هاست. از درام

2764
02:09:33,119 --> 02:09:35,840
پیامی ساده اما عمیق را در وحدت می رساند

2765
02:09:35,840 --> 02:09:38,320
است. او از این به خانه بر نمی گردد.

2766
02:09:38,320 --> 02:09:40,800
گاهی هم انسان به سمت خودش برمی گردد.

2767
02:09:40,800 --> 02:09:43,199
به دلیل سلول درام وجود دارد

2768
02:09:43,199 --> 02:09:45,760
جایی که شکسته بود. یوسف لبخند می زند اما

2769
02:09:45,760 --> 02:09:48,079
چشم ها مرطوب می شوند. یوسف به منصور

2770
02:09:48,079 --> 02:09:50,960
بازگشت آشکار می شود. اما پس از ملاقات با او

2771
02:09:50,960 --> 02:09:54,560
امتناع می کند. آمدنش هم زنده بود.

2772
02:09:54,560 --> 02:09:56,880
در اینجا یوسف متوجه می شود که او

2773
02:09:56,880 --> 02:09:59,599
وضعیت سلامتی منصور پس از آن بدتر شد

2774
02:09:59,599 --> 02:10:02,159
تجارت نیز در زیان است. عالیا هر دو

2775
02:10:02,159 --> 02:10:04,719
سعی می‌کند لحظه‌ی میانی باشد. که

2776
02:10:04,719 --> 02:10:07,040
او با منصور ملاقات می کند و می گوید که او اشتباه می کند.

2777
02:10:07,040 --> 02:10:09,760
اکنون به جای مجازات به دنبال تفاهم است. منصور

2778
02:10:09,760 --> 02:10:12,719
ساکت می ماند. اما از درون شروع به شکستن می کند

2779
02:10:12,719 --> 02:10:15,280
است. یوسف در تلاش است تا تجارت پدرش را نجات دهد.

2780
02:10:15,280 --> 02:10:17,840
به هوش کمک می کند. او مال او

2781
02:10:17,840 --> 02:10:21,199
وام را از طریق شرکت بازپرداخت می کند. اما

2782
02:10:21,199 --> 02:10:23,599
اسم نمیسازه

2783
02:10:23,599 --> 02:10:26,000
منظور مشکوک است که با کمک به مسابقه

2784
02:10:26,000 --> 02:10:28,320
بوده است. روزی منصور حقیقت را می دانست

2785
02:10:28,320 --> 02:10:31,119
است. او برای اولین بار به دفتر یوسف می آید.

2786
02:10:31,119 --> 02:10:33,280
هر دو روبروی هم نشسته اند. از باران

2787
02:10:33,280 --> 02:10:36,560
سکوت در این بین ایستاده است. منصور

2788
02:10:36,560 --> 02:10:39,040
با گریه می گوید من تو را بیرون انداختم

2789
02:10:39,040 --> 02:10:41,760
خودمو تنبیه کرده بودم یوسف پاسخ می دهد و

2790
02:10:41,760 --> 02:10:45,280
من برنگشتم و هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم.

2791
02:10:45,280 --> 02:10:48,320
بگذار آن را بگذاریم. علیا این صحنه را از راه دور بدهید

2792
02:10:48,320 --> 02:10:50,560
در حال تماشا است. اشک در چشمانش حلقه زد و

2793
02:10:50,560 --> 02:10:52,719
لبخندی روی لب هاست. از درام

2794
02:10:52,719 --> 02:10:55,440
پیامی ساده اما عمیق را در وحدت می رساند

2795
02:10:55,440 --> 02:10:58,480
است. از این به خانه بازگشتی وجود ندارد. گاهی اوقات

2796
02:10:58,480 --> 02:11:00,719
انسان نیز به سوی خود باز می گردد. درام

2797
02:11:00,719 --> 02:11:03,119
در مورد SAIL همان جا باقی می ماند

2798
02:11:03,119 --> 02:11:05,360
شکسته شد. یوسف لبخند می زند اما

2799
02:11:05,360 --> 02:11:07,679
چشم ها مرطوب می شوند. یوسف به منصور

2800
02:11:07,679 --> 02:11:10,560
بازگشت آشکار می شود. اما پس از ملاقات با او

2801
02:11:10,560 --> 02:11:14,159
امتناع می کند. آمدنش هم زنده بود.

2802
02:11:14,159 --> 02:11:17,360
اینجا همه می دانند
